Τελικά δεν τα έχουμε δεί όλα ακόμη. Αυτό που έλεγα χτές το βράδυ σε έναν συνάδελφο καθηγητή Κβαντομηχανικής ο οποίος απορούσε για το τι άλλο ακόμη θα δούμε σε αυτόν τον πλανήτη…
Αυτό που έχω να πώ στα σίγουρα, είναι ότι ο Ερτογάν επιβιώνει ακόμη χάρις στον επαγγελματικό του εκβιασμό προς όλους. Εκβιασμοί παντού και προς όλους: Ρωσία, ΗΠΑ, Ιράν, Συρία, Ισραήλ, Αίγυπτο, ΕΕ και φυσικά Ελλάδα. Ένας στυγνός διεθνής εγκληματίας, που απολαμβάνει ασυλία από όλους τους “Νονούς” του πλανήτη γιατί τους κράταει στο χέρι.
Μετά και τούτη εδώ τη κ@λοτούμπα του Τράμπ, αλλά και την απίστευτη ντρίπλα του Πούτιν στον ΟΗΕ, ένα συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα. Ότι και οι δύο, τρέμουν μη τυχόν και τον χάσουν από συνομιλητή και σύμμαχο. Γιατί άραγε; Κι ως πότε όμως;
Ας τα δούμε λίγο πιο αναλυτικά.
Η Ρωσία του Πούτιν, καυχιέται πως νίκησε τον ISIS και παριστάνει τον ηγέτη της Μέσης Ανατολής. Οι ΗΠΑ από την άλλη, καυχώνται το ίδιο, αλλά ξέρουν πως εκεί έχουν χάσει το παιχνίδι επειδή δεν έχουν πλέον πόρους για να υποστηρίξουν τα συμφέροντά τους. Και στη μέση ο …Ερτογάν. Ο οποίος επιδιώκει όχι μόνο την πολιτική του επιβίωση, αλλά κάτι πολύ παραπάνω. Την εδαφική αύξηση της χώρας του. Το μεγάλο “όνειρο”. Την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτό που κάνει τον Ερτογάν να παίζει αυτό το άκρως επικίνδυνο παιχνίδι, είναι ότι γνωρίζει επ’ ακριβώς τα σχέδια των ΗΠΑ, που ήταν ο πλήρης έλεγχος της Συρίας, η δημιουργία κουρδικού κράτους, το πέρασμα των αγωγών και ο πλήρης έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου. Ο διαμελισμός της Τουρκίας εν ολίγοις, δεν είναι κάτι που προέκυψε τώρα. Είναι ένα σχέδιο που εκπονήθηκε από τον Ντίκ Τσένεϊ λίγο πρίν την εισβολή στο Ιράκ και αμέσως μετά την άρνηση της Τουρκίας να συνδράμει δίνοντας την άδεια να χρησιμοποιήσουν οι Αμερικάνοι τη βάση του Ιντσιρλίκ. Ο Ερτογάν ήξερε τα σχέδια αυτά, όπως ήξερε και ότι το Ισραήλ ήταν αυτό που είχε και τον πρώτο ρόλο σε αυτόν τον σχεδιασμό. Γι αυτό και προχώρησε στην επιχείρηση με το “Μάβι Μαρμαρά”, για να προσεταιριστεί τους Παλαιστινίους σε πρώτη φάση, αλλά και να δείξει τα δικά του δόντια στην ΜΟΣΣΑΝΤ. Οι Εβραίοι μετά το δυνατό σοκ, κατάλαβαν με τι έχουν να κάνουν και από τότε ξεκίνησαν την προώθηση των σχεδίων Τσένεϊ όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Γι αυτό άρχισαν τις συνομιλίες με τον Χριστόφια στην Κύπρο, γι’ αυτό οριοθέτησαν και τις ΑΟΖ τους με συνοπτικές διαδικασίες και γι’ αυτό στράφηκαν προς τον Ελληνισμό, πετώντας έξω μια και καλή τον Τούρκο.
Στα χρόνια που μεσολάβησαν, συνέβησαν πολλά. Τόσα, όσα δεν είχαν ποτέ συμβεί σε ανάλογες περιπτώσεις στην Ιστορία. Η Συρία πράγματι οδηγήθηκε στον εμφύλιο από τις ίδιες τις ΗΠΑ και την πολιτική της Χίλαρυ Κλίντον, η οποία έχει ήδη ομολογήσει ότι ο ISIS είναι δικό τους δημιούργημα, όπως και όλη η επιχείρηση “Αραβική Άνοιξη”. Η Κλίντον άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και μετά δεν ήξερε πώς να το κλείσει. Ο Άσαντ αποδείχθηκε σκληρό καρύδι και τότε ο Ερτογάν βρίσκει την ευκαιρία που ζητούσε χρόνια τώρα, για να τελειώνει όχι μόνο με τους Κούρδους, αλλά και με τον ίδιο τον Άσαντ, που κάποτε τον αποκαλούσε “αδελφό”. Και κάτι περισσότερο. Για να ακυρώσει μια και καλή το σχέδιο Τσένεϊ που απέβλεπε στον διαμελισμό της Τουρκίας. Έτσι, μπαίνει στο παιχνίδι, με το πρόσχημα της βοήθειας πρός στους Αμερικανούς, ενώ στην ουσία συνδράμοντας υπογείως τους τζιχαντιστές, ο στόχος του ήταν οι Κούρδοι και ο SDF.
Επίσης, δεν ήταν καθόλου τυχαία η συνάντηση που είχε ο αλήστου μνήμης γερουσιαστής Τζών Μακέιν με τους αρχηγούς του ISIS το 2012, όταν και φωτογραφήθηκε μαζί τους. Έτσι, η Τουρκία γίνεται και επίσημα, ο μοχλός πίεσης των Αμερικανών για τον διαμελισμό της Συρίας και την πτώση του Άσαντ. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα ήθελαν και οι δύο, Ερτογάν και ΗΠΑ δηλαδή. Γιατί μπήκε η Ρωσία μέσα στο παιχνίδι, αντιλαμβανόμενη πλήρως τα σχέδια των ΗΠΑ και της Τουρκίας και άλλαξε άρδην το σκηνικό με την επέμβασή της.
Ο Ερτογάν βλέποντας πως το σχέδιό του δεν αποδίδει παρά την άγαστη σχέση που είχε με τους τζιχαντιστές, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω τον προμήθευαν με παράνομο πετρέλαιο από τις πετρελαιοπηγές που είχαν καταλάβει και επίσης βλέποντας πως οι Αμερικανοί τον “πούλησαν” μετά και την κατάρριψη του μοιραίου Σουκχόϊ, αλλάζει γραμμή πλεύσεως, προσκυνώντας την ίδια τη Ρωσία που μέχρι χτές ήταν θανάσιμος εχθρός. Και ειδικότερα, εστιάζω στην εντελώς άτσαλη συμπεριφορά των ΗΠΑ και ειδικότερα του Ομπάμα, ο οποίος υποτίμησε σε βαθμό κακουργήματος τον Ερτογάν. Στην αρχή, κι ενώ ήξερε όλο το γραφειοκρατικό σύστημα του Λευκού Οίκου τι εστί ισλαμοφασισμός, αποφάσισαν να …τον χρησιμοποιήσουν στα άμεσα σχέδιά τους. Τραγικό σφάλμα. Και η κορυφή όλων αυτών, ήταν στο να οργανώσουν μαζί με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, την ανατροπή του σε εκείνο το απίστευτο πραξικόπημα που έγινε τον Ιούλιο του ’16 και που ο ίδιος ο Ερτογάν σώθηκε επειδή ο Πούτιν τον ενημέρωσε αμέσως. Ο Πούτιν με την κίνησή του αυτή, έκανε ματ στους Αμερικανούς, το πιο σημαντικό ίσως ματ στην Ιστορία.
Από τότε, ο Ερτογάν αποφασίζει πως ή θα τα πάρει όλα ή θα διαλυθεί το κράτος του. Και παίζει από τότε αυτό το απίστευτο, αλλά εντελώς ριψοκίνδυνο παιχνίδι, ανάμεσα σε δυό υπερδυνάμεις, που και οι δύο ενώ τον σιχαίνονται, αναγκάζονται και “χορεύουν” στον δικό του ρυθμό.
Τώρα, τι γίνεται και φτάσαμε ως εδώ; Πολλά πράγματα.
Η Ρωσία αντιλαμβάνεται πως αν θέλει να χρησιμοποιεί ακόμη την Τουρκία, θα πρέπει να διατηρήσει πάση θυσία τον Ερτογάν στην εξουσία. Εαν τον αφήσει να αλωνίζει χτυπώντας και σφάζοντας, ξέρει πως θα τον διαλύσουν οι Αμερικάνοι (Κονγκρέσσο) με τις κυρώσεις, πράγμα που θα επιφέρει στα σίγουρα την ανατροπή του και την ήττα του στην Συρία. Και όχι μόνον αυτό. Η ήττα αυτή θα επιφέρει κι άλλα προβλήματα, όπως η απόσυρση από την Ανατολική Μεσόγειο κι αυτό δεν το θέλει επ ουδενί. Δηλαδή, αν ο Ερτογάν αφεθεί να οδηγηθεί μέσω του παρορμητισμού του και του τυφλού εκδικητικού του μένους εναντίον των Αμερικανών, δεν θα υπάρξει κανείς άλλος που να δημιουργεί προβλήματα και κωλυσιεργίες στην Κύπρο και στην Αν. Μεσόγειο και το ταμείο όλο θα πάει στις ΗΠΑ και το Ισραήλ που με τη σειρά τους, θα υλοποιήσουν τον East Med και τότε η Ρωσία χάνει εντελώς το μάτς και στην Αν. Μεσόγειο, όπως το έχασε και στα Βαλκάνια. Και παρά τη διεθνή κατακραυγή αλλά και τον παράγοντα “Άσαντ”, επιλέγει να στηρίξει τον “συνεργάτη” του, αλλιώς τα χάνει όλα. Και καταφεύγει στη μεσοβέζικη λύση του τραπεζιού των διαπραγματέσεων.
Ο Τράμπ τώρα, βρίσκεται ο ίδιος στη πιο δυσχερή θέση που έχει βρεθεί ποτέ πρόεδρος. Από τη μία, έχει τον Ερτογάν ο οποίος τον εκβιάζει στεγνά κι απ’ την άλλη το Κονγκρέσσο, που ήδη προχωράει με την ευλογία και των δύο παρατάξεων, όχι μόνο σε σκληρές κυρώσεις, αλλά και σε αποπομπή της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ. Και φυσικά τους Κούρδους, οι οποίοι στην κυριολεξία, έδωσαν τη νίκη στη Συρία στις ΗΠΑ εκεί που είχαν χαμένο ολοσχερώς το παιχνίδι. Κι από την άλλη, σύσσωμο όλο το πολιτικό σύστημα στις ΗΠΑ.
Γερουσία και Βουλή Αντιπροσώπων μαζί. Και φυσικά όλο το στρατιωτικό κατεστημένο. Οπότε, αφού δεν μπορεί τώρα τουλάχιστον,να επιχειρήσει ανατροπή του Ερτογάν, καταφεύγει και αυτός στη λύση του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης, προκειμένου τουλάχιστον να προλάβει τους Ρώσους και την πρωτοβουλία τους.
Επίτηδες ωστόσο έβαλε…τρείς περιπτώσεις. Και φυσικά δεν είναι δικό του έργο αυτό, αλλά των συμβούλων του. Η πρώτη και η δεύτερη περίπτωση, χαϊδεύει τα αυτιά των Κούρδων. Η τρίτη, τα αυτιά του Ερτογάν. Κι έτσι, πιθανότατα να φτάσουμε στη τρίτη λύση, η οποία φαίνεται να είναι και το διαπραγματευτικό χαρτί για να σταματήσει ο Τούρκος να έχει αξιώσεις από τα ενεργειακά της Μεσογείου. Με το σκεπτικό ότι “σου δίνω τη Βόρεια Συρία για να κάνεις το δικό σου παιχνίδι και περνάω και τους αγωγούς απο εκεί κι εσύ κάθεσαι φρόνιμα και δεν ανακατεύεσαι πλέον στα ενεργειακά”.
Οι δύσμοιροι όμως Αμερικανοί και ιδίως ο Τράμπ, δεν ξέρουν ότι με τον Τούρκο δεν υπάρχουν συμφωνίες αλλά κι αν υπάρξουν, είναι για να καταπατηθούν. Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Τον Χίτλερ έτσι; Ναί! Ακριβώς! Κι αυτό ακριβώς επίσης, είναι το “χαρτί” το δικό μας, που θα μας φανεί άκρως χρησιμότατο στη συνέχεια.
Ακόμη δεν είδαμε τίποτε κύριοι και κυρίες, παρά το γεγονός πως λέμε πως τα είδαμε όλα. Και αντιθέτως, ό,τι και να γίνει, δεν είναι οριστικό. Και προπαντώς ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ.
Τώρα ξεκινάνε όλα. Μα ΟΛΑ. Ξέρω τι σας λέω.
