■ «Μετά από αυτά είδα ένα μεγάλο πλήθος, το οποίο κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει, από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα.» [Αποκάλυψη 7:9]
■ «Χαίρεστε μάλλον, επειδή τα ονόματά σας είναι γραμμένα στους ουρανούς.» [Λουκάς 10:20]
Η Απογραφή του Αυτοκράτορα Καίσαρα & το Βιβλίο της Ζωής του Αρνίου
Τη νύχτα που ο Λόγος ενσαρκώθηκε, τα Χριστούγεννα, ο κόσμος ήταν πολύ απασχολημένος με την απογραφή & την καταμέτρηση ανθρώπων & περιουσιών:— «εκδόθηκε διάταγμα από τον Καίσαρα Αύγουστο για να γίνει απογραφή ολόκληρου του κόσμου» (Λουκάς 2:1). Αυτός που είναι το Όνομα πάνω από κάθε άλλο όνομα, «το υπέρ παν όνομα» καταχωρήθηκε, την πρώτη κιόλας ημέρα της ζωής Του, ανάμεσα στους αριθμούς της Αυτοκρατορίας. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν γνώριζε τι κατέγραφε. Αλλά ο Θεός γνώριζε ότι, από εκείνη την ημέρα, είχε ανοιχτεί ένα άλλο μητρώο, στους ουρανούς, το Βιβλίο της Ζωής.
Γι’ αυτό το ουράνιο μητρώο μας μιλάει σήμερα η Αγία Εκκλησία. Ο Άγιος Ιωάννης, ο Θεολόγος, στα οράματά που είδε στην Πάτμο, ακούει πρώτα έναν αριθμό — «(144.000) εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες ήταν αυτοί που σφραγίστηκαν…» ( Αποκάλυψη 7:4). Μετά, ο Ιωάννης, στην συνέχεια γυρίζει και βλέπει ένα μεγάλο πλήθος, που κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει (Αποκάλυψη 7:9). Ο Θεός μετράει, αλλά δεν προσθέτει. Μετράει το πλήθος καλώντας καθένα τον καθένα με το όνομά του:— «ὁ ἀριθμῶν πλήθη ἄστρων, καὶ πᾶσιν αὐτοῖς ὀνόματα καλών» («Εκείνος που μετράει το πλήθος των άστρων και σε όλα τους δίνει ονόματα») (Ψαλμός 146:4). Γι’ αυτόν τον λόγο, ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός υποδεικνύοντας στους μαθητές τον λόγο της χαράς τους, δεν είπε: «Χαίρετε επειδή είστε πολυάριθμοι», αλλά — «Να χαίρεστε μάλλον επειδή τα ονόματά σας είναι γραμμένα στους ουρανούς» (Λουκάς 10:20).
Θα ήθελα, επομένως, να σταθώ σε μια τρανταχτή αντίθεση, η οποία περιλαμβάνει ολόκληρη την ιστορία. Την αντίθεση που υπάρχει μεταξύ του Ονόματος και του Αριθμού. Το Όνομα είναι του Θεού, ο Αριθμός είναι του Αντιπάλου του. Και η αγιότητα που γιορτάζουμε σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο από την πίστη στο πρώτο ενάντια στις αξιώσεις του δεύτερου.
Ο Αριθμός του Θηρίου
Ο αριθμός έχει τη δική του λογική, και η Αποκάλυψη την περιγράφει με ακρίβεια: Το Θηρίο επιβάλλει σε όλους, μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και σκλάβους, ένα σημάδι, ένα χάραγμα — έτσι ώστε κανείς να μην μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, εκτός από αυτόν που έχει το χάραγμα, δηλαδή το όνομα του Θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του (Αποκάλυψη 13:17).
Δεν προσποιούμαι ότι ερμηνεύω τους αριθμούς, αλλά δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε μια λογική σε αυτούς: Ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε έναν αριθμό, που είναι καταχωρημένος και ταυτοποιημένος (ψηφιακά), και η πρόσβαση του στο καθημερινό ψωμί του, για να μπορέσει να ζήσει, εξαρτάται από την κατοχή ενός σήματος, ενός χαράγματος. Είναι η λογική ενός κόσμου των καρτών και των ψηφιακών κωδικών, των ψηφιακών ταυτοτήτων και κοινωνικής πίστης, στον οποίο κόσμο ο άνθρωπος είναι μόνο αυτό που μπορεί να υπολογιστεί, και επομένως να ελεγχθεί.
Ο Απόστολος Ιωάννης δεν λέει: «Σκανδαλιστείτε»· λέει:— «Ὧδε ἡ σοφία ἐστίν· ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς’» «όποιος έχει νοημοσύνη, εξυπνάδα, ας υπολογίσει τον αριθμό του Θηρίου· επειδή, είναι αριθμός ανθρώπου, και ο αριθμός του είναι 666 (χξς’)». (Αποκάλυψη 13:18). Δηλαδή, μας λέει με άλλα, απλά λόγια: «να έχετε την στοιχειώδη νοημοσύνη, με την οποία έχετε προικιστεί όλοι σας, ώστε να διακρίνεται τον κίνδυνο, και να μην αφήσετε τον εαυτό σας να καταμετρηθεί ούτε να σημαδευτεί, ούτε να σφραγιστεί με το Χάραγμα του Θηρίου.
Ο αριθμός, στην πραγματικότητα, είναι η τέχνη εκείνων που ούτε ξέρουν να δημιουργούν ούτε να αγαπούν. Όλα όσα προέρχονται από τον Θεό είναι μοναδικά και δωρεάν: Ούτε ένα φύλλο δεν είναι όμοιο με ένα άλλο, ούτε ένα πρόσωπο είναι ίδιο σαν ένα άλλο, ακόμη και τα αστέρια — ένα αστέρι διαφέρει, ξεχωρίζει από το άλλο, σε λαμπρότητα ( Α΄ Κορινθίους 15:41). Ο Δημιουργός δεν γνωρίζει ούτε το καλούπι ούτε τη μίμηση. Είναι ο διάβολος, εκείνος που δεν έχει τίποτα αγαθό δικό του, και δεν έχει ο ίδιος δεν μπορεί να δώσει και στους άλλους, μπορεί μόνο να μαϊμουδίζει, να μιμείται και να πολλαπλασιάζει γκροτέσκες απομιμήσεις & πλαστογραφίες.
Το Χάραγμα του Θηρίου είναι πανομοιότυπο για όλους, «στην δεξιά του χείρα, ή στα μέτωπά τους» (Αποκάλυψη 13:16). Πώς να μην αναγνωρίσουμε σε αυτό τον σημερινό εικονικό κόσμο μας, των ψηφιακών προσομοιωμάτων, μέσα στον οποίο ζούμε: Κατασκευασμένες ταυτότητες, πλαστές κοινότητες χωρίς σώματα ή και παραποιημένα σώματα, τεχνητές φωνές χωρίς ψυχή; Αυτοί που ζουν σε αυτόν τον ψεύτικο, εικονικό, ψηφιακό κόσμο των προσομοιώματων γίνονται και οι ίδιοι προσομοιώματα. Χάνουν το όνομά τους, χάνουν την προσωπικότητα τους και παραμένουν απλώς ένας (προσωπικός) αριθμός ανάμεσα σε πολλούς απρόσωπους άλλους, με την άθλια ψευδαίσθηση ότι η ανωνυμία τους τους εξασφαλίζει την απρόσκοπτη ένταξή τους σε μια κοινωνική κοινότητα.
Δεν θα σας διαφύγει, αγαπητοί πιστοί Χριστιανοί, ότι τόσο στην πολιτική όσο και στη θρησκευτική κοινωνία βλέπουμε σήμερα να επικρατούν οι ίδιες δυναμικές διαχωρισμού, απομόνωσης, εξοστρακισμού και «αφορισμού».
Ούτε υπάρχει ούτε και πρόκειται να υπάρξει κανένα τρίτο μητρώο καταγραφής. Είναι πλέον βεβαιωμένο ότι οι κάτοικοι της γης λατρεύουν & προσκυνήσουν σήμερα το Θηρίο — «των οποίων τα ονόματα δεν είναι γραμμένα στο Βιβλίο της Ζωής του Αρνίου, (δηλαδή του Ιησού Χριστού), του εσφαγμένου από καταβολής κόσμου» (Αποκάλυψη 13:8).
Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει: Ή είσαι εγγεγραμμένος στα ψηφιακά μητρώα του Θηρίου, είτε είσαι εγγεγραμμένος στο Βιβλίο της Ζωής του Αρνίου, δηλαδή στους Καταλόγους του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι ο διχασμός του κόσμου σήμερα.
Επαναλαμβάνω: «Καὶ θέλουσι προσκυνήσει αὐτὸ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα δὲν ἐγράφησαν ἐν τῷ βιβλίῳ τῆς ζωῆς τοῦ Ἀρνίου τοῦ ἐσφαγμένου ἀπὸ καταβολής κόσμου» (Στη δημοτική: «Θα το προσκυνήσουν όλοι οι κάτοικοι της γης, που το όνομά τους δε γράφτηκε στο βιβλίο της ζωής του σφαγμένου Αρνίου από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος»).
Το Όνομα του Αγίου
Αλλά η Ιερά Αποκάλυψη μας εμφανίζει και μια άλλη σφραγίδα. Στο Όρος Σιών, εμφανίζεται ο Αμνός μαζί με εκείνους που «έχουν το όνομά Του και το όνομα του Πατέρα Του γραμμένο στα μέτωπά τους» (Αποκάλυψη 14:1).
«Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ Ἀρνίον ἱστάμενον ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν» (Αποκάλυψη 14:1). «Ύστερα κοίταξα και να! Το Αρνίο στεκόταν πάνω στο όρος Σιών και μαζί του εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες άνθρωποι, που είχαν γραμμένο πάνω στα μέτωπά τους το όνομά του και το όνομα του Πατέρα του».
Επομένως, υπάρχουν δύο μέτωπα: Το ένα είναι εκείνο που Φέρει έναν αριθμό και το άλλο εκείνο που Φέρει ένα Όνομα. Και εμείς σαν Χριστιανοί, γνωρίζουμε το πότε σημαδεύτηκε, το πότε σφραγίστηκε το μέτωπό μας: Ναι, σημαδεύτηκε στην κολυμπήθρα, όταν ο ιερέας, αφού μας ρώτησε το όνομά μας, χάραξε εκεί στο μέτωπο τον σταυρό:— «λάβετε το σημείο του σταυρού, τόσο στο μέτωπο όσο και στην καρδιά, με τη φράση «Σφραγὶς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου» που γίνεται αμέσως μετά την ανάδυση από την κολυμβήθρα του βαπτίσματος.
Θα ήθελα λοιπόν να επικεντρωθώ σε μία και μόνο αντίθεση, η οποία περικλείει ολόκληρη την ιστορία: Την αντίθεση μεταξύ του Ονόματος και του Αριθμού. Το Όνομα ανήκει στον Θεό, ο Αριθμός στον Εχθρό (στον Σατάν) Του. Και η αγιότητα, την οποία σήμερα γιορτάζουμε, δεν είναι παρά η πίστη στο πρώτο ενάντια στην αξίωση του δεύτερου.
Ο σημερινός κόσμος υποτάσσει την προσωπικότητα του καθενός στην ανωνυμία των άγνωστων μαζών: Γι’ αυτό δεν ανέχεται το Άγιο Όνομα του Ιησού, γνωρίζοντας καλά ότι δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό, που να έχει δοθεί στους ανθρώπους, μέσω του οποίου πρέπει να σωθούμε (Πράξεις 4:12). Ο εκκλησιαστικός ιστορικός Ευσέβιος της Καισάρειας (265 – 340), αναφερόμενος στον μάρτυρα Άγιο Σάνκτο, που ήταν διάκονος στην Βιέννη της Βουργουνδίας, στη σημερινή νότια Γαλλία, κατά την εποχή των διωγμών των Χριστιανών του 177, αναφέρει πώς αυτός, βασανισμένος και ανακριμένος για το όνομα, την καταγωγή του, για την πόλη του, την κοινωνική του θέση, σε κάθε ερώτηση απαντούσε με μία μόνο φράση, στους Ρωμαίους ανακριτές : «Christianus Sum» (Χριστιανός Ειμί). (Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, Τόμος V, Κεφ. 1).
[*Σ.Μ. Ο διωγμός των Χριστιανών της Λυών, τότε Λούγδουνο της Γαλλίας (και της Βιέν – το 177 μ.Χ. αποτελεί ένα από τα πιο καλά τεκμηριωμένα επεισόδια τοπικών διώξεων στην πρώιμη Εκκλησία. Έλαβε χώρα στη Ρωμαϊκή Γαλατία (σημερινή Γαλλία) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του φιλοσόφου-αυτοκράτορα Μάρκου Αυρήλιου.
Η κύρια πηγή για τα γεγονότα αυτά είναι μια συγκλονιστική, σύγχρονη των γεγονότων Επιστολή που έστειλαν (μάλλον ο Άγιος Ειρηναίος) οι επιζώντες χριστιανοί της Λυών προς τις εκκλησίες της Ασίας και της Φρυγίας, η οποία διασώθηκε αυτούσια στην «Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου Καισαρείας».
🏛️ Το Χρονικό και τα Αίτια: • Κοινωνικός αποκλεισμός: Ο διωγμός δεν ξεκίνησε με αυτοκρατορικό διάταγμα, αλλά από τις πιέσεις του τοπικού όχλου. Αρχικά, απαγορεύτηκε στους Χριστιανούς να εισέρχονται σε δημόσιους χώρους, αγορές και λουτρά, ενώ στη συνέχεια υπέστησαν προπηλακισμούς, λεηλασίες και λιθοβολισμούς στους δρόμους. • Ψευδείς κατηγορίες: Όταν παρενέβησαν οι Ρωμαϊκές αρχές, συνέλαβαν πολλούς Χριστιανούς. Υπό την πίεση των βασανιστηρίων, εθνικοί άρχοντες & υπηρέτες κατηγόρησαν ψευδώς τους Χριστιανούς για αποτρόπαιες πράξεις, όπως κανιβαλισμό («θυέστεια δείπνα», λόγω παρανόησης της Θείας Ευχαριστίας) και αιμομιξία («οιδιπόδειους μίξεις», επειδή αποκαλούνταν μεταξύ τους «αδελφοί»).
🩸 Οι Μάρτυρες της Λυών: Συνολικά 48 Χριστιανοί έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτού του διωγμού, είτε από τα φρικτά βασανιστήρια στην αρένα (Αμφιθέατρο των Τριών Γαλατιών) είτε από ασφυξία και κακουχίες μέσα στα ανήλιαγα μπουντρούμια. Ανάμεσα στις πιο εμβληματικές μορφές συγκαταλέγονται:
- Αγία Μπλαντίνα, (ή Βλανδίνη = Blandina): Μια νεαρή και σωματικά αδύναμη δούλη που άντεξε απίστευτα βασανιστήρια και επέδειξε ασύλληπτο θάρρος, εξαντλώντας τους βασανιστές της και ενθαρρύνοντας τους υπόλοιπους Χριστιανούς. Την κρέμασαν σε ξύλο ως βορά για τα θηρία (τα οποία δεν την άγγιξαν), την κάθισαν σε πυρακτωμένη σιδερένια καρέκλα και τελικά τη θανάτωσαν με ξίφος αφού την τύλιξαν σε δίχτυ και την παρέδωσαν σε μαινόμενο ταύρο. Επαναλάμβανε συνεχώς τη φράση «Είμαι Χριστιανή και δεν έχουμε κάνει τίποτα κακό». [Η μνήμη της τιμάται μαζί με τους συμμαρτυρήσαντες Αγίους Σάκτο, Ματούρο και Άτταλο στις 25 Ιουλίου.]
- Άγιος Ποθεινός ή Ποθινού (Pothinus) Επίσκοπος Λουγδούνου: Ο γηραιός, ο πρώτος επίσκοπος της Λυών και μαθητής του Αγίου Πολυκάρπου Σμύρνης, σε ηλικίας 90 ετών, ο οποίος ήταν ήδη πολύ αδύναμος. Υπέστη άγριο ξυλοδαρμό από τον όχλο και τον κυβερνήτη και πέθανε στη φυλακή από τις κακουχίες και τα βασανιστήρια, δύο ημέρες αργότερα. Η μνήμη του συνεορτάζεται μαζί με τον διάδοχό του, Άγιο Ειρηναίο Λουγδούνου, στις 23 Αυγούστου. Διάδοχος του Μάρτυρα Ποθινού, στον επισκοπικό θρόνο ήταν ο Ειρηναίος Λουγδούνου ο οποίος κατέφτασε στην Λυών, από την Σμύρνη, όντας μαθητής του Α. Πολυκάρπου.
- Άγιος Πόντικος (Ponticus): Ένας 15χρονος έφηβος που, εμψυχούμενος από την Μπλαντίνα, υπέμεινε με θάρρος όλα τα βασανιστήρια μέχρι τον θάνατό του.
- Άγιος Σάνκτος (Sanctus): Διάκονος από τη Βιέν, ο οποίος σε κάθε ερώτηση των βασανιστών του απαντούσε σταθερά μόνο με τη φράση: «Christianus Sum» (Χριστιανός Ειμί).]
Να ποιος είναι Άγιος: Ο άνθρωπος που, που σαν τον Άγιο Μάρτυρα Σάνκτο, όταν τον ρωτά ο κόσμος & οι ανακριτικές αρχές, για τα προσωπικά του στοιχεία, δεν απαντά με ψηφιακούς προσωπικούς αριθμούς, αλλά απαντά ταυτιζόμενος με Εκείνον του οποίου το Σταυρό φέρει στο μέτωπό του. «Christianus Sum» (Χριστιανός Ειμί).
Ο Άγιος, επομένως, δεν είναι κάποιος φιλάνθρωπος, ειρηνιστής ή υπέρμαχος κάποιων εγκόσμιων σκοπών, [που ενδιαφέρεται για την ειρήνη και βιωσιμότητα του πλανήτη κλπ.] όπως θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε, μια έννοια που έχει στερηθεί κάθε ιερότητας. Η Σύνοδος του Τρεντό (Concilium Tridentinum) διδάσκει ότι οι Άγιοι, βασιλεύοντας μαζί με τον Χριστό, προσφέρουν στον Θεό τις προσευχές τους για τους ανθρώπους (συνεδρία XXV): Προηγήθηκαν στην αιωνιότητα και από εκεί συνεχίζουν — μέσα στην Κοινωνία των Αγίων — να μεσιτεύουν για εμάς που ακόμα περιπλανιόμαστε & ταλαιπωρούμαστε σε αυτή τη γη.
Κανένας από τους ευλογημένους Αγίους δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των νικητών, των κυρίαρχων του κόσμου τούτου, και ο Κύριός μας υπόσχεται τη μακαριότητα, την αγιότητα σε όσους θα διωχθούν εξαιτίας Του «μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσι καὶ εἴπωσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ᾿ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ» (Ματθαίος 5:11). Όχι για κάποιο εγκόσμιο σκοπό, όχι για κάποια ιδεολογία: Αλλά εξαιτίας Του,
Ο Πειρασμός να σε Καταμετρήσουν
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, σήμερα, δεν είναι ότι ο κόσμος μας καταμετράει & μας καταγράφει ψηφιακά, αλλά το ότι εμείς οι ίδιοι επιθυμούμε να καταμετρηθούμε. Ότι, δηλαδή, δεχόμαστε την ταυτοποίηση όχι επειδή ανήκουμε στον Κύριό μας, από τον Οποίο λυτρωθήκαμε, αλλά επειδή εισερχόμαστε σε μια βάση δεδομένων. Όχι με το να φέρουμε τη σφραγίδα του Βαπτίσματος, αλλά επειδή μας εμφύτευσαν ένα μικροτσίπ κάτω από το δέρμα. Όχι επειδή αναγνωρίζουμε τη συμπεριφορά μας ως καλοί Χριστιανοί, αλλά επειδή μας αναγνωρίζουν οι κάμερες παρακολούθησης.
Σε έναν κόσμο που σβήνει & διαγράφει την εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, ο κίνδυνος σήμερα είναι ο Χριστιανός να δεχτεί να μετατραπεί σε μηχανή, να μηχανικοποιήσει τις πράξεις του, να συγχωνευτεί με τις έξυπνες μηχανές, να υβριδοποιηθεί χάνοντας τη μνήμη, τη διάνοια και τη βούληση του. Και πράγματι τη μνήμη του, την χάνει μέσω της ακύρωσης του πολιτισμού («cancel culture»), τη διάνοια, μέσω της virtual εικονικοποίησης της πραγματικότητας η οποία επιτυγχάνεται μέσω της πανίσχυρης τεχνητής νοημοσύνης. Τη βούληση που την χάνει, μέσω της επιβολής, εκ μέρους του παγκοσμιοποιημένου Λεβιάθαν, που επιβάλει κανόνες τόσο παράλογους όσο και τυραννικούς.
Ενάντια σε αυτόν τον τριπλό ακρωτηριασμό του ανθρώπου — στη μνήμη, τη διάνοια και τη θέληση — η Αγία Γραφή δεν μας αφήνει χωρίς εικόνα ή χωρίς πρότυπο. Ενώ το Θηρίο καταμετρά και σημαδεύει, και ο Ουρανός σημαδεύει και καταμετράει, και το κάνει πρώτος: — «μην καταστρέψετε τη γη, ούτε τη θάλασσα, ούτε τα δέντρα, έως ότου να σφραγίσουμε στο μέτωπο τους δούλους του Θεού μας» (Αποκάλυψη 7:3). Πριν εξαπολυθεί η Μεγάλη Θλίψη, η καταστροφή του οριστικά αμαρτωλού κόσμου, ο Θεός είναι αυτός που σημαδεύει, που σφραγίζει πρώτος με την σφραγίδα Του, τα μέτωπα των ανθρώπων που έμειναν ακλόνητα πιστοί σε αυτόν. Και μόνο τότε ο αγαπητός Ιωάννης ακούει τον αριθμό των σφαγισμένων: (144.000) εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Αυτός ο αριθμός, ωστόσο, σε καμιά περίπτωση, δεν πρέπει να συγχέεται με τον αριθμό του Θηρίου.
Αυτός είναι ο numerus hominis — ο αριθμός του ανθρώπου (Αποκάλυψη 13:18): έξι, έξι, έξι, μια ατέλεια που επαναλαμβάνεται χωρίς ποτέ να φτάσει στην πληρότητα της έβδομης ημέρας, την πληρότητα της θείας τελειότητας. Το εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, αντίθετα, σύμφωνα με την παραδοσιακή εξήγηση, είναι ο αριθμός της πληρότητας: (12Χ12Χ1000) δώδεκα επί δώδεκα επί χίλια, δηλαδή το σύνολο του εκλεκτού λαού που έχει συγκεντρωθεί υπό τη σφραγίδα του Κυρίου του. Ο αριθμός 6-6-6 επιβάλλεται από κάτω σε όσους αποδέχονται το Θηρίο· ο αριθμός 144.000 (εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες) έρχεται από ψηλά, από τον ουρανό, σε όσους λαμβάνουν τη σφραγίδα του Αρνίου (του Ιησού Χριστού). Ο ένας διαγράφει το όνομα, το πρόσωπο, και το παραδίνει στην απρόσωπη ανωνυμία των αριθμών, ο άλλος το διαφυλάσσει: και πράγματι, εκείνοι οι 144.000 χιλιάδες μάρτυρες φέρουν γραμμένο στο μέτωπό τους όχι έναν κωδικό (προσωπικό) αριθμό, αλλά το Όνομα του Αρνίου και αυτό του Πατέρα Του.
Και ποιοι είναι αυτοί; Το ρωτά ένας από τους Πρεσβύτερους στον Άγιο Ιωάννη, τον Θεόπτη, που είδε τα ουράνια οράματα, ο οποίος, με ταπεινότητα, του παραπέμπει την απάντηση: «Αυτοί είναι εκείνοι που ήρθαν από τη μεγάλη θλίψη, και έπλυναν τα ιμάτιά τους, καθιστώντας τα λευκά στο αίμα του Αρνίου» (Αποκάλυψη 7:14). Όλοι αυτοί δεν εκπορεύονται από τους συμβιβασμένους με τις επιταγές του κόσμου, που έχουν συμβιβαστεί με την εκκοσμίκευση αλλά έρχονται από τη θλίψη την μεγάλη, από τον διωγμό και τα βάσανα. Δεν απέφυγαν τη δίωξη, δεν συμβιβάστηκαν αλλά την υπέστησαν, την υπέμειναν, και βγήκαν νικητές. Και το λευκό τους ένδυμα δεν είναι καρπός κάποιας επιδεικτικής αρετής, για την οποία υπερηφανεύονται, αλλά του Αίματος του Χριστού, που αντλήθηκε από τα Μυστήρια: στο λουτρό του Βαπτίσματος, στο δικαστήριο της Μετάνοιας & της Εξομολόγησης, στο Δισκοπότηρο της Θυσίας.
Γι’ αυτό το όραμα του ουρανού δείχνει — «εκείνους που νίκησαν θριαμβευτικά το Θηρίο, την εικόνα του και τον αριθμό του ονόματός του» (Αποκάλυψη 15:2). Δεν το νίκησαν με τη δύναμη & την βία ούτε με την πονηριά, αλλά όπως μας αποκαλύπτει το Βιβλίο της Ιεράς Αποκάλυψης:— «Καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου καὶ διὰ τὸν λόγον τῆς μαρτυρίας αὐτῶν, καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου» (Αποκάλυψη 12:11).
Ιδού, αγαπητοί μου, το πρότυπο της αγιότητάς μας στους έσχατους χαλεπούς καιρούς που έτυχαν κατά την βάρδια μας σε αυτή την γη: Η σφραγίδα που λάβαμε στο Άγιο Βάπτισμα και τη διατηρούμε άθικτη. Τα ρούχα που πλύθηκαν στο Αίμα του Αρνίου και δεν λεκιάστηκαν ποτέ ξανά. Η μαρτυρία που δίνεται μέχρι και το μαρτύριο του θανάτου, εκείνων που στα χείλη τους «δεν βρέθηκε ψέμα» (Αποκάλυψη 14:5), ενώ όλα γύρω μας γίνονται ψεύτικα, ψηφιακά και απατηλά. Δεν μας ζητείται να είμαστε πολλοί, ούτε ισχυροί: Μας ζητείται να είμαστε σημαδεμένοι, να είμαστε σφραγισμένοι, να είμαστε αγνοί & αθώοι, να είμαστε πιστοί στον Χριστό.
Ο κόσμος τούτος θα απαιτήσει από εμάς να πάρουμε έναν αριθμό. Θα μας υποχρεώσει. Ο Θεός μας καλεί ονομαστικά, με το προσωπικό όνομά μας, και όσοι ανταποκρίνονται στο όνομά τους δεν μπορούν να περιοριστούν σε έναν αριθμό. Το Θηρίο μπορεί να επιβάλει τον αριθμό του σε όσους τον δέχονται. Αλλά το Θηρίο δεν μπορεί να αποτυπώσει, δεν μπορεί να σφραγίσει, τίποτα σε εκείνους που ήδη φέρουν το Όνομα του Αρνιού στα μέτωπά τους.
«Όποιος νικήσει θα ντυθεί με λευκές στολές, και δεν θα σβήσω το όνομά του από το βιβλίο της ζωής, αλλά θα ομολογήσω το όνομά του ενώπιον του Πατέρα μου και ενώπιον των αγγέλων του» (Αποκάλυψη 3:5).
Και ας γίνει έτσι. Γένοιτο!
Αρχιεπίσκοπος Βιγκανό
[Σ.Μ. Οι Άγιοι Μάρτυρες της Λυών (Λούγδουνουμ) ήταν μια ομάδα 48 Χριστιανών που μαρτύρησαν το 177 στο Λούγδουνο (την σημερινή γαλλική πόλη της Λυών), κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Μια αναφορά για το μαρτύριό τους συντάχθηκε από τους επιζώντες Χριστιανούς του Λούγδουνο και της Βιέννης, με τη μορφή επιστολής που απευθύνεται στις εκκλησίες της Ασίας και της Φρυγίας. Από αυτήν την επιστολή σώζεται μόνο η έμμεση μαρτυρία ορισμένων αποσπασμάτων που παραθέτει ο ιστορικός Ευσέβιος της Καισαρείας στο πέμπτο βιβλίο της «Εκκλησιαστικής Ιστορίας» του, τα οποία αποτελούν τη μόνη σωζόμενη αναφορά για το μαρτύριό τους.
Αφήγηση του Μαρτυρίου: Η αφήγηση του Ευσέβιου ξεκινά με μια περιγραφή της κατάστασης των Χριστιανών στη Λυών κατά την έναρξη του διωγμού υπό τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο, πιθανώς πριν από τον Ιούνιο του 177. Ενώ ο κυβερνήτης της Ρωμαϊκής επαρχίας Lugdunensis (το όνομα του οποίου δεν αναφέρεται) απουσίαζε, πολλοί Χριστιανοί δέχτηκαν επιθέσεις, παρενοχλήθηκαν και οδηγήθηκαν από το πλήθος στους δικαστές της πόλης, ενώπιον των οποίων ομολόγησαν την πίστη τους και ως εκ τούτου φυλακίστηκαν εν αναμονή της επιστροφής του κυβερνήτη. Με την επιστροφή του στην πόλη, ο κυβερνήτης διέταξε την έρευνα και τη σύλληψη των Χριστιανών στην πόλη, κατηγορώντας τους για εγκλήματα όπως αιμομιξία και θυέστια συμπόσια με βάση την ανθρώπινη σάρκα, παρά το διάταγμα του Τραϊανού, το οποίο επικυρώθηκε από τους διαδόχους του (βλ. διάταγμα του Αδριανού προς τον Γάιο Μινούκιο Φουνδάνο, το οποίο απαγόρευε την καταδίωξη των Χριστιανών.) Μεταξύ αυτών ήταν επίσης ο Ποθίνος, ο πρώτος επίσκοπος της Λυών, και ο Άγιος, διάκονος Σάντο, της Βιέννης.
Παρά τα βασανιστήρια που υπέστησαν, τα οποία προκάλεσαν άμεσα τον θάνατο ορισμένων από τους συλληφθέντες, συμπεριλαμβανομένου του ενενηντάχρονου Επισκόπου Ποθίνου, κανένας Χριστιανός δεν δήλωσε ένοχος για τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκε, αλλά οι περισσότεροι ομολόγησαν την Χριστιανική πίστη τους. Όσοι την αποκήρυξαν εξακολουθούσαν να κρατούνται στη φυλακή κατηγορούμενοι για κοινά εγκλήματα και φόνο. Πολλοί από αυτούς, ωστόσο, μετά από μια αρχική αποκήρυξη, μετανόησαν και ομολόγησαν επίσης και αυτοί την πίστη τους.
Οι Ρωμαίοι πολίτες που ομολόγησαν αποκεφαλίστηκαν, ενώ όσοι δεν είχαν υπηκοότητα ρωμαϊκή ρίχτηκαν στα θηρία κατά τη διάρκεια μιας ειδικά οργανωμένης παράστασης: Μεταξύ αυτών θυμούνται ιδιαίτερα τον Ματούρο, τον διάκονο Σάντο, την θαρραλέα δούλα Μπλαντίνα και τον Άτταλο από την Πέργαμο, ο οποίος ήταν επίσης Ρωμαίος πολίτης. Υπήρξαν 22 αποκεφαλισμοί, 6 βασανισμοί στην αρένα και 18 θάνατοι στη φυλακή. Τα σώματα των μαρτύρων ρίχτηκαν στα σκυλιά. Τα λείψανα, αφού εκτέθηκαν για έξι ημέρες στις προσβολές του λαού, κάηκαν και οι στάχτες ρίχτηκαν στον Ροδανό ποταμό. Σύμφωνα με τον Γρηγόριο της Τουρ, αυτές οι στάχτες βρέθηκαν αργότερα μετά την εμφάνιση ορισμένων μαρτύρων και χτίστηκε μια εκκλησία προς τιμήν της ανακάλυψης.
Η ταυτότητα των μαρτύρων: Ο Ευσέβιος δεν παρέχει τα ονόματα όλων των μαρτύρων της Λυών, καθώς ισχυρίζεται ότι τους έχει καταγράψει σε ξεχωριστό κατάλογο, στον Κατάλογο των Μαρτύρων, η οποία ωστόσο έχει χαθεί και δεν βρέθηκε ποτέ. Είναι ωστόσο δυνατό να ανακατασκευαστεί ο αυτός ο κατάλογος, αν και με κάποιες αμφιβολίες, διασταυρώνοντας τα δέκα ονόματα που αναφέρει ο Ευσέβιος με τους καταλόγους του Martyrologium Hieronymianum, του In gloria martyrium του Γρηγορίου της Τουρ και άλλους αρχαίους καταλόγους μαρτύρων, οι οποίοι γενικά υποδεικνύουν τον αριθμό των μαρτύρων της Λυών σε 48. Μεταξύ των ατόμων που αναφέρει ο Ευσέβιος, αρκετοί είναι Έλληνες, όπως ο Άτταλος, ο καταγόμενος από την Πέργαμο, και ο Αλέξανδρος, ο Φρύγας γιατρός. Αυτό μπορεί να οφείλεται είτε στην ισχυρή πλειοψηφία του ελληνικού στοιχείου μεταξύ των πρώτων Χριστιανών της Λυών, είτε στο γεγονός ότι ο συγγραφέας της επιστολής ήθελε να τονίσει το ελληνικό στοιχείο στους Ασιάτες παραλήπτες της επιστολής. Με βάση την μεταχείριση που έλαβαν, πολλοί μάρτυρες ήταν πιθανώς ταπεινής καταγωγής, πιθανώς σκλάβοι, όπως η θαρραλέα Μάρτυρας Μπλαντίνα. Ωστόσο, δεν λείπουν και πιο σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Άτταλος ή ο Βέττιος Επάγατος, ένας Ρωμαίος πολίτης, ο οποίος φυλακίστηκε επειδή προσπάθησε να υπερασπιστεί τους Χριστιανούς, αλλά σύμφωνα με τον Ευσέβιο ήταν ακόμα ζωντανός κατά τη στιγμή της συγγραφής της αφήγησης.
Ο τόπος του μαρτυρίου δεν είναι γνωστός με βεβαιότητα, ούτε η ημερομηνία: το έτος είναι γνωστό, 177, αλλά όχι η ημέρα της εκτέλεσης. Πιθανώς το μαρτύριο έλαβε χώρα σε διάστημα αρκετών ημερών, σε κάποια απόσταση μεταξύ τους.
Το μαρτύριο τους αυτό θεωρείται ως το ιδρυτικό του Χριστιανισμού στη Γαλατία. Το παλαιότερο μνημείο αφιερωμένο στους 48 Μάρτυρες της Λυών είναι η βασιλική του Saint-Martin d’Ainay, μια ρομανική εκκλησία από τις αρχές του 12ου αιώνα, η οποία διαθέτει ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στην Αγία Μπλαντίνα, χτισμένο πάνω σε μια παλαιότερη κρύπτη. Αυτό το παρεκκλήσι, το οποίο έγινε σκευοφυλάκιο, αναστηλώθηκε το 1844.
Κατά τον 17ο αιώνα, πιστεύεται ότι η φυλακή του Επισκόπου Ποθίνου είχε εντοπιστεί κάτω από το παλιό νοσοκομείο de l’Antiquaille. Παρά το σφάλμα στην ταυτοποίηση, το 1893 δημιουργήθηκε κοντά μια κρύπτη, η οποία ήταν διακοσμημένη με ψηφιδωτά προς τιμήν των μαρτύρων του 177.
Στην πόλη υπάρχουν και άλλες εκκλησίες αφιερωμένες στους μάρτυρες και τους αγίους της πόλης και στο «αμφιθέατρο των Τριών Γαλατών» ανεγέρθηκε ένας στύλος για να τιμήσει το μαρτυρικό θάνατο της Αγίας Μπλαντίνας.]
