π. Διονύσιος Ταμπάκης
ΜΙΑ ΓΝΩΣΤΗ μου Καθηγήτρια σε Γυμνάσιο των Αθηνών , μου λέει πόσο πληγωμένα και στερημένα από αγάπη είναι τα παιδιά στο σχολείο.
Διαλυμένες οικογένειες….διαζύγια…. μόνο πάγος ,ορφάνια κι’ αδιαφορία.
Αφού άμα κάνουν τα παιδιά κάποια αταξία , και πηγαίνει να τους πιάσει συμβολικά και για αστεία το αυτί τους ,τότε τα παιδιά πως αντιδρούν;
Διαμαρτύρονται;
Βρίζουν;
Φωνάζουν;
ΟΧΙ !
Μα γέρνουν τα κακόμοιρα το κεφαλάκι τους προς το χέρι της Καθηγήτριας για να νιώσουν και να μεταλάβουν λίγο στοργή, ασφάλεια και ζεστασιά από το άγγιγμα.
Ω ευλογημένη, φιλόστοργη αγάπη !
Κρύβεις μέσα, σου όλα τα αρώματα, τα χρώματα, τις γέψεις κι’ όλα Του Θεού τα τραγούδια !
Όλοι σήμερα καταβροχθίζουν γνώσεις και ειδήσεις , μα αφήνουν πεινασμένη την καρδιά τους.
Ποια Τεχνητή νοημοσύνη θα μπορέσει κάποτε να αντικαταστήσειτην φιλεύσπλαχνη αγαπη;
Ποιος σκληρός δίσκος θα,καταφέρει καποτε να γίνει μαλακή μητρική καρδιά ;
