Το γήρας από μόνο του είναι νόσος ανίατος. Και το δυστύχημα είναι ότι, όπως λέγεται, «δεν έρχεται μόνο του», αλλά με την κουστωδία και πολλών άλλων συμπαρομαρτούντων. Όπως συμβαίνει στην περίπτωση της 85χρονης κ. Σταυρούλας.
Η οποία είναι κατάκοιτη εδώ και ενάμιση χρόνο. Ενώ τα τελευταία χρόνια βασανίζεται από φοβερούς ιλίγγους. Για να της προσθέσει ο κωρονοϊός όμως, εδώ και ενάμιση χρόνo, και την μόνιμη κατάκλιση. Η οποία, όπως είναι κατανοητό, είναι βασανιστική, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για όλη την οικογένεια. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ευνόητες ανάγκες της.
Γι’ αυτό και οικείοι της αναγκάστηκαν να προσφύγουν στην βοήθεια του ΚΕΠΑ Αγρινίου. Το οποίο και την παρέπεμψε σε κάποια αρμόδια Επιτροπή, που όμως απαιτεί πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία (έλεγχο από αξονικό τομογράφο, νευρολογικές εξετάσεις, κλπ). Δοκιμασίες όμως, στις οποίες αδυνατεί προφανέστατα η ασθενής να υποβληθεί. Και λόγω της γενικής καταστάσεως της υγείας της, αλλά πρωτευόντως εξαιτίας των εφιαλτικών ιλίγγων, που την βασανίζουν. Οι οποίοι γίνονται ακόμη εφιαλτικότεροι, όταν υποβάλλεται στην οποιαδήποτε διαδικασία μετακίνησης.
Μια παροιμία λέει: «Όταν το λύκο τον βλέπουμε, δεν ψάχνουμε για ντορό». Όταν την κατάκοιτη την επισκέπτεται τριμελής Επιτροπή γιατρών (18-4-24) και βλέπει με τα ίδια της τα μάτια την κατάσταση της υγείας της, oi περαιτέρω αποδείξεις, φαίνεται να είναι προσχηματικές. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν οι αποδείξεις αυτές είναι, αντικειμενικά, ανέφικτες. Ως εάν ζητούσαν να τους φέρει η κατάκοιτη χιόνι απ’ την κορυφή του Ολύμπου ή του Κιλιμάτζαρο.
Η απαίτηση των δικαιολογητικών, που η ασθενής αδυνατεί να προσκομίσει δεν φαίνεται καθόλου τυχαία. Αποσκοπεί, όπως φαίνεται, στην, με κάθε τρόπο, μη χορήγηση του σχετικού βοηθήματος.
Ο Λόγος; Πρώτα-πρώτα η ηλικία. Θα ήταν παράλογο, γι’ αυτούς να δώσουν βοήθημα σε μια ηλικιωμένη, όταν η νεοταξική ατζέντα φαίνεται να έχει ως μέλημά της την εξόντωση συλλήβδην των ηλικιωμένων. Κι αυτό το είδαμε στην επιβολή προστίμων στους ηλικιωμένους, που δεν δέχονταν να υποστούν τα δολοφονικά, όπως προϊόντος του χρόνου αποδεικνύεται, εμβόλια. Τα οποία, όπως γνωρίζουμε, όχι μόνο τους ηλικιωμένους, αλλά και τους νέους διαχρονικά θερίζουν.
Αλλά ο ελληνικός λαός είναι καταδικασμένος εις θάνατον, όχι μόνο λόγω της ηλικίας του, αλλά και λόγω της φτώχειας του. Αρκεί ν’ ακούσει κάποιος τον εξαίρετο καρδιοχειρουργό Νικόλαο Παπαδόπουλο, βουλευτή της ΝΙΚΗΣ, που διεκτραγωδεί τη σχεδιασμένη υγειονομικά εξόντωση της φτωχολογιάς, απ’ τη χούντα του Μητσοτάκη. Δεδομένου ότι το ΕΣΥ, που δημιούργησε ο αείμνηστος Γεννηματάς διαλύεται τώρα για χάρη της ιδιωτικής περίθαλψης. Που σημαίνει ότι θα επιβιώσουν μόνο όσοι έχουν χρήματα.
Ζητήθηκε από κάποια κυρία νευρολόγο, η βοήθεια, προκειμένου να γίνουν κατ’ οίκον κάποιες απ’ τις πρόσθετες εξετάσεις, που απαιτεί η Εξεταστική Επιτροπή. Δεν διέθετε όμως το απαραίτητο μηχάνημα, όπως και κανένας άλλος, στην πόλη του Αγρινίου, γιατρός. Αλλά, ακούγοντας τις απαιτήσεις της Εξεταστικής Επιτροπής, είπε αγανακτισμένη και οργισμένη: «Σα δεν ντρέπονται να έχουν από μια κατάκοιτη τέτοιες απαιτήσεις»!!!
Και γιατί να ντραπούν; Πρώτα-πρώτα, για να ντραπεί κάποιος πρέπει να έχει τις προϋποθέσεις: Φιλότιμο, συνείδηση, καλοσύνη, ανθρωπιά. Να μπορεί να μπεί στη θέση του συνανθρώπου του. Όπως ο Καλός Σαμαρείτης, ο οποίος σπλαχνίστηκε τον εμπεσόντα στους ληστές συνάνθρωπό του και τον περιέθαλψε.
Αλλά οι άνθρωποι, που νομοθετούν, όπως νομοθετούν, και παίρνουν τις αποφάσεις αυτές είναι επιλεγμένοι, ώστε να μην διαθέτουν ανθρώπινα σπλάχνα. Να είναι δηλαδή ταριχευμένα πτώματα. Όπως ήταν ο ιερέας και ο λεύιτης της παραβολής του Καλού Σαμαρείτη. Οι οποίοι, όταν είδαν τον τραυματισμένο άνθρωπο, τον προσπέρασαν και τον παράτησαν.
Και τέτοια ταριχευμένα πτώματα νομοθετούν, όχι μόνο για την υγεία αλλά και για τη παιδεία της διαστροφής, τη δικαιοσύνη του καπελώματος, την σγορά του μαυραγοριτισμού, κλπ. Έτσι ώστε, αντί να θεωρούν τιμή τους, που υπηρετούν τους συννανθώπους τους, να θεωρούν καύχημά τους, να τους βασανίζουν.
Έχω, κατά καιρούς, παρακολουθήσει κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι καλούνται ν’ απαντήσουν σε επερωτήσεις βουλευτών, πάνω σε ουσιαστικά προβλήματα, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Και όμως αυτοί απαντούν με περισσή υπεροψία και αναίδεια. Επιστρατεύοντας κάθε είδους ψευδολογία. Κάποτε ειρωνευόμενοι ή και απειλώντας τους βουλευτές:
Όπως κάποιος βλαξ πανεπιστημιακός, που απειλούσε τον εππερωτώτα ότι, άν επιμένουν στις θέσεις και τις απόψεις τους, μπορεί να έχουν την τύχη του Κασιδιάρη. Όταν ο Κασιδιάρης, συγκρινόμενος με την ασύγκριτη σατανικότητα των ιδίων είναι αγγελούδι.
Και όχι μόνο στη Βουλή, αλλά και μέσα στο δημοσιοϋπαλληλικό κατεστημένο ο λαός υφίσταται ανείπωτες ταλαιπωρίες απ’ τα κομματόσκυλα, που είναι αγκιστρωμένα στα γρανάζια της κρατικής κοματοκρατίας.
Τα οποία «αποφασίζουν και διατάσσουν» για το ποιος θα τύχει των ευεργετημάτων εκ μέρους των κρατικών υπηρεσιών και ποιος θα μπει στον τροχό των βασανιστηρίων, χωρίς να μπορεί να βρεί ποτέ και πουθενά το δίκιο του.
Είχα αποταθεί κάποτε σε κάποια, λεγόμενη, Κοινωνική Πρόνοια, για να αποφανθούν για μια γερόντισσα, που βρισκόταν στο δρόμο, προκειμένου να μπει σε γηροκομείο. Και αντιμετώπισα μια ατμόσφαιρα αλητείας. Αφού μια υπάλληλος είχε ανεβασμένα τα πόδια της στο γραφείο και μου έλεγαν ότι η αρμοδία υπάλληλος, αν και παρούσα, απουσίαζε!
Και ερωτάται: Μέσα σ’ αυτήν την θανατηφόρα αιθαλομίχλη τι μπορεί να περιμένει η 85χρονηη κατάκοιτη, που αδυνατεί να φέρει χιόνι απ’ την κορυφή του Ολύμπου στους χωρίς σπλάχνα εκπροσώπους της Επιτροπής; Να βρεθεί κάποιος Καλός Σαμαρείτης;
Άμποτε να βρισκόταν κάποιος, που να διαθέτει έστω και λίγη ντροπή!
