Χάσμα αγεφύρωτο, όπως είναι πασίγνωστο, χωρίζει τον κόσμο του πλούτου απ’ τον κόσμο της φτώχειας. Που διευρύνεται ολοένα και περισσότερο. Και έχει σαν αποτέλεσμα, για άλλους τον παράδεισο της ευμάρειας και γι’ άλλους την κόλαση της φτώχειας.
Το χάσμα αυτό χωρίζει τους φτωχούς λαούς της Αφρικής,και της Ασίας που θαλασσοπνίγονται, για να φτάσουν στις πλούσιες χώρες της Ευρώπης. Τις χώρες που πλούτισαν ακριβώς, επειδή καταλήστευσαν τον πλούτο των χωρών και των λαών αυτών. Και για εκατονταετίες, αλυσοδεμένους τους έσερναν στην Αμερική και στην Ευρώπη, προκειμένου να τους χρησιμοποιούν σαν ζώα.
Όπως τώρα αντιμετωπίζουν οι σιωνιστές Εβραίοι τους Παλαιστινίους. Των οποίων άρπαξαν τη γη, σκοτώνοντάς τους και εκτοπίζοντάς τους. Κι άλλους κρατώντας τους φυλακισμένους στη Βαστίλη της Γάζας. Στήνοντάς τους προβοκάτσιες, ανάλογες εκείνων των Δίδυμων Πύργων της Νέας Υόρκης, προκειμένου να εξοντώνουν, όποτε θέλουν, όσους θέλουν. Μέχρι να τους αφανίσουν ή να τους εξαναγκάσουν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Και βέβαια η νεοταξική Δύση αμέριστα αλληλέγγυη και δουλικά συνένοχη, δεν νίπτει απλώς τα χείρας της, αλλά και σιγοντάρει με τα ΜΜΕ (=εξαπάτησης) το ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων. Ενισχύοντας έτσι και την παράφρονα φαντασίωση της παγκόσμιας κυριαρχίας των σιωνιστών και του Αντίχριστου Μεσσία τους. Και βέβαια ο «αλάθητος» πατερούλης της Δυτικής «χριστιανοσύνης», Πάπας, μπορεί και αυτός να «νίπτει τας χείρας» του, επαναπαύοντας έτσι τη συνείδησή του.
Το χάσμα μεταξύ πλούτου και φτώχειας και παρόμοιες συνθήκες υπήρχαν και την εποχή του Χριστού. Γεγονός που δεν τον άφηνε καθόλου αδιάφορο. Σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των σημερινών, λεγομένων, αντιπροσώπων του. Που σε μεγάλο ποσοστό όχι μόνο είναι αδιάφοροι, αλλά είναι και τα ανήθικα ηθικά στηρίγματα των αρχιτεκτόνων του κοινωνικού και οικονομικού χάσματος.
Επεσήμαινε μάλιστα ο Χριστός και την αιτία του οικονομικού και κοινωνικού χάσματος. Που είναι η ανθρωποκτόνος απληστία. Και υποδείκνυε και το μέσο για τη γεφύρωσή του. Που είναι η φιλάνθρωπη δικαιοσύνη. Γεφυρώστε, τους έλεγε ο Χριστός, το χάσμα, ανάμεσα στον πλούτο και τη φτώχεια, με το «μαμωνά της αδικίας».
Αλλά οι φιλάργυροι φαρισαίοι, που, υποκρίνονταν ότι πιστεύουν στο Θεό, ενώ στην πραγματικότητα είχαν θεό τους το μαμωνά, τον αποδοκίμαζαν και τον χλεύαζαν. Γεγονός, που τον ανάγκασε να τους πει την παρακάτω παραβολή:
Ήταν, τους είπε, ένας πάμπλουτος άνθρωπος, που ντυνόταν πανάκριβα και γλεντοκοπούσε νυχθημερόν. Και παραδίπλα απ’ την πόρτα του, ήταν ένας εξαθλιωμένος και σαρανταπληγιασμένος φτωχός, ο Λάζαρος. Που, για να ξεγελάσει την πείνα του, μοιραζόταν με τα σκυλιά όσα ψίχουλα έπεφταν απ’ το τραπέζι του πλουσίου..
Και δεν ήταν καθόλου περίεργο, που ο φτωχός Λάζαρος εγκατέλειψε νωρίς το μάταιο της αφόρητης δυστυχίας κόσμο. Αλλά ο θάνατος, που απαλλάσσει γρηγορότερα τους εξαθλιωμένους απ’ τα βάσανά τους, ποτέ δεν ξεχνά τους κροίσους. Που σημαίνει ότι κάποια στιγμή θυμήθηκε και τον πλούσιο. Ο οποίος παρ’ όλους τους γιατρούς και τα γιατροσόφια τους δεν μπόρεσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Βέβαια ο θάνατός του θα ήταν συγκλονιστικό γεγονός. Θα εκφωνήθηκαν λόγοι, για τις ανύπαρκτες αρετές του. Και ίσως του ανεγέρθηκε και μαυσωλείο περίβλεπτο. Αλλά κάτω από τα μαυσωλεία ή τη χλόη των τάφων δεν ξεχωρίζουν οι πλούσιοι απ’ τους φτωχούς. Γιατί ο θάνατος αποδίδει την απόλυτη, χωρίς προκαταλήψεις και προσωποληψίες, δικαιοσύνη. Όμως…
Για το Ευαγγέλιο, το τέρμα της ζωής δεν βρίσκεται στον τάφο. Πράγμα, που βέβαια θα ήταν ευτύχημα για όλους εκείνους, που επέλεξαν στη ζωή τους το δρόμο της αδικίας. Εφόσον ο θάνατος θα ήταν η ώρα της παραγραφής των πάσης φύσεως κακουργημάτων τους. Για το Ευαγγέλιο δεν υπάρχει θέμα εξαίρεσης για κανέναν. Γιατί η ζωή συνεχίζεται στην αιώνιά της διάστασή. Και επιφυλάσσει, αναλόγως των περιπτώσεων, για άλλους ανέλπιστα ευχάριστες και για άλλους απίστευτα οδυνηρές εκπλήξεις.
Και ασφαλώς ήταν πολύ οδυνηρή έκπληξη για τον πλούσιο της παραβολής, όταν απ’ τον παράδεισο της εδώ ζωής βρέθηκε στην κόλαση της άλλης. Ιδιαίτερα, επειδή ακριβώς απέναντί του βρισκόταν ένα παραδείσιο τοπίο. Όπου είχε μεταφερθεί απ’ τους αγγέλους και ευφραινόταν, με τον πατριάρχη Αβραάμ, ο Λάζαρος. Και, με τον αέρα του άρχοντα ο πλούσιος φωνάζει στον Αβραάμ:
-«Πάτερ Αβραάμ, στείλε το Λάζαρο να βρέξει το δάχτυλό του στο νερό και να ’ρθει να δροσίσει για λίγο τη γλώσσα μου, γιατί υποφέρω μέσα σ’ αυτή τη φλόγα». Αλλά ο Αβραάμ του αποκρίθηκε:
-«Παιδί μου, όπως καταλαβαίνεις, αυτό δεν μπορεί να γίνει! Γιατί ανάμεσά μας υπάρχει τεράστιο χάσμα. Κι έπειτα μην ξεχνάς το χάσμα, που χώριζε τη δική σου π’αμπλουτη ζωή απ’ τη φτώχεια, που έζησε ο Λάζαρος. Αλλά τώρα, όπως βλέπεις, εδώ οι όροι έχουν αντιστραφεί. Με αποτέλεσμα, ενώ εσύ υποφέρεις, ο Λάζαρος να έχει βρει την ανάπαυση και παρηγοριά, που δεν έβρισκε στην επίγεια ζωή»….
Ε, λοιπόν, το χάσμα αυτό της παραβολής και γενικότερα η διδασκαλία του Ευαγγελίου για κόλαση και παράδεισο, σκανδάλισε πολλούς. Οι οποίοι υποστήριξαν ότι ένα τέτοιο χάσμα είναι αντίθετο προς την αγαθότητα του Θεού.
Όμως το χάσμα ανάμεσα στην κόλαση και τον παράδεισο δεν είναι δημιούργημα του Θεού αλλά των ανθρώπων. Το χάσμα της ΕΕ και των ΗΠΑ σε βάρος των χωρών και των λαών της Αφρικής και της Ασίας δεν το δημιούργησε ο Θεός. Ούτε το χάσμα των Ισραηλινών σε βάρος των Παλαιστινίων. Αλλά η βαρβαρότητα και ο κανιβαλισμός των πρώτων σε βάρος των δευτέρων.
Παπα-Ηλίας Υφαντής
Τηλ. Κιν. 698 08 9999 3
