Ζούμε στιγμές απόλυτης αθλιότητας. Ούτε ένα γεγονός δεν μπορεί να μας κάνει αισιόδοξους ότι αυτή η χώρα έχει ελπίδες να γίνει κανονική. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκτέλεσε μια χαρά το συμβόλαιο που είχε. Διέλυσε τα πάντα, από τα εθνικά θέματα μέχρι την κοινωνία. Κι από την οικονομία μέχρι την πλήρη καταρράκωση των ηθικών αξιών, του Συντάγματος και της Δημοκρατίας.
Ζούμε στη Δημοκρατία του Πολάκη γιατί δεν έχει να ζήσει την οικογένειά του, μιας και τα 7 χιλιάρικα το μήνα δεν τον φτάνουν για να σπουδάσει η κόρη του. Κάντε έναν έρανο ρε παιδιά, δεν βγαίνει ο άνθρωπος.
Ζούμε με την κυβέρνηση της γκαζόζας, της Παπακώστα, του Τέρενς Κουίκ και της Κουντουρά. Και τώρα του Τόλκα και του Μωραϊτη και του κάθε πολιτικού αριβίστα από τα δεξιά και τα αριστερά.
Ζούμε ακόμη και στην εποχή του προφήτη… Αντώναρου, που το μόνο επάγγελμα που δηλώνει εδώ και χρόνια είναι «καραμανλικός κατά φαντασίαν».
Ζούμε στην εποχή όπου οι διάφοροι Βαξεβάνηδες, παρέα με ένα δικαστικό συστηματάκι, κάνουν κουμάντο στη χώρα. Απειλούν, εκβιάζουν, επιχειρούν να αλλάξουν την πολιτική κατάσταση της χώρας, για να εμποδίσουν την πτώση του ΣΥΡΙΖΑ.
Είμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης πολιτικής καφρίλας όπου οι διάφοροι Καμμένοι αποδεικνύουν πόσο εγκληματίες είναι όλοι εκείνοι που επέτρεψαν να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ τη χώρα επί τέσσερα χρόνια.
Ζούμε σε μια περίοδο όπου ένας αμόρφωτος, άσχετος κυνικός πολιτικός όπως ο Τσίπρας παίρνει βραβεία με χαρά γιατί… πούλησε τη χώρα του. Σε άλλες εποχές θα… φλέρταρε με το Γουδή, τώρα τον βραβεύει η Ευρώπη για μια συμφωνία που δεν θέλουν 8 στους 10 Έλληνες και τη θέλουν οι άλλοι δύο ξεπουλημένοι εθνομηδενιστές.
Ζούμε σε μια χώρα όπου στις δημοσκοπήσεις αυτό το άθλιο κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που επί τέσσερα χρόνια διαλύει την πατρίδα μας παίρνει 25%. Υπάρχει δηλαδή 1 στους 4 ψηφοφόρους που ακόμη και τώρα πιστεύουν τον Τσίπρα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Ζούμε σε μια χώρα όπου η ΝΔ, η τελευταία ελπίδα για κανονικοποίηση της Ελλάδας, δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα, να κινητοποιήσει μάζες, να βγάλει τον κόσμο στους δρόμους, να φέρει τους πολίτες μπροστά στις εξελίξεις, να τους ξεκουνήσει από τους καναπέδες τους.
Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Μέχρι πότε θα σκοτώνουμε εμείς οι Έλληνες τη χώρα μας και την ίδια ώρα θα κάνουμε και κριτική; Μπορεί να υπάρξει φως και να γίνουμε μια χώρα για την οποία δεν θα ντρεπόμαστε;
Για την οποία δεν θα είμαστε περήφανοι μόνο για την ομορφιά της, τη θάλασσα και τον ήλιο της; Θα υπάρξει μια μέρα που θα βγουν μέσα από την κοινωνία άξιοι άνθρωποι που θα θελήσουν να προσφέρουν στην πατρίδα; Και που θα απομονωθούν τα λαμόγια, οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι πορφυρογέννητοι, οι εξυπνάκηδες και οι τζάμπα μάγκες;
Πολύ δύσκολο αλλά όσο ζούμε ελπίζουμε.
