Ἀγαπητοὶ καλλιτέχνες ὅπου σᾶς ἔχουν ἐκτεθεῖ τὰ πραγματικὰ ἔργα τέχνης σας στὴν ἐθνικὴ πινακοθήκη, καὶ δὲν εἶναι ὅπως ἐκεῖνα τὰ γλοιώδη καὶ βλάσφημα ὅπου ἀπασχόλησαν τὴν ἐπικαιρότητα, καὶ ἐπέφεραν τὴν δικαία διαμαρτυρία ὅλων τῶν Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνίδων στὴν συντριπτικὴ τῶν πλειοψηφία, σήμερα σᾶς ἔχουμε μία πρόσκληση-πρόταση. Σᾶς καλοῦμε νὰ δηλώσετε τὴν πρόθεση σας (ὅσοι συμφωνοῦν μὲ τὴν πρόταση μας) ὅτι ἐὰν δὲν φύγουν τὰ βλάσφημα ἐκτρώματα ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ πινακοθήκη θὰ ἀποσύρετε καὶ ἐσεῖς τὰ δικὰ σας. Σᾶς ὑπενθυμίζουμε ὅτι τὰ δικὰ σας καλλιτεχνήματα ἔχουν ἐκθεθεῖ γιατὶ ἐσεῖς τὸ ἀποδεχθήκατε ὅπως ἐκθεθοῦν, καὶ πάλι λοιπόν μὲ τὴν δικὴ σας ἀπόφαση μποροῦν νὰ ἀφαιρεθοῦν.
Παρακαλοῦμε λοιπὸν νὰ δηλώσετε γραπτῶς στὴν Διεύθυνση τῆς ἐθνικῆς Πινακοθήκης, καὶ μὲ κοινοποίηση στὰ ΜΜΕ καὶ ἐφημερίδες τῆς χώρας μας ὅτι θὰ τὰ ἀφαιρέσετε, δείχνοντας τὴν συμπαράσταση σας στὸ δίκαιο, ἀξιοπρεπές, πολιτισμένο, τίμιο, ἀγωνιστικό, καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα ὅτι κάνετε ὁμολογία πίστεως. Κύριοι καὶ κυρίες καλλιτέχνες καὶ καλλιτέχνιδες, ὅλοι μας εἴμαστε περαστικοὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωή, ἐκεῖνο ποὺ μένει εἶναι τὰ καλὰ μας ἔργα, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα ὅπου μπορούσαμε νὰ κάνουμε καὶ δὲν τὰ κάναμε (καθὼς ἐδῶ μπορεῖτε). Ἐκεῖνα τά καλά ἔργα ποὺ δὲν κάναμε, ἐνῶ μπορούσαμε νὰ κάνουμε, συμπεριλαμβάνονται καὶ ἐκεῖνα μὲ τὰ κακὰ ἔργα. Μὲ τὴν κίνηση συμπαράστασης σας αὐτὴ διδάσκετε συγχρόνως καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ τὴν ἀξιοπρεπῆ ἑνότητα συμπαράστασης πρὸς τὸ δίκαιο καὶ φιλότιμο, καὶ ἀποτελεῖτε ἐκτὸς ἀπὸ καλοὶ καλλιτέχνες καὶ καλὰ πρότυπα γιὰ τοὺς μικροὺς Ἕλληνες καὶ Ἑλληνίδες, τοὺς αὐριανοὺς πολίτες τῆς πατρίδος μας. Ὁ Χριστός μπορεῖ να μὴν μίλησε ἀκόμα, ἢ νὰ μὴν τὸ ἀντιληφθήκαμε ὅτι μίλησε με αὐτὴν τὴν βλασφημίαν ὅπου βλασφημῆται τό Πανάγιο Πρόσωπο τῆς Υπεραγίας Μητρός Του, καὶ σίγουρα μᾶς δοκιμάζει∙ ὅλους , Καὶ δίνει τὶς εὐκαιρίες στούς ἀνθρώπους ὅπως μετανοήσουν, ἀλλὰ καὶ σε ἐκείνους ποὺ θα μποροῦσαν νά ἀγωνισθοῦν μαζί Του.
Κάντε το καὶ νὰ εἶσθε σίγουροι ὅτι ἡ καλὴ σας αὐτὴ πράξη θὰ θεωρηθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ Θεὸ μας Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς πράξη προσμετρίσημη στὴν ἐπίγεια ζωὴ σας. Ἡ Παναγία μας θὰ εἶναι δίπλα στὸν Χριστὸ μας, καὶ στὴν Μεγάλη Κρίση (τὴν Δευτέρα Παρουσία Τοῦ Κυρίου μας) θὰ σᾶς ὑποστηρίξει, λέγοντας στὸν Υἱὸν της καὶ Θεὸν μας: «Αὐτὸς ἢ αὐτὴ Υἱὲ μοῦ ἔκανε αὐτὴ τὴν καλὴ πράξη, μὲ ὑποστήριξε, ὅπως καὶ τοὺς ἁγίους μας.» Ἀλήθεια, νομίζει κανένας ἢ καμία ὅτι μπορεῖ νὰ εἶναι ἥσυχη ἡ συνείδηση του, ἢ ἡ συνείδηση της ἐὰν καὶ ἐφόσον ἀδιαφορήσει, ἢ «δικαιολογήσει» αὐτὴν μας τὴν πρόταση-πρόσκληση; ὥστε νὰ ἀποφύγει νὰ πράξει τὸ ὀρθὸν καὶ ὀρθόδοξον; Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ἑλληνίδες ὅταν βαφτισθήκαμε, ἐκ μέρους μας ὁ Νονὸς μας, μᾶς πύρωσε τὴν συνείδηση , ὥστε τὸν Χριστὸν καὶ Θεὸν μας νὰ μὴν τὸν προδώσουμε. Τί λέτε λοιπόν; Θα τον προδώσετε;
Καθέναν, λέει ὁ Κύριος, πού θά μέ ὁμολογήσει ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, μπροστά σ᾿ ἐκείνους τούς ἀνθρώπους πού ἀντιδροῦν καί καταδιώκουν τήν πίστη, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Δηλαδὴ, ὄχι μόνον νὰ ἀφαιρέσει τα ἔργα του εἰς ἔνδειξη συμπαράστασης στὸ δίκαιο καὶ τίμιο, ἀλλὰ νὰ κάνουν καὶ ὁμολογία πίστεως.
Στὰ Εὐαγγέλια ὁ ᾿Ιησοῦς κατακεραυνώνει τούς ὑποκριτές, ἀπευθύνοντάς τους ἐκεῖνα τά φοβερά «οὐαί» (Μθ 23,13-30· Λκ 11,42-52), ἀλλά καί στήν ᾿Αποκάλυψη (21,8) τονίζεται ὅτι πρῶτοι κατακρίνονται οἱ δειλοί. ῾Ο ἀπ. Παῦλος ἐπίσης γράφει στόν Τιμόθεο· «οὐ γάρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός πνεῦμα δειλίας» (Β´ Τι 1,7). Δειλοί, ἐντούτοις, δέν ἐμφανίζονται μόνο στήν περίοδο τῶν διωγμῶν ἀλλά καί σέ περιόδους εἰρήνης. Εἶναι ἐκεῖνοι πού ἀρνοῦνται τόν Χριστό, γιά νά ἀρέσουν στόν κόσμο καί νά ἐξυπηρετήσουν τά ὑλικά τους συμφέροντα. ῾Ο ἅγιος Χρυσόστομος τονίζει ἰδιαίτερα ὅτι ὀφείλουμε νά ὁμολογοῦμε τόν Χριστό μέ τή ζωή μας· «Νά δείχνουμε βίο ἄξιο τῆς ὁμολογίας, γιά νά μήν καταντροπιάσουμε τά δόγματα τῆς πίστεως μέ τή φαυλότητα τῶν ἔργων, ἀλλά μέ ὅλα νά δοξάζουμε τόν Δεσπότη μας». Χρειάζεται ἡρωικό φρόνημα γιά νά μπορεῖ ὁ πιστός νά ἀντιμετωπίζει τίς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου, νά συμμορφώνεται στήν καθημερινή ζωή του μέ τά προστάγματα τοῦ εὐαγγελίου, χωρίς νά πτοεῖται ἀπό τήν τακτική τῶν πολλῶν, οἱ ὁποῖοι συμβιβάζονται μέ τόν κόσμο καί κάνουν τά θελήματα τοῦ πονηροῦ. Τό καλύτερο ἀντίδοτο γιά τή δειλία, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς τό ἀποκαλύπτει, εἶναι α) ῾Η πίστη στό πρόσωπό του· «Μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία· πιστεύετε εἰς τόν Θεόν, καί εἰς ἐμέ πιστεύετε… μή ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδέ δειλιάτω» (᾿Ιω 14,1.27). β) ῾Η ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη καί στή στοργική φροντίδα του. γ) ῾Η ὑπόσχεσή του πρός ἐκεῖνον πού θά τόν ὁμολογήσει, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ἡ ὁποία τροφοδοτεῖ καί ἐνισχύει τήν πίστη καί τήν ἐμπιστοσύνη τῶν πιστῶν στόν Κύριο. Στήν ἔσχατη κρίση ὁ ἄνθρωπος θά βρεθεῖ μπροστά στόν κριτή ἔχοντας ἀνάγκη συνηγόρου, γιά νά τύχει τοῦ ἐλέους καί τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ. «Παράκλητος», δηλαδή συνήγορος πού μπορεῖ νά ἐπέμβει, εἶναι ὁ Χριστός, ὅπως ὑπογραμμίζεται μέ τό ὁμολογήσω κἀγώ. –
ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΛΕΥΚΑΔΟΣ
