Ηταν Ιούλιος του 2014. Η Κρήτη ήταν στο πόδι. Οχι όλη η Κρήτη, αλλά εκείνο το κομμάτι που διατηρούσε ενεργό το μικρόβιο του αντιιμπεριαλισμού. Οι Αμερικανοί ετοιμάζονταν για ένα «καταστροφικό πείραμα» στο Λιβυκό. Θα εξουδετέρωναν τα χημικά όπλα της Συρίας με υδρόλυση. Ελεγαν ότι η μέθοδος ήταν ασφαλής. Ομως, παράγοντες ειδικότεροι επί του θέματος, όπως ο δήμαρχος Σφακίων, ήξεραν ότι οι Αμερικανοί ψεύδονταν. Οτι απεργάζονταν την καταστροφή του οικοσυστήματος της Μεσογείου και του «αναπτυξιακού της μοντέλου» που «βασίζεται στον ήλιο και τη θάλασσα».
Για να αποτρέψουν τη συμφορά, οι ακτιβιστές απέκλεισαν «συμβολικά» τη βάση της Σούδας. «Αρμάτωσαν» μέχρι και φουσκωτά, για να παρενοχλήσουν το αμερικανικό πλοίο όπου θα γινόταν η υδρόλυση. Κομαντάντε της πολιορκίας και του στολίσκου ήταν, βεβαίως, ο αντιιμπεριαλιστικότερος των δημάρχων. Ο Παύλος Πολάκης. Ηταν ο ίδιος άνθρωπος που …
Η συνέχεια στο http://theodorovias.blogspot.gr/2017/10/blog-post_956.html
