Παρασκευή Σιδέρη : Μανούλα εγέρθητι! πριν να είναι πολύ αργά…

Γράφει Η Παρασκευή Σιδέρη

Το αγκάθι της σημερινής οικογένειας είναι οι “εναλλαγές συντρόφων ” κυρίως της μητέρας… Ωραία, μπράβο στις φεμινίστριες (όπου πίσω από τέτοιου είδους κινήματα όλοι ξέρουμε ποιοι κρύβονται) που κατάφεραν και εκτόξευσαν τα διαζύγια! Να τονίσω ότι το διαζύγιο από την εποχή του Χριστού ήταν αποδεκτό αλλά στις μέρες μας έχει γίνει κατάχρηση αυτού του δικαιώματος μας και όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο η “ασυμφωνία χαρακτήρων” έγινε πασατεμπο λες και οι γιαγιάδες μας ήταν όλο συμφωνία χαρακτήρων με
τους παππούδες μας!

Οκ, έχουμε το πολυπόθητο χαρτί της ελευθερίας στα χερια μας και βουρ για ένα νέο ξεκίνημα!οι ηλικίες των διαζευγμένων δυστυχώς δεν κυμαίνονται μεταξύ 50-60 αλλά σε νεαρές ηλικίες όπου οι ανάγκες είναι πολλές: οικονομική κάλυψη,συναισθηματική και σ@ξ/κη και πάμε προς ολοταχώς για τον επόμενο…μέχρι εδώ κανένα ας πούμε πρόβλημα αλλά έχουμε από πίσω και παιδιά ανεξάρτητου ηλικίας!

Το να βρει μια γυναίκα σήμερα με την απελευθέρωση των ηθών σύντροφό είναι το μόνο εύκολο…το δύσκολο
είναι να βρεις το άλλο σου μισό που θα συνυπάρξει με σένα και τα παιδιά σου! για τζακ ποτ την κόβω ην υπόθεση… άρα μοιραία μπαίνει σε ένα φαύλο κύκλο εύρεσης κατάλληλου συντρόφου με θεατές και θύματα τα παιδιά!

Θα αναφέρω ένα απλό παράδειγμα και όποιος ένιωσε ένιωσε…
Είσαι ενήλικας άνδρας και συνοδεύεις την σύντροφό σου και αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιος άλλος την “βλεφαριαζει”…αν και ενήλικας και κάτοχος της λογικής τα άσχημα συναισθήματα αρχίζουν να σε κατακλύζουν: ζήλια, νεύρα, οργή, θυμός, εκδίκηση και κατόπιν ανασφάλεια, φόβο, κτητικότητα κ α…αν τώρα προσθέσουμε και την περίπτωση να ήπιες και κανένα ποτηράκι παραπάνω ή ακόμα χειρότερα έκανες και χρήση ουσιών εκεί αν δεν βάλει ο Θεός το χέρι του ,βγαίνουν μαχαίρια και μπορεί να φτάσουμε και στο έγκλημα…

Βάλτε τώρα όλοι σας ,στην θέση του ενήλικα ένα μικρό παιδάκι που βλέπει την ίδια του την μάνα να περνάει όλων των ειδών τις φάσεις με τον εκάστοτε, παντελώς άγνωστο για το ίδιο, εραστή.. καυγάδες, “περιπτύξεις” κ.α! και να μην ξεχνάμε ένα παιδάκι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την λογική αλλά μόνο το αυθόρμητο συναίσθημα του!

Και τι να κάνω θα μου πεις ,να μείνω στο ράφι;
Η άποψη μου είναι αν δεν συντρέχει πολύ σοβαρός λόγος (ξυλοδαρμοί, χρήση ουσιών ,παντελής παραμέληση κ.α) να κάνεις υπομονή όπως οι παλιοί και λίγο έτσι λίγο αλλιώς και με την βοήθεια του θεού θα προχωρήσει…

Αν τώρα χώρισες ,η εύρεση του επόμενου πρέπει να γίνει τόσο διακριτικά ώστε να μείνει ένα παιδί τελείως απέξω από αυτήν την διαδικασία έως ότου είσαι κατασταλαγμένη για την επιλογή σου..

Ο Κύριος μας προειπε ότι τις χωρισμένες αν τις νυμφευθεις διαπρατεις αμάρτημα αλλά αν το προτείνω θα μου κόψετε τα shares…🥴

Στις μουσουλμανικές χώρες υπάρχει η εξής τακτική: τους κατηγορούν ότι κάποιοι μπαμπάδες όταν χωρίσουν παίρνουν τα παιδιά από τις γυναίκες τους.. να ξεκαθαρίσω τί ακριβώς ισχύει: αν χωρίσει το ζευγάρι ,τα παιδιά εννοείται παραμένουν με την μητέρα αλλά στην περίπτωση που θέλει να ξαναπαντρευτεί η μάνα ,για λόγους προστασίας των παιδιών τα παίρνει κοντά του χωρίς να σημαίνει ότι στερείται τα παιδιά της! Απλά για να αποφευχθεί οποιαδήποτε άσχημη πράξη μεταξύ του πατριού και της κόρης κυρίως… μην ξεχνάμε ότι σήμερα οι περισσότεροι παιδοβι@σμοι γίνονται από το πολύ στενό οικογενειακό περιβάλλον..

Επίσης να τονίσω ότι με την μοντέρνα εκδοχή του πολιτικού γάμου, απουσία της ευλογιάς του Θεού μας και αρκούμενοι στο οκ του δημάρχου αυξάνεται η πιθανότητα αποτυχίας του γάμου..

Πάμε τώρα στην διάθεση του χρόνου και θα θέσω εκτός κάποιες μητέρες που οντως γίνονται χίλια κομμάτια για να τα βγάλουν πέρα..

Όταν γινόμαστε γονείς εξυπακούεται ότι ξεκινάν οι θυσίες και ειδικά αυτήν την μάνας… ειλικρινά θεέ μου δώσε μας δύναμη! άρα σιγά σιγά πρέπει να ξεβολευομαι που σημαίνει ότι προτεραιότητα θα έχω τα παιδιά μου αν και οι μοντέρνοι πρεσβεύουν το αντίθετο: δώσε χώρο, δώσε χρόνο δώσε αγάπη και φροντίδα για τον εαυτό σου και δώσε μετά τον “ποιοτικο” χρονο στα παιδιά σου και αν μείνει μετά καμία στάλα χρόνου πέσε και κοιμήσου ήσυχη… σύμφωνα με την μοντέρνα εκδοχή λοιπόν η γυναίκα πέρα από την φουλ εργασία της, πρέπει να βγει και με τις φίλες της ,πρέπει να πάει και στα εργασιακά event, πρέπει να αφιερώσει και χρόνο σε ένα αγαπημένο χόμπι της και για το πότε πήγε 9 το βράδυ και ξεράθηκε στον ύπνο ο Γιωργάκης ούτε που το κατάλαβε.. γιατί για να τα φέρει βόλτα όλα αυτά, εκτός από το ολοήμερο, ο Γιωργάκης πρέπει να πάει και στις εξωσχολικές δραστηριότητες και εννοείται σε νηπιακή ακόμη ηλικία μαθαίνει κάποια ξένη γλώσσα και συμμετέχει σε κάποιο άθλημα και με το ένα και με το άλλο μην τον είδατε τον Γιωργάκη… και για να μην νομίζετε ότι μιλάω έτσι στον αέρα, όταν εργαζομουν κίνησα γη και ουρανό για να δουλέψω στην βάρδια που με εξυπηρετεί, το ίδιο και ο σύζυγός ..ο άντρας μου δούλευε 22:00 με 6:00 το πρωί για να γυρίσει άυπνος να κρατήσει σχεδόν μωρά και τα 3 παιδιά, για να πάω στην δουλειά και να επιστρέψω στις 16:00 και εκεί αρχίζει το γλέντι το γνωστό (μαγείρεμα, συμμάζεμα, βόλτα τα παιδιά κ.α) χωρίς ίχνος βοήθειας αλλά ήμασταν αποφασισμένοι ότι θα είμαστε μαζί με τα παιδιά συνέχεια… τις αγαπημένες μου φίλες τις έβαλα στην άκρη και αραιά και που κάποιο τηλέφωνο, χωρίς να παρεξηγηθεί καμία τους, και όσον αφορά τον χρόνο που μου αναλογούσε, ήταν αυτός ίσα ίσα για ένα ντουζ …τα παιδιά μου όμως ήταν φουλ από την παρουσία μου και ας μην είχαν τον ποιοτικό αλλά λίγο χρόνο μαζί μου…

Εν κατακλείδι,τα παιδιά μεγάλωνουν μέσες άκρες μακρυά από το σπίτι και το σπιτικό τους με ότι τους μαθαίνουν στο σχολείο, στα κάθε είδους εκπαιδευτήρια και στις όποιες δραστηριότητες τους!

Υπάρχουν όντως περιπτώσεις που είναι επιτακτική η εργασία της μητέρας, αλλά δεν νομίζω όλες να πεθαίνουν χωρίς αυτήν… ο Γιωργάκης δεν θα πάθει τίποτα αν δεν φοράει τα σούπερ ουαου ρούχα, ούτε αν δεν μένει στο ντιζαινάτο σπίτι με το καινούριο αυτοκίνητο και δεν παίζει με τον dιnasour rex των 80€.. το παιδί θέλει την φυσική παρουσία των γονιών!

Πάμε τώρα στην σημαντικότερη έλλειψη των παιδιών, την απουσία του θρησκευτικού συναισθήματος από την ζωή τους όπως πολύ ορθά έθεσε και ο αγαπητός Βας-4… χωρίς να θέλω να μπω σε λεπτομέρειες της ζωής μου, μεγάλωσα με την εξής φράση: τι να σου πω Βουλιτσα μου, ότι σε φωτησει ο Θεός! και όντως πορεύτηκα στην όμορφη γεμάτη εμπειρίες ζωή μου με την καθοδήγηση Του.. η γιαγιά μου μερα νύχτα σταυροκοπιοταν μπροστά στο εικονοστάσι και ζητούσε από την Παναγία κάθε φορά να με προστατεύσει μην μπορώντας να ανταπεξέλθει η ίδια στις ανησυχίες μου ή θεωρώντας ηθικό και σωστό αν και αγράμματη ότι έπρεπε να εμπιστευτεί την προστασία μου στον Κύριο μας και όχι στον εαυτό της.. και να μην τα πολυλογω εννοείται προσευχόμασταν, κοινωνούσαμε, εκκλησιάζομασταν, διδάχτηκαμε ποιες είναι οι αμαρτίες, είχαμε φόβο Θεού και εν ολίγοις είχαμε επαφή με τα πνευματικά και με τα θεία…

Σήμερα πού χρόνος για όλα αυτά… και μαζί με τον χρόνο δεν υπάρχει και η διάθεση και στην χειρότερη περίπτωση η απαξίωση της υπάρξεως Του και της ζωτικής σημασίας αναφορά στον δημιουργό μας! Τον αντικαταστησαμε με τον άλλο Θεό ,τον Μαμωνα και προτιμάμε τα δικά του καλούδια και έτσι μαθαίνουμε και στα παιδιά μας.. χρήμα, απόλαυση, ευκολία, τεχνολογία και ήρθαν και μπούκωσαν τα παιδάκια και τα βλέπεις σε μια ηλικία που πρέπει να σφύζουν από ζωή να είναι καταθλιπτικά, να τα τρέχουν στους ψυχολόγους αντι στον Θεό, να κυριαρχουν στην ζωουλα τους οι τάσεις καταστροφής κ.α Τα παιδιά θέλουν στήριγμα γερό και δεν υπάρχει τίποτα πιο στιβαρό από τον Θεό και μετά σαφώς και η οικογένεια.. εκεί έξω καραδοκούν παντού κίνδυνοι και αν δεν μπορούμε να τους προλάβουμε σαν γονείς ας προσευχόμαστε να τους προλάβει ο Κύριος μας!

Ένα απλό παράδειγμα: Λάθος μου, αλλά όλοι σχεδόν κάποιες στιγμές ψάχνουμε το βολεμα.. έδωσα στην μικρή μου 7 χρ. να παίξει ένα αθώο παιχνίδι στο τηλ μου.. αμ,δε!
-μαμα,σ’ αυτό το παιχνίδι αλλάζω ρούχα και μπαίνω στα σπίτια και κλέβω…
-τι λες αγάπη μου; τι παιχνίδι είναι αυτό; θα σου άρεσε εσένα να έρθει ένας ξένος στο σπίτι και να σου κλέψει τα πράγματά σου; Τέλος, ξέχνα αυτό το παιχνίδι.. μετά από λίγο
– μαμά δώστο μου λίγο να πάω να επιστρέψω αυτά που έκλεψα…

Ευχαριστώ θεέ μου αναφωνισα που με άνοιξες τα μάτια.. όσο και να θέλουμε δεν μπορούμε να ελέγχουμε διαρκώς τα παιδιά αλλά ο Κύριος μας όταν είναι απαραίτητο μπορεί και μας ανοίγει τα μάτια γι’αυτό οφείλουμε να τον βάζουμε στην ζωή μας και στις ζωές των παιδιών μας!

Δεν θα αναφερθώ στο σχολείο, γιατί πλέον είναι ξεκάθαρο ότι το σχολείο είναι δρομολογημένο να καταστρέψει τα παιδιά μας… όσοι γονείς το αντιληφθούν εγκαίρως έχει καλώς αλλά δυστυχώς από την επαφή που είχα στην Ελλάδα με τις μαμάδες οι περισσότερες “του βγάζουν το καπέλο”!

Από όλα τα παραπάνω, η άποψη μου είναι ότι η καλύτερη προστασία που μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου είναι οι προσευχές μου προς τον Κύριο να τα φωτίζει…