Ως γνωστόν, στις μέρες μας (όπως συνέβαινε και στο παρελθόν), πολλά είναι τα κράτη, τα οποία έχουν πολλούς (εθνικούς ή ιδεολογικούς μύθους, δοξασίες και παραδόσεις), οι οποίες τους ενέπνεαν ή τους έδιναν ένα όραμα για το μέλλον (π.χ. ο θρύλος του μαρμαρωμένου βασιλιά, βοήθησε και αναπτέρωνε τις ελπίδες των υπόδουλων Ελλήνων για την Ελευθέρια, καθόλη την διάρκεια της Τουρκοκρατίας).
Όμως, πολλές φορές, τις παραδόσεις αυτές, τις εκμεταλλευτήκαν επιτήδειοι (εντόπιοι και μη) σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντα τους προς όφελος των ίδιων και εις βάρος των λαών αυτών.
[Έτσι, π.χ. στην Γερμανία, ο Χίτλερ και οι Ναζί, εκμεταλλευτήκαν τον θρύλο της επιστροφής του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Μπαρμπαρόσα για να βοηθήσει την Γερμανία όταν αυτή θα το είχε ανάγκη, παρουσιάζοντας τον Χίτλερ σαν την «μετενσάρκωση» αυτού, ο οποίος ήρθε να βοηθήσει την χρεωκοπημένη (λόγω του οικονομικού κραχ του 1929) και ταπεινωμένη (λόγω των Συνθήκων του 1919), Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης].
Στην Ρωσία, είναι δε γνωστός ο μύθος-θρύλος του κόμματος των Εθνικομπολεσβίκων, οι οποίοι πιστεύουν ότι κάποια στιγμή, θα εγερθεί ένας μεγάλος ηγέτης, ο οποίος θα καταφέρει να ενώσει όλη την Ευρασία με τα όπλα ή με την πειθώ (καταλαμβάνοντας καταρχάς την εξουσία στην Ρωσία), συνδυάζοντας επιτυχώς τις ιδεολογίες του εθνικισμού, του φασισμού, καθώς και του κομμουνισμού.
Και αυτός, στην συνέχεια, θα επιτεθεί με σφοδρότητα κατά της Δύσης, θα την διαλύσει και θα επιβάλει παγκόσμια την ιδεολογία του, επιτυγχάνοντας ακριβώς πλήρως, εκεί που απέτυχαν ο Χίτλερ, ο Μουσολίνι, ο Στάλιν ή ο Μάο.
Και παρόλο που αυτός ο θρύλος ίσως να μοιάζει περιθωριακός, η αλήθεια είναι ότι ο ευρασιανισμός (μια ιδεολογία η οποία προήλθε από τον Ντούγκιν, ο οποίος ήταν παλιά μέλος των Ρώσων Εθνικομπολεσβίκων), είναι σε άνοδο στην Ρωσία, αφού ο ιδρυτής του (ο Ντούγκιν), ο οποίος «ψιθυρίζεται» από πολλούς πως είναι μυστικοσύμβουλος του Πούτιν, εμπνέει πολλούς στην Ρωσία στην εποχή μας.
Και αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να προξενεί εντύπωση:
Αλώστε και σε παλαιότερες εποχές, πολλοί Ρώσοι αριστοκράτες ή εξερευνητές, όπως π.χ. ο Ιεριχώ, προωθούσαν τους μύθους για την θρυλική (φανταστική) υπόγεια πόλης της Αγκάρθα (αλλιώς Σαμπάλα) στο Θιβέτ, καθώς και για τις (δήθεν) μυθικές αρχαίες φυλές που ζούσαν σε αυτή.
Οι θιβετιανοί λάμα τον 20ο αιώνα, πίστευαν επίσης και στον μύθο του βασιλιά του κόσμου, ο οποίος βρισκόταν στην υπόγεια πόλη της Σαμπάλα, και θα εμφανιζόταν ξανά στην γη, μετά από το τέλος μιας νέας μαζικής εισβολής της Ασίας στην Δύση και τα καταστρεπτικά αποτέλεσμα αυτής, για να σώσει τον κόσμο.
Επίσης, πολλές βουδιστικές και ανατολικές ιδέες είχαν εισχωρήσει τόσο πολύ στην Ρωσία, πριν την Ρωσική Επανάσταση του 1917, ώστε πολλοί Ρώσοι ευγενείς ενστερνιζόμενοι αυτές, είχαν ουσιαστικά προδώσει την Ορθοδοξία.
[Ο δε πασίγνωστος ψευδοκαλόγερος Ρασπούτιν, ο οποίος ήταν μέλος της οργιαστικής αίρεσης των Χλίστι, και σκοτώθηκε από Βρετανούς και τον Φέλιξ Γιουσούπωφ, επειδή πίεζε τον Τσάρο για ειρήνη Ρωσίας-Γερμανίας εν μέσω Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, είχε επηρεαστεί και αυτός από τις ιδέες αυτές].
Επίσης, η Ρωσική πολιτική στην Ασία, είχε επίτηδες ταυτίσει τον μύθο του Λευκού Τσάρου των Θιβετιανών, ο οποίος κατά τις δοξασίες τους, θα ερχόταν από τον Βορρά (την Βορειά Σαμπάλα) και θα αποκαθιστούσε και θα εξάπλωνε τον βουδισμό, με την ίδια την Ρωσία, έτσι ώστε οι βουδιστές λαοί που αυτή κατακτούσε, να την υποδεχόταν ως τον (δήθεν) ελευθερωτή τους.
Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, οι Ρώσοι (και μετέπειτα οι άθεοι πάραυτα ως προς την ιδεολογία Σοβιετικοί), αξιοποίησαν και τον μύθο της ένωσης όλων των λαών της Ασίας υπό ένα νέο Τζένκινς Χαν (ταυτίζοντας τον αρχικά με τους λευκούς και μετέπειτα τους κόκκινους Τσάρους, π.χ. τον Στάλιν) και θα επιτιθόταν στην Ευρώπη, τον οποίο πίστευαν οι Μογγόλοι, προκειμένου να αποκτήσουν την υποστήριξη των βουδιστικών πληθυσμών.
Αλλά και ο αιμοχαρής Ρώσος βαρόνος και στρατηγός, ο Ούνγερν φον Στένμπεργκ, ο οποίος πίστευε πως είναι μετενσάρκωση του Τζένκινς Χαν, ο οποίος κατέλαβε την Μογγολία και έγινε δικτάτορας της κατά τον Ρωσικό εμφύλιο (1919-1922), εξαιτίας της πίστης του αυτής, ήθελε να κατακτήσει Ρωσία και Κίνα.
Υστέρα, σχεδίαζε να ενώσει τις δυο αυτές χώρες, αποκαθιστώντας την μοναρχία σε αυτές, και στην συνέχεια να εισβάλει στην Ευρώπη.
Όμως τελικά, η εισβολή του στην Σοβιετική Ένωση απέτυχε, ενώ ο ίδιος συνελήφθη και εκτελέστηκε με διαταγή του Λένιν, και στην συνέχεια, η ΕΣΣΔ κατάλαβε την Μογγολία, εγκαθιστώντας σε αυτή, κομμουνιστική δικτατορία (ακριβώς δηλαδή το αντίθετο από ότι επιθυμούσε ο «αιμοχαρής βαρόνος», ο οποίος είχε μακρές Γερμανικές ρίζες).
[Η Αγκάρθα ή Σαμπάλα, υποτίθεται πως είναι ένας υπόγειος φανταστικός τόπος ή πόλη, η οποία ταυτιζόταν από πολλούς με την θεωρεία της κοίλης γης, στην οποία πίστευαν μυστικιστές Ναζί, όπως π.χ. ο Χίμλερ, ενώ άλλοι Ρώσοι αξιωματούχοι, όπως ο Στένμπεργκ Μπαντάγιεφ, ήταν υπέρ της ένωσης Ευρασίας, Μογγολίας, Ρωσίας, Θιβέτ και Κίνας σε μια πολιτική ένωση.
Όλες αυτές ο ιδέες, για ένωση δηλαδή της Ευρασίας υπό την ηγεσία της Ρωσίας, υπάρχουν εκτενώς στην ιδεολογία του Εθνικομπολσεβικισμού και του Ευρασιανισμού, ο οποιος προωθείται στις μέρες μας πολύ έξυπνα στην Ρωσία, υπό την συνεχή επίβλεψη του Αλεξάντερ Ντούγκιν (http://www.triklopodia.gr].
Και οι Ρώσοι, οντάς έξυπνοι τακτικιστές και άσοι στην προπαγάνδα μετά από τόσες δεκαετίες στην «εξάσκηση» της, πιστεύεται ότι προσπαθούν να «αλιεύσουν» και να «μελετήσουν» τις κατά τόπους δοξασίες των λαών, με σκοπό να τις χρησιμοποιήσουν πολιτικά προς όφελος τους.
[Άλλωστε, αυτό είναι κάτι που έχουν κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά στην χώρα μας, σε μία μεγάλη περίοδο της ιστορίας-https://www.pentapostagma.gr].
Και αυτό, προκειμένου να τις εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά έξυπνα προς όφελος τους, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκαναν στο παρελθόν με τους θρύλους των Θιβετιανών, προκειμένου να επιτύχουν την υποστήριξη τους.
[Και εννοείται, πως το ίδιο ακριβώς πράγμα, προσπαθούν να επιτύχουν και οι δυτικοί αντίπαλοι τους, προς δικούς τους όφελος φυσικά και έναντι όλων των εχθρών τους (Ρώσων, Κινέζων, ή ακόμα και Ευρωπαίων)-http://www.pronews.gr].
Οπότε, όλοι οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν άλλες ξένες μεγάλες δυνάμεις θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν και να πείσουν πως αποτελούν την εκπλήρωση των μύθων, θρύλων ή οραμάτων τους, γιατί όπως απέδειξε και η περίπτωση των Θιβετιανών, αυτοί (Ρώσοι ή Σοβιετικοί στην περίπτωση αυτή), όχι μόνο δεν τους έσωσαν, αλλά αντίθετα, τους βύθισαν σε μια «ερυθρά μυθοπλαστική τυραννία», εκατομμυρίων θυμάτων, καθώς και υλικών καταστροφών.
