ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΟΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΕΝΑ ΝΟΜΙΣΜΑ

(Νόμισμα εἶναι ἕνα κέρμα μεταλλικὸ ποὺ ἔχει δύο ὄψεις-πλευρὲς – βλέπε: ὅπως τὸ παλαιὸ δικὸ μας- κορώνα-γράμματα) , συμβολίζουν ὅμως οἱ δύο πλευρές του νομίσματος τους δύο δρόμους, ποὺ ἀφήνουν ὡς ἐπιλογὴ-δικαίωμα στὴν ἀνθρωπότητα νὰ διαλέξη (=ἡ μισητὴ γι’ αὐτοὺς πολυπληθὴς μὲ ἀνθρώπους ὑφήλιος). Ἀπὸ μόνη της μία ἐπιλογὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν ζωὴ του, ὁ δρόμος τῆς κακίας ἢ τῆς ἀρετῆς ἦταν καθαρὰ θέμα συνειδήσεως, καὶ ποτέ δὲν τέθηκε σὲ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἐπὶ τάπητος ὡς νόμος τοῦ κάθε κράτους γιὰ τοὺς πολίτες της ἔχοντας τὸ «δικαίωμα» νὰ ἐπιλέξουν, καὶ νὰ ἔχουν μετὰ δικαιώματα κακουργηματικά. Αὐτὸ συμβαίνει δυστυχῶς σήμερα ἐν ἔτος 2024.

Εἰκόνα: ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ κακία στὸ σταυροδρόμι τοῦ ἀνθρώπου

Διότι δὲν ἐπιλέγει ὁ πολίτης νὰ ἔχει τὸ νόμιμο δικαίωμα νὰ εἶναι παιδόφιλος= ὁ ἀτιμάζων τὰ παιδιά του κόσμου, ἢ ὁ /ἡ ὁμοφυλόφιλος= ὁ/ ἡ ἀτιμάζων τὸ φύλο τοῦ ἀνθρώπου (ἄρρεν καὶ θῆλυ) ἢ ὁ ληστής, ἢ ὁ δολοφόνος κατὰ ἐπάγγελμα, ἢ ἡ πόρνη (καὶ πολὺ κακῶς ὑφίσταται ὡς νόμιμο ἐπάγγελμα) ὡς ἡ νόμιμη κοινωνικὴ επιλογή- τὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα.

Ἐὰν ἡ συνείδηση του/της τὸ ἐπέλεξε, καὶ προχωρᾶ σὲ κακόβουλες πράξεις, ζητώντας ἀπὸ τὴν πολιτεία νὰ τὶς νομιμοποιήσει, ἐδῶ ἔρχεται ὡς ἱερὸ χρέος τῆς πολιτείας καὶ ἐπεμβαίνει ὡς ὀφείλει παιδαγωγικά, καὶ ὅπου χρειασθῆ καὶ σωφρονιστικά, διότι ἐννοεῖ καλῶς ἡ πολιτεία ὅτι ὁ πολίτης της φέρεται ὡς κακὸ πρότυπο στὸ κοινωνικὸ σύνολο, καὶ τόν/τὴν παιδαγωγῆ καὶ τόν σωφρονίζει, καθὼς μολύνει πνευματικὰ καὶ ἄλλους συνανθρώπους τους στὴν ἀκολασίαν.

Τὸ Κτίριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων

Πρὶν ὅμως ἐπεμβῆ σωφρονιστικὰ καὶ προστατευτικὰ ἔναντι τῶν ἀθώων πολιτῶν ἡ πολιτεία (=ὁ νόμος τῆς πολιτείας), ποὺ δὲν φταῖνε σὲ τίποτε νὰ τοὺς ἀνέχονται αὐτοὺς  ὅλους ως οἱ ἀτιμωτές τῶν ὑγειῶν ἠθῶν καὶ παραδόσεων κάθε χώρας  μὲ τὶς κακοποιὲς πράξεις τους, μολύνοντας (διαφθείροντας τους),  καὶ μολύνοντας και τὴν κοινωνία ὡς κακὰ πρότυπα (γιὰ τὴν νεολαία κυρίως)∙        ἐδῶ λοιπὸν ἔρχεται ὁ παιδαγωγικὸς (=ἡ παιδεία) ρόλος–χρέος τῆς πολιτείας–πρόνοιας,  τὸ χρέος τῆς πολιτείας–προστάτης, μιᾶς πολιτείας ποὺ διδάσκει παιδαγωγικὰ τὴν ἠθικὴ ὑποχρέώση τοῦ πολίτη της, καὶ ἀπὸ νηπιακὴ μάλιστα  ἡλικία,  διδάσκει τὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς. Ἒτσι εὐλογοῦνται οἱ κοινωνίες, καὶ οἱ λαοὶ ἀπὸ τὸν  Θεόν.   

Διότι σὲ ἀντίθετη περίπτωση λαμβάνουν οἱ δαίμονες τὰ δικὰ τους  δικαιώματα νὰ βλάψουν τὸν ἄνθρωπο, καὶ μάλιστα δικαιώματα ποὺ ἔχουν ἑστία, καὶ μέσα σὲ αὐτὴν καταστρατηγοῦνται  ἀπὸ τοὺς δαίμονες καὶ τὰ μεταδίδουν στὰ ὄργανα τους= τοὺς ἀντιχρίστους ἀνθρώπους ὡς μέλη τῆς δαιμονοκίνητης μασονίας, καὶ αὐτὸ φαίνεται ὅτι συμβαίνη μέσα στὸν ἐπονομαζόμενον «ναὸν τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων».  

Ἕναν ναὸ ποὺ φωλιάζουν μέσα του οἱ ἐξειδικευμένοι δαίμονες τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων»= τὸ δικαίωμα στοὺς δαίμονες νὰ βλάψουν τὴν ἀνθρωπότητα.   Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο ἐπίσης ποὺ λυσσάξανε οἱ μασόνοι νὰ τοποθετηθῆ τὸ ἄγαλμα τοῦ Ποσειδῶνος μέσα στὸ ὑπουργεῖο  Παιδείας, ἤθελαν δαίμονες πρὸς ἐνίσχυσιν, ἔτσι  ἐξηγῆται καὶ τὰ τερατουργήματα ποὺ βγῆκαν μέσα ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία, καὶ τὶς σχολικὲς αἴθουσες τὰ τρομερὰ ποὺ διενεργοῦνται, καὶ ἀμαυρώνουν τὸν πολιτισμὸ μας

Ἐκεῖ  μετὰ ὁ καλὸς Θεὸς λυπημένος ὑποχωρεῖ, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ βοηθήσει, ἡ μετάνοια ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἐκλείπει, καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ προσβάλλονται δὲν κάνουν τὸ παραμικρὸ νὰ ἀντιστρέψουν αὐτὴ τὴν παλιοκατάσταση.  Δρόμοι δύο λοιπὸν ἀρχικὰ  γιὰ τὴν φρικτὴ καὶ δαιμονικὴ παγκοσμιοποίηση,  ὡς δρόμο ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τῶν πολιτῶν σὲ ὅλο τὸν πλανήτη, νὰ ἐπιλέξουν σιγα–σιγὰ καὶ σταδιακὰ (ὅπως θεωροῦν αὐτὴ ὡς .  . «προοδο») τὸν δρόμο ἐπιλογῆς τους ὡς δικαίωμα νὰ τὸν περπατήσουν=  νὰ τὸν βιώσουν, δρόμοι δύο  ποὺ ὅμως ἔγιναν σήμερα καὶ ἐπίσημα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ 2000  σὲ  ἕναν !  ! !                 καθὼς ἡ δικλίδα (οἱ δύο δρόμοι)  καταλήγει σὲ μία εὐθεία, διασταυρώνονται οἱ δύο δρόμοι σὲ ἕναν= τὴν παγκοσμιοποίηση, τὸν πλατὺ καὶ φοβερὸ μονόδρομο, τὸν δρόμο τὸν πλατὺ καὶ κατηφορικό, τὸν δρόμο τῆς κακίας.   

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Ἑρμηνευτικὸ λεξικό: Σταυροδρόμι  (οὐδέτερο) 

1. τὸ σημεῖο στὸ ὁποῖο διασταυρώνονται δύο δρόμοι (συνώνυμα: διασταύρωση)
2. τὸ σημεῖο στὸ ὁποῖο συναντιοῦνται δύο ρεύματα, τάσεις, πολιτισμοὶ κλπ 3.( 
3. μεταφορικὰ) τὸ κρίσιμο σημεῖο μιᾶς πορείας, ἐκεῖ ποὺ κάποιος πρέπει νὰ ἀποφασίσει ποιὰ πορεία θὰ ἀκολουθήσει.

Ὁ «ναὸς τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων»  εὑρίσκεται ὄχι τυχαία στὴν   πόλη τοῦ  Στρασβοῦργο θεωρεῖται γέφυρα τῆς ἑνότητας μεταξὺ τῆς σύγχρονης Γαλλίας καὶ Γερμανίας.  Δύο γέφυρες συνδέουν τὸ Στρασβοῦργο μὲ τὴ γερμανικὴ κωμόπολη Κελ (Kehl), δηλαδὴ τὴ Γαλλία μὲ τὴ Γερμανία.   Ἡ πόλη δημιουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ἀρχικὰ ὡς τὸ στρατόπεδο Argentoratum τὸ 12 π.Χ. Τό 496 ὁ Βασιλιὰς τῶν Φράγκων Χλωδοβίκος Α΄ (Clovis) προσαρτά το στρατόπεδο του Argentoratum ως τμήμα του Μεροβιγγειανού Βασιλείου. Τὸ ὄνομα ἀλλάζει σὲ Strateburgum, “Πόλη τῶν σταυροδρομιὼν”. Τὸ συνολικὸ μῆκος τοῦ ποταμοῦ εἶναι 216,8 km.  Κάθε χρόνο περίπου 600.000 τουρίστες κάνουν τὸ γύρο τοῦ Στρασβούργου μὲ τὸ μικρὸ πλοῖο ποὺ διασχίζει τὸν Ιλλ καὶ τὰ κανάλια τοῦ. Τὸ πυκνὸ δίκτυο καναλιῶν ἀπὸ/πρὸς τὸν Ρήνο μέσω τοῦ Ιλλ κάνουν τὸν ποταμὸ σημαντικὸ συγκοινωνιακὸ δρόμο γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἀλσατία. 

Πρόκειται λοιπὸν γιὰ ἕναν ἄλλο χειρότερο τοῦ πρώτου ξευτελισμόν-κοροϊδία εἰς βάρους τοῦ ἀνθρώπου, ὅπου δὲν σέβονται οὔτε κόπτωνται γιὰ τὰ δίκαια δικαιώματα του, δηλαδὴ αὐτὰ ποὺ δὲν τὸν σκλαβώνουν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἁμαρτία, καὶ συνεπῶς δὲν θέλουν οἱ ἄνθρωποι νὰ εἶναι πραγματικὰ ἐλεύθεροι, ἀλλὰ νὰ τούς ἔχουν ὑπόδουλους,  σκλάβους μὲ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας,  τὸν δύστυχη ἄνθρωπο ποὺ θὰ τοὺς πιστεύει ταλαίπωρο ὁδοιπόρο στὸν δρόμο τῆς ἀπύθμενης κακίας των, μιὰ κακιὰ κατὰ ὑποβολὴν τῶν δαιμόνων ποὺ τοὺς καθοδηγοῦν μέσα ἀπὸ τοὺς σατανικοὺς ναοὺς τους= τὶς μασονικὲς στοές. 

 Η ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΘΗ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΛΙΓΟΥΛΙΟ ΑΡΕΝΑ ΑΚΟΛΑΣΤΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ-ΘΕΑΜΑΤΩΝ-ΝΟΜΩΝ. 

Ἔτσι ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὰ πολιτικὰ κόμματα στὴν Ἑλλάδα.  Ἔχει ὡς  ἐπιλογὴ-πολιτικὴ ἐκλογὴ  ὁ ἑλληνικὸς λαός,   κατὰ τὴν στατιστικὴ καὶ μαγικὴ τέχνη τῶν ἀντιχρίστων:  ἕνα νόμισμα μὲ  δύο πλευρές.   Τὸ νόμισμα μὲ τὴν μιὰ τοῦ πλευρὰ=  τὸ τωρινὸ πολίτευμα ποὺ κυβερνάει, ἡ τωρινὴ κυβέρνηση (Ν.Δ.),  ἡ συνεργὸς τὸ νὰ ἀτιμάζονται οἱ ἄνθρωποι, καὶ στὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ ἰδίου νομίσματος τὴν ἀντιπολίτευση,  μὲ ἀρχηγὸ ἕναν ἀτιμαστῆ (=κίναιδο) τοῦ φύλου τοῦ ἀνθρώπου.    

Τὸ τρίτο ἢ τὸ τέταρτο πολιτικὸ κόμμα ἔχουν ρόλο ἀναπληρωματικοῦ παίχτη τοῦ ἑνὸς νομίσματος (ὅπως στὸ ποδόσφαιρο,  γι’ αὐτὸ οἱ πολιτικοὶ χρησιμοποιοῦν ὄρους ποδοσαφαιρικούς, καὶ δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο) ἐὰν χρειασθῆ νὰ ἀντικατασταθῆ κάποιος παίχτης ἀπὸ τὴν ὁμάδα-πολιτικὸ κόμμα. Θεωρῆται συμβολικὰ ὡς ἄρρενα αὐτὸ τὸ γήπεδο-στάδιο, σὲ πρότυπο τοῦ Καλιγούλα, καὶ τῶν ἄλλων ψυχοπαθῶν αὐτοκρατόρων τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἰδιαίτερα τοῦ Νέρωνα.   

Καὶ ἔτσι τὸ ἔχουν ἐμπνευστεῖ ἐκ τῶν καμπυλωτῶν σύγχρονων σταδίων τοῦ ποδοσφαίρου, καὶ πρωτότυπο αὐτοῦ  τὸ στάδιο  Ἀστάνα Ἀρένα , τὸ κέντρο τῆς μασονίας στὴν ὑφήλιο, ἡ πόλη ἐκ τῶν μασόνων κατασκευαστῶν.   Πρόκειται γιὰ ἕνα ποδοσφαιρικὸ στάδιο στὸ Νουρ-Σουλτάν (πρώην Ἀστάνα),Καζακστάν.  H χωρητικότητα τῆς εἶναι 30.000, μέ 16.000 θέσεις στὸ κάτω διάζωμα καὶ 14.000 στό πάνω.

ΙΔΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ

ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΥΣ 

Τὸ  Κτίριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων, ἐγκαινιάστηκε τὸ 1995, ἀκολουθεῖ τὶς καμπύλες τοῦ Ἱλλ τοῦ ποταμοῦ ποὺ διασχίζει τὸ Στρασβοῦργο. Στρασβοῦργο σημαίνη ἡ πόλη τῶν σταυροδρομιῶν  (βλέπε παρακάτω,  ill σημαίνει ἀγγλικὰ καὶ ἄρρωστος,  ἀλλὰ εἶναι καὶ ὑπαρκτὴ εἰδωλολατρικὴ θεότητα)                 Ἡ  πόλη τῶν σταυροδρομιῶν λοιπόν,  αὐτὸς  δὲν εἶναι τυχαῖος συμβολισμὸς ἀπὸ τὴν παγκοσμιοποίηση, ὑπονοεῖ τὸ ἕνα νόμισμα μὲ τὶς δύο πλευρὲς-δρόμοι, ποὺ διασταυρώνονται καὶ ἑνώνονται σὲ ἕναν: τὴν παγκοσμιοποίηση τοῦ Ἀντχρίστου.   

Θεωρῆται ἀπὸ τὰ πιὸ ἐντυπωσιακὰ ἐπιτεύγματα τοῦ Βρετανοῦ ἀρχιτέκτονα Lord Richard Rogers, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐπίσης σχεδιάσει τὸ Κέντρο Georges–Pompidou, τό Millennium Dome τοῦ Λονδίνου καὶ τὸ κτίριο τῆς Οὐαλικῆς Ἐθνοσυνέλευσης.  Τὸ κτίριο βρίθει  μαγικῶν μασονικῶν συμβολισμῶν (ἡ πρόσοψη θυμίζει τὴν πλάστιγγα τῆς δικαιοσύνης, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν πλάστιγγα τῶν δικαιωμάτων τῆς «νέας ἐποχῆς») καὶ χρησιμοποιεῖ σύγχρονα ὑλικὰ (ἡ ἐλεύθερη χρήση τοῦ γυαλιοῦ ἀποτελεῖ μεταφορικὴ χρήση τῆς διαφάνειας).  Τὸ μπροστινὸ τμῆμα τοῦ Κτιρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἀποτελεῖται ἀπὸ τὶς δύο ἐπίσης κυλινδρικὲς αἴθουσες τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.  Ἐκεῖ ἀπειλῆται μὲ  ἔμμεσα πρόστιμα (σὲ ἄλλα ζητήματα)  ἡ χώρα μας ἐὰν δὲν φέρει τὸν γάμο τῶν κίναιδων. Παράδειγμα: ἐνορχήστρωσαν τὸ δυστύχημα στὰ Τέμπη, τόσο μὲ τεχνικὰ μέσα ὅσο καὶ  μὲ μαγικὲς ἐπικλήσεις (ἐπικουρικὰ καὶ συνεργατικά) , καὶ μετὰ ἀπειλῆσαν τὶς ἀρχὲς νὰ τσιμεντάρουν τὰ στοιχεῖα.  

Οἱ καμπύλες τοῦ Ἱλλ 

Ὁ ποταμὸς ποὺ ἀκολουθεῖ τὶς καμπύλες τοῦ Ἱλλ , τοῦ ποταμοῦ ποὺ διασχίζει τὸ Στρασβοῦργο, ἔχει μαγικὸ ὑπονοούμενο. Σημαίνει κάποια εἰδωλολατρικὴ θεότητα.  Συγκεκριμένες θεότητες γνωστὲς ὡς « El» , « Al» ἤ « Il» περιλαμβάνουν τὸν ὑπέρτατο θεὸ τῆς ἀρχαίας θρησκείας τῶν Χαναναίων  Ἂν καὶ τὸ ʼĒl ἀπέκτησε διαφορετικὲς ἐμφανίσεις καὶ ἔννοιες σὲ διαφορετικὲς γλῶσσες μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ὡς –il ἢ –el σὲ σύνθετες ὀνοματικὲς φράσεις ὅπως Ἰσμαὴλ, Ἰσραήλ, Δανιήλ, Ραφαήλ, Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Για τους Χαναναίους ὁ ʼĒl ἢ ʼIλλ (Ill) ἦταν ὁ ὑπέρτατος θεός, ὁ πατέρας τῆς ἀνθρωπότητας καὶ ὅλων τῶν πλασμάτων. Γέννησε ἐπίσης πολλοὺς θεούς, μὲ σημαντικότερο τον Βάαλ , τον Γιαμ και τον Μοτ , ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους εἶχε παρόμοια χαρακτηριστικὰ μὲ τοὺς ἑλληνορωμαϊκοὺς θεοὺς: Δία , Ποσειδώνα και Ἄδη ἀντίστοιχα. Τὸ μυστηριῶδες κείμενο τῶν Οὑγαριτῶν  Shachar and Shalim λέει πὼς (ἴσως κοντὰ στὴν ἀρχὴ ὅλων τῶν πραγμάτων) ὁ ʼĒl ἢ  Ill ἦρθε στὶς ὄχθες τῆς θάλασσας καὶ εἶδε δύο γυναῖκες. Ὁ ʼĒl διεγέρθηκε σεξουαλικὰ καὶ πῆρε τίς δύο μαζὶ του, σκότωσε ἕνα πουλὶ πετώντας του ἕνα ραβδὶ καὶ τὸ ἔψησε σὲ φωτιά. Ζήτησε ἀπὸ τὶς γυναῖκες νὰ τοῦ ποῦν πότε τὸ πουλὶ ἦταν πλήρως μαγειρεμένο καὶ μετὰ νὰ τοῦ ἀπευθυνθοῦν εἴτε ὡς σύζυγος εἴτε ὡς πατέρας,  γιὰ νὰ δειπνήσουν μαζί, γιατὶ ἀπὸ τότε θὰ τοὺς συμπεριφερόταν ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν.  Δηλαδή, οὔτε λίγο οὔτε πολὺ δήλωσε ὁ δαίμονας ὅτι ὅπως θὰ τὸν ἀποκαλοῦσαν=  ὀνοματίζαν (πατέρας ἢ συζυγος) αὐτὸς θὰ συμπεριφερόταν ἀνάλογα (κατὰ περίσταση).  

Τὸν χαιρέτησαν μετὰ ( ἀναφέρει ἡ «ἱερὰ»  γραφὴ τους) ὡς σύζυγο. Στὴ συνέχεια ξάπλωσε μαζὶ τους καὶ γέννησαν τὸν Σαχὰρ («Αὐγὴ») καὶ τὸν Σαλὶμ («Σούρουπο»). Καὶ πάλι ὁ Ιλ  ξάπλωσε μὲ τὶς γυναῖκες του καὶ οἱ σύζυγοι γέννησαν «τοὺς φιλεύσπλαχνους θεοὺς», τοὺς «κλέφτες τῆς θάλασσας», «τὰ παιδιὰ τῆς θάλασσας,  στὴν ἀρχὴ τῆς ἀφήγησης ἀναφέρουν τὴ θεὰ Athirat , ἡ ὁποία κατὰ τὰ ἄλλα εἶναι ἡ κύρια σύζυγος τοῦ ʼĒl καὶ ἡ θεὰ Raḥmayyu («αὐτὴ τῆς μήτρας»). 

Αὐτὸ δηλώνει ὅτι μπορεῖ νὰ συνευρίσκεται μαζὶ μὲ τὶς γυναῖκες ἐρωτικὰ, καὶ μετὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀλλάζει προσωπεῖο,  αὐτὸ τοῦ.  . . πατέρα!  ! ! Μήπως καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι θὰ κάνουν τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὰ ὑιοθετημένα δύστυχα παιδάκια;   Νὰ πηγαίνουν νὰ «ψωνίζονται» παρέα ὡς καλὰ φιλαράκια;  Ἢ καὶ νὰ συνευρίσκονται;  Καὶ στὴν ἑπόμενη πάντα κατὰ περίσταση συγκυρία (ὅτι τοὺς βολεύει δηλαδή) νὰ κάνουν καὶ τοὺς γονιοὺς στὸ σπίτι- home ;  Μήπως ἐπίσης καὶ ἡ λέξη: δικαίωμα, θὰ μπορῆ νὰ λαμβάνει ὅποια ἔννοια θέλει (κατὰ περίσταση) ὁ  κάθε δαίμονας ποὺ θὰ ἔρχεται μετὰ ἀπὸ κάποια δαιμονικὴ ἐπίκληση μέσα στὰ κοινοβούλια τῆς κάθε χώρας ;  

Εἶναι γνώστη ἡ μαγικὴ λέξη: ΟΜ ὡς δαιμονικὴ ἐπίκληση ἀπὸ τοὺς σατανιστές.  Δὲν εἶναι τυχαῖες καὶ οἱ ὀνομασίες: ΣΟΔΟΜΑ καὶ ΓΟΜΟΡΑ, καθὼς ἔχουν μέσα τοὺς τὸ ΟΜ.  

Ἐπίσης, δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ προσπαθοῦν νὰ σομοδοποιήσουν ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἐὰν προσέξουν οἱ καταναλωτὲς πολλὰ ἐσώρουχα ἔχουν ἐπάνω γραμμένη αὐτὴ τὴν λέξη: ΟΜ. Βεβαία, δὲν κινδυνεύουν ἀπὸ τὴν μαγεία οἱ εὑρισκόμενοι ἐντός τῆς Ἐκκλησίας (τηρώντας τὰ μυστήρια) ἀλλὰ μπορεῖ νὰ κινδυνεύουν ὅσοι δὲν τὰ πιστεύουν τὰ μάγια, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός,  καὶ  συνεπῶς ἡ ἄμυνα ἡ πνευματικὴ ἀδυνατίζει, καὶ τοὺς πιάνουν οἱ δαίμονες ἀπὸ τὴν πιὸ εὐάλωτη θέση τους (κυνηγοῦν δόξα, φήμη, κλπ, κλπ).  Μπορεῖ νὰ μὴν γίνονται ἀνώμαλοι οἱ ἴδιοι, ἀλλὰ κάτι τὸ ἀρρωστημένο  κινδυνεύουν θὰ ἀποκτήσουν.   Ἀγγλικὰ ἡλέξη : ill σημαίνει ἄρρωστος, οἱ σατανιστὲς πιστεύουν στὸν Σατανὰ ὡς ἱερὰ φύση  ἡ ἀρρώστεια του, γι’ αὐτὸ ἐφεῦραν καὶ τὴν ὁμοιοπαθητική.    Πιστεύουν ὅτι κάτι τὸ ἄρρωστο, μπορεῖ νὰ τοὺς φέρει ὑγεία. 

Πῶς ἐξηγῆται ἐπίσης τὸ φαινόμενο πρώην (ἐπὶ παραδείγματι)   στρατιωτικοὶ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων (δὲν ἀναφέρουμε ἐδῶ χώρα), καὶ μάλιστα σὲ ἀρχηγικὲς θέσεις νὰ πολιτεύονται, καὶ νὰ συμπλέουν μαζὶ μὲ αὐτούς;  (τοὺς κίναίδους). Ἀνεξήγητο! θὰ ποῦνε κάποιοι, ἔλα ὅμως ποὺ  ἐξηγῆται!  

Τὸ ἀντίθετο:  κάποτε ἕνας μοναχός,  ἅγιος ἄνθρωπος, εἶχε γράψει σὲ ἕνα χαρτὶ τὶς λέξεις: ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ, καὶ τὸ χαρτὶ αὐτὸ τὸ ἔβαλε στὴν τσέπη του. Ἔτσι διάβαινε σὲ ἐπικίνδυνα μονοπάτια, πυκνὴ βλάστηση ποὺ μέσα εἶχε ὀχιές.  Σὲ ἐρώτηση τῶν ἄλλων μοναχῶν: δὲν φοβᾶσαι γέροντα; Μὴν σὲ τσιμπίσει καμμιὰ ὀχιά; Καὶ ἀπάντησε: Δὲν εἶπε ὁ Χριστός; Σᾶς δίνω ἐξουσία νὰ πατᾶτε πάνω σὲ φίδια καὶ σκορπιούς, καὶ νὰ κυριαρχεῖτε πάνω σ’ ὅλη τὴ δύναμη τοῦ ἐχθροῦ· τίποτε δὲ θὰ σᾶς βλάψει; 

————————-