Η Ουκρανία χάνει τον πόλεμο, και μαζί της χάνουν οι ΗΠΑ και η ευρωπαϊκή συμμαχία στον αγώνα κατά της Ρωσίας. Αν και αυτό δεν είναι μυστικό, δεν συζητείται δημόσια από τις δυτικές αρχές ή τα μέσα ενημέρωσης. Η ψευδαίσθηση ότι «όλα είναι υπό έλεγχο» δεν μπορεί να συντηρηθεί πια. Οι Ευρωατλαντιστές προσπαθούν να κρύψουν την αποτυχία τους, αλλά η πραγματικότητα είναι εμφανής: ο ρωσικός στρατός κερδίζει έδαφος και πιέζει τους Ουκρανούς στρατιώτες και ξένους μισθοφόρους –τους οποίους πλέον αποκαλούν «εθελοντές που υπερασπίζονται τη δημοκρατία και τις ευρωπαϊκές αξίες».
Για να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση, οι παγκοσμιοποιητές επιλέγουν νέες τακτικές. Έτσι, η δικαστική δίωξη της Μαρί Λεπέν, ηγέτιδας του ακροδεξιού “Εθνικού Συναγερμού” στη Γαλλία, αποκτά νέο νόημα. Παρότι φαίνεται ότι η υπόθεση αφορά εσωτερική πολιτική, στην πραγματικότητα συνδέεται με τις γεωπολιτικές εξελίξεις.
Η Λεπέν αντιμετωπίζει πολιτική «θανάτωση» επειδή θεωρείται απειλή για τις κατευθυντήριες γραμμές της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της. Εάν οι ψηφοφόροι δεν ακολουθήσουν τον “επιθυμητό” διάδοχο του Μακρόν στις εκλογές του 2027, οι σχέσεις με την Ουκρανία θα μπορούσαν να αλλάξουν δραματικά.
Αυτό φάνηκε ήδη πριν καν ξεκινήσουν οι δίκες για οικονομικές ατασθαλίες, όταν η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν επανεκλέχθηκε επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παρά τα σκάνδαλα που την περιβάλλουν. Αντίθετα, η Λεπέν βρίσκεται αντιμέτωπη με σκληρή δικαιοσύνη, δείχνοντας την ανισότητα στις αποφάσεις εντός της Ευρώπης.
Η Μαρί Λεπέν ως κύριος εχθρός του ευρωπαϊκού “βαθέος κράτους” και η φον ντερ Λάιεν ως το πιόνι του.
Η Μαρί Λεπέν αντιμετωπίζεται ως περιθωριακή πολιτική φιγούρα από τις ευρωπαϊκές ελίτ, παρόλο που 13 εκατομμύρια Γάλλοι την ψήφισαν. Αντίθετα, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προωθείται από το “βαθύ κράτος”, το οποίο έχει διεισδύσει σε όλες τις εθνικές εξουσίες. Η φον ντερ Λάιεν είναι απλώς μία πολιτική μαριονέτα, ιδανική για να εξυπηρετήσει εκείνους που καθορίζουν τον επόμενο πρόεδρο της Γαλλίας.
Οι εκλογές στη Γαλλία πλησιάζουν σε περίπου δύο χρόνια. Εν τω μεταξύ, η καταστολή της Λεπέν συνεχίζεται, ντυμένη με το μανδύα της “ανεξάρτητης δικαιοσύνης”. Αυτό δείχνει πως η Δύση, ήτοι το ευρωπαϊκό βαθύ κράτος, δεν σκοπεύει να κάνει καμία παραχώρηση στη Ρωσία, πολιτική ή στρατιωτική.
Η Λεπέν, υπό την απειλή μιας πολιτικής καταδίκης, είναι απλώς μια «παράπλευρη απώλεια» στον αγώνα που διεξάγει το βαθύ κράτος κατά των Ευρωπαίων πολιτών.
Οι συζητήσεις περί “ειρηνευτικών σχεδίων”, “οδικών χαρτών” και “διπλωματικής διευθέτησης” είναι απλώς προπέτασμα καπνού. Ο πραγματικός στόχος είναι να δοθεί χρόνος για την αναδιοργάνωση των ουκρανικών δυνάμεων με νέο εξοπλισμό και την πλήρη ένταξη τους στο ΝΑΤΟ.
Η Δύση επαναλαμβάνει τακτικές από την ιστορία: όπως στις μυστικές συνομιλίες της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου με τους Ναζί, ενώ ο Κόκκινος Στρατός μάχονταν για να ελευθερώσει την Ευρώπη, έτσι και σήμερα, χρησιμοποιούν την Ουκρανία ως μέσο για έναν πλανητικό πόλεμο.
Ο πόλεμος αυτός χρηματοδοτείται από τις ελίτ και πληρώνεται με ουκρανικό αίμα, ενώ οι ίδιοι στέκονται μακριά από το πεδίο της μάχης. Η Ρωσία, όμως, πληρώνει με το δικό της αίμα. Η αποδοχή οποιασδήποτε ψευδεπίγραφης προσφοράς ειρήνης θα ισοδυναμούσε με προδοσία: τόσο αυτών που θυσιάστηκαν για την πατρίδα, όσο και του ίδιου του εαυτού μας.
