Θέλω να σας διηγηθώ ένα όνειρο που είδα πριν πολλά χρόνια όταν ήμουν παιδί με καθαρή ψυχή.
Είδα ότι βρέθηκα σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα γεμάτη με ένα μεγάλο πλήθος κόσμου.
Υπήρχε εκεί μια τρομερή φασαρία.
Φώναζαν μεταξύ τους, ακούγονταν βρισιές,τραγούδια,γέλια και έκαναν άπρεπες χειρονομίες.
Όλο αυτό το πλήθος σπρωγμενο προχωρούσε προς την μια άκρη της αίθουσας όπου υπήρχε μια μεγάλη σκοτεινή τρύπα στην οποία έπεφταν σαν σορός μέσα και χάνονταν.
Δεξιά και αριστερά αυτής της τρύπας στέκονταν δυο όντα μαύρα χαρούμενα.
Η αίθουσα αυτή ήταν πάντα γεμάτη.
Σε μια άλλη γωνία της αίθουσας υπήρχε μια ξύλινη στριφτή σκάλα που οδηγούσε στον απάνω όροφο.
Εκεί δεν πλησίαζε κανείς απο το πλήθος,ούτε ανέβαινε κάποιος.
Στην βάση της σκάλας αυτής στέκονταν δύο λευκοφορεμένοι νέοι με χαμηλωμένα και λυπημένα πρόσωπα.
Τότε ξύπνησα. ΞΥΠΝΗΣΑ ΟΜΩΣ; “΄Ότι ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι” ρωμ.ιγ 11.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ
