Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης: Η διδαχή του Οσίου Παϊσίου για τα Έσχατα Χρόνια

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Η αγιασμένη και εμβληματική μορφή του οσίου Παϊσίου αποτελεί το καύχημα της Ορθόδοξης Εκκλησίας των Εσχάτων και Αποκαλυπτικών Χρόνων, καθώς η διδασκαλία του, ο παρηγορητικός του λόγος, οι πνευματικές του νουθεσίες φωταγωγούν την πορεία ζωής εκατομμυρίων πιστών σε ολόκληρο τον κόσμο, που αγωνίζονται να διασώσουν την εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα και αξιοπρέπεια μέσα στο νεοταξίτικο καζάνι της δαιμονοκίνητης παγκοσμιοποίησης.

Ο πιστός λαός έβρισκε στο πρόσωπο του σεβάσμιου γέροντος, τον γνήσιο δούλο του Θεού, δηλ. έναν Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος δεν μιλούσε μόνο για την αξία της αγάπης, της ταπείνωσης και της προσφοράς, αλλά καλούσε επιπλέον τους πιστούς σε πνευματική επαγρύπνηση, καθότι είχε πλήρως συνειδητοποιήσει ότι η Νεοταξίτικη Εξουσία επιβάλλει στην κοινωνία το εκάστοτε αφήγημά της (πρόγραμμα παγκόσμιου εμβολιασμού, υποχρεωτική ψηφιοποίηση των συναλλαγών, αριθμοποίηση του προσώπου, κατάργηση των μετρητών, θεσμική αναγνώριση της ομοφυλόφιλης σχέσης κ.λπ.) με σκοπό την απομάκρυνση των ανθρώπων από τον δρόμο του Θεού και την εκούσια υποδούλωσή τους στο αντίχριστο πνεύμα της εωσφορικής «Νέας Εποχής».

Στο πλαίσιο του παρόντος κειμένου, δεν είναι δυνατόν να αναπτύξουμε σε πλήρη έκταση την φωτισμένη διδασκαλία του οσίου Παϊσίου εν σχέσει προς τον ριζικό μετασχηματισμό της καθημερινότητας του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά θα εστιάσουμε αποκλειστικά στο κεντρικότερο σημείο της πνευματικής του διδαχής, που συνδέεται με τα Έσχατα και Αποκαλυπτικά Χρόνια.

Επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο μας, προσεγγίζοντας τα υπόλοιπα ζητήματα, στα οποία είχε αναφερθεί ο Άγιος των ημερών μας, δηλαδή της έκδοσης των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων, του προσωπικού αριθμού, της επικείμενης κατάργησης των μετρητών και της παγκόσμιας δικτατορίας.

ΤΡΑΝΤΑΓΜΑ ΓΕΡΟ

Η κυκλοφορία των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων και η έκδοση του προσωπικού αριθμού συνιστούν αναμφίβολα σημαντικά πνευματικά ορόσημα στην Εσχατολογική Πορεία της Ανθρωπότητας, που προειδοποιούν τους πιστούς ανθρώπους για την μελλοντική επικράτηση της παγκόσμιας αντίχριστης δικτατορίας.

Ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης προσπαθούσε πριν από σαράντα χρόνια να εξεγείρει την –από τότε– ναρκωμένη συνείδηση του Ελληνικού λαού και να ενισχύσει το ηθικό του, τονίζοντας την αξία του πνευματικού αγώνα για την αντιμετώπιση των επερχόμενων μεγάλων δυσκολιών. Παράλληλα, υπογράμμιζε ότι το διακύβευμα της πνευματικής σύγκρουσης αφορά την υπεράσπιση του ονόματος του Χριστού απέναντι στις σκοτεινές, αντίθεες δυνάμεις.

Συγκεκριμένα ο Πνευματοφόρος Όσιος Παϊσιος, πλήρης Σοφίας και Θείας Χάριτος έλεγε τα ακόλουθα:

«Ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Θα έχουμε δοκιμασίες μεγάλες. Να το πάρουμε στα σοβαρά, να ζήσουμε πνευματικά. Οι περιστάσεις μάς αναγκάζουν και θα μας αναγκάσουν να δουλέψουμε πνευματικά. Τώρα πάμε ή για τον Χριστό ή για τον διάβολο. Είναι καθαρό μέτωπο. Στην Κατοχή γινόσουν ήρωας, γιατί δεν χαιρετούσες έναν Γερμανό. Τώρα γίνεσαι ήρωας, γιατί δεν χαιρετάς τον διάβολο. Πάντως θα δούμε φοβερά γεγονότα. Θα δοθούν πνευματικές μάχες. Οι Άγιοι θα αγιασθούν περισσότερο και οι ρυπαροί θα γίνουν ρυπαρότεροι»1.

Επίσης, ο σεβάσμιος Γέροντας δεν «μασούσε τα λόγια του» για την καταστρεπτική δράση του διαβόλου –εν αντιθέσει με μια σημαντική μερίδα σύγχρονων κληρικών, οι οποίοι, νανουρίζοντας τους πιστούς, διακηρύσσουν την κούφια αγαπολογία και τον άχρωμο ευσεβισμό, παραμένοντας παγερά αδιάφοροι στην ολοένα αυξανόμενη ένταση του δαιμονικού κακού στον σημερινό κόσμο–, αλλά έμπλεος αγωνίας επισήμαινε τον κίνδυνο της «πνευματικής πυρκαγιάς», που πρόκειται να ξεσπάσει σε ολόκληρη την οικουμένη, απειλώντας να αποτεφρώσει κάθε ίχνος αρετής, ευγένειας και καλοσύνης στις ψυχές των ανθρώπων.

Ο όσιος Παϊσιος έλεγε τα ακόλουθα:

«Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο διάβολος βάλθηκε να καταστρέψει τα πλάσματα του Θεού. Έχει κάνει παγκοινιά, να καταστρέψει τον κόσμο. Λύσσαξε, γιατί άρχισε να μπαίνει στον κόσμο η καλή ανησυχία. Ο κόσμος καίγεται! Το καταλαβαίνετε; Έπεσε πολύ πειρασμός. Τέτοια πυρκαγιά έχει βάλει ο διάβολος, που ούτε όλοι οι πυροσβέστες αν μαζευθούν, δεν μπορούν να την σβήσουν. Πνευματική πυρκαγιά! Δεν έχει μείνει τίποτε. Μόνον προσευχή χρειάζεται, για να μας λυπηθεί ο Θεός»2.

ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο όσιος Παϊσιος είχε ήδη αντιληφθεί το «πνευματικό ναδίρ» του ανθρώπινου πολιτισμού, συνοψίζοντας σε μια λιτή και απέριττη φράση ολόκληρη την τραγωδία του πεπτωκότος ανθρώπου:

«Έχουμε ξεπεράσει το όριο της ανοχής του Θεού»3.

Επομένως, μετά από τέσσερις περίπου δεκαετίες είναι προφανές ότι ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς αποστασίας, μεγάλης πνευματικής σύγχυσης, εθνικής και κοινωνικής παρακμής, ενώ η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης πνευματικής και ηθικής αποσύνθεσης, βυθισμένη στον μικρόκοσμο μιας μίζερης, καταθλιπτικής και επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας.

Σοβαρό σύμπτωμα κοινωνικής νοσηρότητας αποτελεί το γεγονός ότι πολλοί συμπολίτες μας παρακολουθούν με αδιαφορία και παθητικότητα την Ελλάδα να γκρεμίζεται, την πίστη να χάνεται, την Αλήθεια της Ορθοδοξίας να σχετικοποιείται, και όχι μόνο δεν αντιδρούν, αλλά προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει το παραμικρό, παραμένοντας κλεισμένοι στο καβούκι μιας κίβδηλης ζωής.

Όμως, ο ταπεινός Αγιορείτης μοναχός προσπαθούσε να κεντρίσει το φιλότιμο των ανθρώπων, προσκαλώντας τους να αναγνωρίσουν την πνευματική τους πτώση και να αλλάξουν στάση ζωής.

Ο όσιος Παϊσιος, ακτινογραφώντας την κοινωνική κατάσταση της εποχής του τόνιζε τα ακόλουθα, τα οποία σήμερα είναι ορατά και από κάθε άλλον μη εξασκημένο παρατηρητή:

«Οι άνθρωποι το να μην αμαρτάνουν το θεωρούν προσβολή και την αμαρτία την θεωρούν πρόοδο. Αυτό είναι το χειρότερο από όλα. Αν οι σημερινοί άνθρωποι που ζουν στην αμαρτία τουλάχιστον το αναγνώριζαν, θα τους ελεούσε ο Θεός. Αλλά δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα και εγκωμιάζουν την αμαρτία. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, την αμαρτία να την θεωρούν πρόοδο και το ηθικό να το λένε κατεστημένο. Γι’ αυτό έχουν μεγάλο μισθό, μεγάλη αξία, αυτοί που αγωνίζονται στον κόσμο και διατηρούν καθαρή ζωή»4.

Ο Ουρανοπολίτης Γέροντας είχε πολύ νωρίς διαπιστώσει την γενικευμένη τάση της ελληνικής κοινωνίας να «κατασκευάζει» έναν Θεό, προσαρμοσμένο στα δικά της αμαρτωλά μέτρα και ήθη, αρνούμενη πεισματικά να καταφύγει στο σωτήριο φάρμακο της μετανοίας.

Στηλιτεύοντας την έμφυτη ροπή των ανθρώπων προς την άνεση, την ευκολία και τον πνευματικό εφησυχασμό, υπογράμμιζε με κάθε σοβαρότητα τα ακόλουθα:

«Ο κόσμος θέλει να αμαρτάνει και θέλει τον Θεό καλό. Αυτός να μας συγχωράη και εμείς να αμαρτάνουμε. Εμείς δηλαδή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και Εκείνος να μας συγχωράη. Οι άνθρωποι δεν πιστεύουν, γι’ αυτό ορμούν στην αμαρτία. Όλο το κακό από εκεί ξεκινάει, από την απιστία. Δεν πιστεύουν στην άλλη ζωή, οπότε δεν υπολογίζουν τίποτε»5.

Σε μια άλλη περίσταση, ο σεβάσμιος γέροντας, απαντώντας σε ερώτηση μοναχής για το αν θα παρέμβει ο Θεός στα δύσκολα χρόνια που έπονται, απάντησε σοφά και διακριτικά ως εξής:

«Ναι. Εδώ βλέπεις, σε έναν αδικημένο που έχει καλή διάθεση, επειδή δικαιούται την Θεία βοήθεια, παρουσιάζονται πολλές φορές οι Άγιοι, η Παναγία, ο Χριστός για να τον σώσουν, πόσω μάλλον τώρα που βρίσκεται σε τόση δύσκολη κατάσταση ο καημένος κόσμος. Τώρα μια μπόρα θα είναι, μια μικρή κατοχή του αντιχρίστου σατανά. Θα φάει μια σφαλιάρα από τον Χριστό, θα συγκλονιστούν όλα τα έθνη και θα έρθει η γαλήνη στον κόσμο για πολλά χρόνια. Αυτήν την φορά, θα δώσει ο Χριστός μια ευκαιρία, για να σωθεί το πλάσμα Του. Θα αφήσει το πλάσμα του ο Χριστός; Θα παρουσιαστεί στο αδιέξοδο των ανθρώπων, για να τους σώσει από τα χέρια του Αντιχρίστου. Θα επιστρέψουν στον Χριστό και θα έρθει μια πνευματική γαλήνη σε όλη την Οικουμένη για πολλά χρόνια. Μερικοί συνδυάζουν με αυτήν την επέμβαση του Χριστού την Δευτέρα Παρουσία. Εγώ δεν μπορώ να το πω. Ο λογισμός μου λέει ότι δεν θα είναι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, όταν έρθει ως Κριτής, αλλά μια επέμβαση του Χριστού, γιατί είναι τόσα γεγονότα που δεν έχουν γίνει ακόμη. Θα επέμβει ο Χριστός, θα δώσει μια σφαλιάρα σε όλο αυτό το σύστημα, θα πατάξει όλο το κακό και θα το βγάλει σε καλό τελικά. Θα γεμίσουν οι δρόμοι προσκυνητάρια. Έξω τα λεωφορεία θα έχουν εικόνες. Θα πιστέψουν όλοι οι άνθρωποι. Θα σε τραβάν, για να τους πεις για τον Χριστό! Έτσι θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε ολόκληρη την Οικουμένη και τότε ο Χριστός θα έρθει ως Κριτής να κρίνει τον κόσμο. Άλλο Κρίση, άλλο μια επέμβαση του Χριστού, για να βοηθήσει το πλάσμα Του»6.

ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ

Κάποια άλλη στιγμή, ο λαοφιλής Άγιος, μιλώντας στις μοναχές για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται είχε υπογραμμίσει την αξία της προσευχής και της εν γένει πνευματικής ζωής, επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

«Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός απ’ εμάς για προσευχή. Να εύχεσθε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθεί ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβει θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρέλλα και στο αδιέξοδο»7.

Οι αδυσώπητοι Νεοταξίτες αισθάνονται παντοδύναμοι, εκλαμβάνοντας –μέσα στην εωσφορική τους υψηλοφροσύνη– την σιωπηλή υπομονή του Θεού ως σημάδι «αδυναμίας Του» να παρέμβει στην Ανθρώπινη Ιστορία, κι έτσι προχωρούν ακάθεκτοι και αμετανόητοι στην υλοποίηση των πονηρών τους σχεδίων, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο της Ανθρωπότητας και την ψυχοσωματική διάλυση του Ανθρώπου.

Η υπερεθνική αντίχριστη ελίτ, αξιοποιώντας συνδυαστικά τα όπλα του φόβου και της φτώχειας διασπείρει στην ανθρωπότητα την απελπισία, την αβεβαιότητα και την αγωνία της καθημερινής επιβίωσης, με αποτέλεσμα οι πολίτες, κουρασμένοι και αποπροσανατολισμένοι, να βρίσκονται σε μια κατάσταση διαρκούς σύγχυσης και ανασφάλειας, αδυνατώντας να διακρίνουν ανάμεσα στην αλήθεια και στην έντεχνη διαστρέβλωσή της, ανάμεσα στην πραγματική είδηση και στην παραποιημένη, κι έτσι να υποτάσσονται ευκολότερα σε κάθε προπαγανδιστικό αφήγημα της Νεοταξίτικης Εξουσίας, που, υπό τον μανδύα του κοινοβουλευτισμού, επιδιώκει την μαζική εξαπάτηση και χειραγώγησή τους.

Με όρους πολιτικής, ζούμε τον επιθανάτιο ρόγχο της ανθρώπινης ελευθερίας και την επικράτηση των ψηφιακών συναλλαγών που επιβάλλουν το δεσμευτικό μοντέλο της ψηφιακής διακυβέρνησης, το οποίο θα συρρικνώσει την κοινωνική αλληλοεπίδραση και θα υπαγάγει κάθε ανθρώπινη συμπεριφορά στον απόλυτο ψηφιακό έλεγχο του Κράτους.

Με όρους πνευματικούς, ζούμε σε μια άκρως ενδιαφέρουσα και κρίσιμη χρονική φάση των Εσχάτων και Αποκαλυπτικών Χρόνων, που μαγνητίζει το πνευματικό ενδιαφέρον των πιστών ανθρώπων και προλειαίνει το έδαφος για την ενδεχόμενη εμφάνιση του Ανόμου στο προσκήνιο της Ιστορίας.

Μολονότι έχουμε εισέλθει σε μια πολύ δύσκολη και πνευματικά επικίνδυνη περίοδο, όπου κρίνεται πιθανό η διεθνής πολιτικοοικονομική ελίτ να επιβάλει –με χρονικό ορίζοντα έως το 2030– μια νέα παγκόσμια κατάσταση εξαίρεσης, που θα αποτυπωθεί στην λήψη έκτακτων νομοθετικών μέτρων, στην αναστολή των ατομικών ελευθεριών και στην προληπτική αστυνόμευση, εντούτοις καλούμαστε να παραμείνουμε μέχρι τέλους και με κάθε τίμημα αμετακίνητοι στις επάλξεις του πνευματικού αγώνα, προκειμένου να πανηγυρίσουμε την μεγαλειώδη νίκη του Εσφαγμένου Αρνίου επί των δυνάμεων του σκότους, καθώς ο Χριστός μας είναι ο Αδιαμφισβήτητος και Αιώνιος Νικητής που «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει»8.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 15/16-8-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58-59.