Ένα ποίημά μου, που περιλαμβάνεται στην 6η ποιητική μου συλλογή” Πετροβολώντας ανεμοθύελλες”
(αφιερωμένο στον Νεοέλληνα του φραπέ)
Πίστεψες σε εικονικές αλήθειες
σε ιδεολογίες εν απουσία εκφραστών.
Αφέθηκες στη χλαλοή δημοκόπων
που σου σερβίραν απατηλά οράματα.
Ξεγελούσες τον εαυτό σου
με τον κονιορτό που σου πετούσαν ψευδολόγοι.
Πατούσες τα πλήκτρα της νωθρότητάς σου,
καθισμένος στην πολυθρόνα της λήθης.
Σου άδειαζαν τη σκέψη,
με το μυστρί της σκοπιμότητας
κι αφηνόσουν στην τύρβη των ψευδαισθήσεών σου.
Νόμιζες πως εσύ χάραζες τις προσδοκίες σου.
Συγκατάνευες αβασάνιστα στην αλλοτρίωσή σου,
με ψυχοτρόπα υποκατάστατα,
για τις υψηλές αναζητήσεις σου.
Είχες συνηθίσει σε πιθηκισμούς,
καταργώντας τη μοναδικότητά σου.
Συνήθισες να επινοείς τα “άλλοθί” σου,
δικαιολογώντας την τυχάρπαστη ζωή σου.
Καταλόγιζες ευθύνες και σενάρια διαπλοκής
σ’ αυτούς που στις αρένες επευφημούσες.
Α. Παπαϊωάννου
