Η ερμηνεία μίας προφητείας, δεν είναι κάτι που θα πρέπει να γίνεται ελαφρά τη καρδία. Οποιαδήποτε παρανόηση μπορεί να προκαλέσει σύγχυση ή ακόμη κι αίρεση
γράφει ο Καταχανάς (Γ. Μεταξάς)
Εὐλογητὸς εἶ, Χριστὲὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸἅγιον, καὶ δι’ αὐτῶν τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας, φιλάνθρωπε, δόξα σοι.
Ο άνθρωπος, από την αρχή σχεδόν της έλλογης ύπαρξής του, ήθελε να μάθει τα μελλούμενα. Η γνώση του μέλλοντος αποτελούσε έναν πόθο που δημιούργησε η ανάγκη για προγραμματισμό της ζωής. Τούτου ως δεδομένο, προσωπικότητες όπως ο Τειρεσίας, ο Καλχας οι Πυθίες, οι Σίβυλλες κοκ, αποτελούσαν απόλυτα σεβάσμια πρόσωπα στην αρχαία ελληνική κοινωνία. Μία ωστόσο εξαίρεση, αποτελεί η Κασσάνδρα, η οποία προέβλεπε το μέλλον, αλλά ποτέ δεν έλαβε την αναγνώριση που της άξιζε, αφού οι προβλέψεις της είχαν ως περιεχόμενο κακά μαντάτα και καταστροφές.
Καθώς η ελληνική γλώσσα είναι πάντα σαφής και ακριβής, οι προρήσεις χωρίζονταν με τρεις διαφορετικούς τρόπους:
- Μαντείες
- Χρησμοί
- Προφητείες
Οι μαντείες ήταν προρήσεις που αφορούσαν κυρίως την καθημερινότητα των ανθρώπων κι η θεματολογία τους περιστρεφόταν γύρω από τα οικονομικά, τα οικογενειακά, τα αισθηματικά και τα επαγγελματικά. Δε λείπουν και μαντείες που αφορούσαν την έκβαση μιας μάχης ή μιας υπόθεσης. Οι μαντείες δίνονταν από άτομα που δεν ήταν απαραίτητο να έχουν την ιερατική ιδιότητα. Οι δε μορφές τους ήταν δύο. Η απλή ερώτηση – απάντηση και η οιωνοσκοπία. Στη δεύτερη περίπτωση υπάγονται οι σφαγές ζώων, η κίνηση των υδάτων, η κίνηση των ανέμων κ.α.
Οι χρησμοί δίνονταν μόνο από άτομα που κατείχαν ιερατική ιδιότητα. Οι Σίβυλλες για παράδειγμα, ήταν παρθένες γυναίκες που είχαν αφιερωθεί από τα νηπιακά τους έτη στον Απόλλωνα. Όταν νυμφεύονταν έπαυαν να έχουν την ικανότητα της πρόρησης, αν κι έχουν καταγραφεί ελάχιστες Σίβυλλες που διατήρησαν το χάρισμα και μετά το γάμο. Οι δε Πυθίες, ήταν ιέρειες του Απόλλωνος, οι οποίες διαβιούσαν ασκητικά με προσευχή και νηστεία.
Οι προφητείες ωστόσο, ενώ αρχικά είχαν την ιδιαιτερότητα να δίνονται από πρόσωπα με ιερατική ιδιότητα δεδομένου ότι οι Προφήτες ήταν ο υπέρτατος βαθμός ιεροσύνης στην αρχαιότητα, στην πορεία εμφανίστηκαν και μη ιερατικά πρόσωπα που είχαν το χάρισμα. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι οι προφητείες δίνονται για θρησκευτικού περιεχομένου προρήσεις, όπως αυτές με τις οποίες ασχολούμαστε στο σημερινό άρθρο.
Και μπορεί οι προφητείες για τον «εκ πενίας βασιλέα» να αφορούν την κοινωνική ζωή μιας χώρας, ή του πλανήτη αν θέλετε, αλλά δίνονται κάτω από το θρησκευτικό τους πρίσμα σε μια θεοκεντρική προσέγγιση. Ο Θεός είτε πρωταγωνιστεί, είτε ενεργεί ως «αφανής ήρωας», ενίοτε εναλλάξ.
Η προφητεία του Λέοντος του Σοφού
Διαβάστε τη συνέχεια στο https://kanenazori.com/2023/08/26/profiteies_leontos_sofou_ki_osiou_andreou1/
