Γράφει ο Ομίδ Σουρεσραφίλ Mbbs Phd Fhrs
Η ύβρις είναι η αρχαιότερη ασθένεια της αυτοκρατορίας. Ψιθυρίζει στο αυτί των αλαζόνων ότι η εξουσία είναι μόνιμη, ότι οι γραμμές ανεφοδιασμού είναι αήττητες, ότι οι αντίπαλοι θα σας πουλάνε πάντα τα υλικά που χρειάζεστε για να τους βομβαρδίσετε. Τον Αύγουστο του 2026, αυτή η αλαζονεία συγκρούεται με τη γεωλογία, τη χημεία και την ψυχρή αριθμητική των εξαντλημένων οπλοστασίων των ΗΠΑ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακαλύπτουν – και πάλι – ότι δεν μπορούν να αντέξουν έναν πόλεμο υψηλής έντασης όταν τα ίδια τα μέταλλα με τα οποία κατασκευάζονται οι πύραυλοι & τα όπλα ακριβείας, τα ραντάρ και τα διατρητικά βλήματα ρέουν μέσω των αδειών εξαγωγής του Πεκίνου.
Η Κίνα έχει περάσει χρόνια σφίγγοντας τις βίδες σε πέντε κρίσιμα ορυκτά που βρίσκονται στην καρδιά της Αμερικανικής στρατιωτικής παραγωγής: Το Γάλλιο, το γερμάνιο, το αντιμόνιο, το βολφράμιο και το τελλούριο. Αυτά δεν είναι εξωτικά ονόματα αξιοπερίεργα. Εμφανίζονται σε περισσότερα από 80.000 μέρη σε περίπου 1.900 οπλικά συστήματα – σχεδόν το 78% του αποθέματος του Υπουργείου Άμυνας. Οι πλατφόρμες του Ναυτικού είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες. Περισσότερο από το 90% των συστημάτων της αγγίζουν τουλάχιστον ένα από αυτά τα σπάνια υλικά.
■ Το γάλλιο ενεργοποιεί τους ημιαγωγούς νιτριδίου του γαλλίου και αρσενιδίου του γαλλίου που τροφοδοτούν προηγμένα ραντάρ – το AN/SPY-6, το AESA του F-35, το G/ATOR του Σώματος Πεζοναυτών και τους αισθητήρες επόμενης γενιάς του Στρατού. Χωρίς αυτό, ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η αντιπυραυλική άμυνα υποβαθμίζονται.
■ Το γερμάνιο είναι απαραίτητο για τα οπτικά όργανα υπέρυθρης ακτινοβολίας σε συστήματα νυχτερινής όρασης, ανιχνευτές πυραύλων και δορυφορικές συστοιχίες.
■ Το αντιμόνιο είναι το μη διαπραγματεύσιμο συστατικό σε πυρομαχικά για μικρά όπλα και πυρομαχικά μεσαίου διαμετρήματος. Χωρίς τριθειούχο αντιμόνιο, δεν μπορείτε να έχετε λειτουργικές σφαίρες.
■ Το βολφράμιο, με το υψηλότερο σημείο τήξης από οποιοδήποτε μέταλλο, σχηματίζει τους πυρήνες των διεισδυτικών διάτρησης θωράκισης και των κραμάτων υψηλής απόδοσης σε κινητήρες τζετ και σε πυρομαχικά.
■ Το τελλούριο εμφανίζεται σε εξειδικευμένες θερμοηλεκτρικές και ημιαγωγικές εφαρμογές που συνδέονται με drones και αισθητήρες.
Η Κίνα κυριαρχεί στον ραφινάρισμα (διύλιση) και την επεξεργασία και των πέντε υλικών. Το μερίδιό της στην πρωτογενή παραγωγή γαλλίου κυμαίνεται κοντά στο 98-99%. Η επεξεργασία αντιμονίου, η παραγωγή ορυχείων βολφραμίου και το ραφινάρισμα του γερμανίου ακολουθούν το ίδιο μοτίβο συντριπτικής συγκέντρωσης. Όταν το Πεκίνο επέβαλε απαιτήσεις αδειοδότησης για το γάλλιο και το γερμάνιο το 2023, ακολουθούμενες από περιορισμούς αντιμονίου το 2024 και ευρύτερους ελέγχους για το βολφράμιο, το τελλούριο και τα σχετικά προϊόντα το 2025, δεν επρόκειτο για αυτοσχεδιασμό. Ήταν μόχλευση. Τον Δεκέμβριο του 2024, η Κίνα κλιμάκωσε την πίεση σε ρητή απαγόρευση των εξαγωγών γαλλίου, γερμανίου και αντιμονίου στις ΗΠΑ. Ακόμα και μετά τη μερική αναστολή που ανακοινώθηκε τον Νοέμβριο του 2025 — η οποία ισχύει μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου 2026 — εξακολουθούν να υπάρχουν εμπόδια αδειοδότησης, η στρατιωτική τελική χρήση εξακολουθεί να απαγορεύεται και οι πραγματικές αποστολές ακατέργαστου υλικού δεν έχουν ανακάμψει στα επίπεδα που υπήρχαν προ περιορισμού. Οι τιμές εκτοξεύτηκαν. Οι λύσεις μέσω τρίτων χωρών αποδείχθηκαν ελλιπείς. Τα υπάρχοντα αποθέματα ήταν πεπερασμένα.
Η χρονική στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Ο πόλεμος του Ιράν που ξεκίνησε στα τέλη Φεβρουαρίου 2026 έχει εξαντλήσει τα αμερικανικά πυρομαχικά με ρυθμούς που η βιομηχανική βάση δεν μπορεί να ανταγωνιστεί. Ανεξάρτητες αναλύσεις και αναφορές που βασίζονται σε αξιολογήσεις του Πενταγώνου δείχνουν ότι οι ΗΠΑ έχουν δαπανήσει μεγάλα κλάσματα των πιο εξελιγμένων αποθεμάτων τους: περίπου το ήμισυ των διαθέσιμων αναχαιτιστικών πυραύλων Patriot σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, σχεδόν το 80% των αναχαιτιστικών πυραύλων THAAD σύμφωνα με πρόσφατες προμήθειες, σημαντικά τμήματα πυραύλων κρουζ Tomahawk, πυραύλων Precision Strike και ATACMS. Οι αξιολογήσεις του CSIS έχουν επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι η πλήρης αναπλήρωση βασικών συστημάτων θα διαρκέσει χρόνια, όχι μήνες. Οι γραμμές παραγωγής που βελτιστοποιήθηκαν για απόδοση σε καιρό ειρήνης δεν μπορούν να αυξηθούν εν μία νυκτί όταν οι ίδιες οι κρίσιμες εισροές είναι περιορισμένες.
Ο Υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ αρνείται τα πάντα και λέει ότι έχει υπεραρκετούς πυραύλους & αποθέματα. Τον Μάρτιο του 2025, καθώς οι επιχειρήσεις εντείνονταν, ο Χέγκσεθ επέμεινε ότι «δεν υπήρχε έλλειψη πυρομαχικών» και ότι τα αποθέματα ήταν «γεμάτα». Μέχρι τον Απρίλιο, δήλωσε στο Κογκρέσο ότι θα μπορούσε να χρειαστούν «μήνες και χρόνια» για την ανακατασκευή ορισμένων αποθεμάτων. Τον Μάιο απέρριψε το ζήτημα ως «ανόητα και ανώφελα υπερεκτιμημένο». Τον Ιούνιο, στην εθνική τηλεόραση, χαρακτήρισε τις αναφορές για εξάντληση «κατασκευασμένη σκόπιμα ιστορία» και δήλωσε: «Τα αποθέματά μας είναι εξαιρετικά μεγάλα και θα γίνονται μόνο ισχυρότερα». Στις αρχές Αυγούστου 2026, επιτέθηκε στο CNN επειδή ανέφερε ότι οι διοικητές θεωρούσαν τα εναπομείναντα αποθέματα αναχαίτισης ως «επικίνδυνα χαμηλά», χαρακτηρίζοντας την κάλυψη «ΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ» και επικαλούμενοι το γνωστό ρεφρέν μίσους των ΜΜ ενημέρωσης. Οι εκπρόσωποι του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου επανέλαβαν τη γραμμή: Η Αμερική έχει περισσότερα από αρκετά· το οπλοστάσιο της ελευθερίας υπερφορτώνεται.
Αυτό δεν είναι στρατηγικό μήνυμα. Είναι στρατηγική αυταπάτη. Όταν ο ίδιος αξιωματούχος καταθέτει ενόρκως ότι η αναπλήρωση θα απαιτήσει χρόνια, και στη συνέχεια εμφανίζεται στην τηλεόραση για να χαρακτηρίσει την ίδια πραγματικότητα ως ψεύτικο κατασκεύασμα των ΜΜ ενημέρωσης, το τηλεοπτικό κοινό αντιμετωπίζεται ως θεατρικό κοινό και όχι ως πολίτες που δικαιούνται να γνωρίζουν για την Αμερικάνικη εθνική τους ισχύ. Η αντίφαση δεν είναι ανεπαίσθητη. Τα αιτήματα προϋπολογισμού για το οικονομικό έτος 2027 που ζητούν δεκάδες δισεκατομμύρια για την παραγωγή πυρομαχικών και κρίσιμων ορυκτών, η επίκληση του Νόμου περί Αμυντικής Παραγωγής για την αντιμετώπιση των «συστημικών περιορισμών στη βιομηχανική βάση πυρομαχικών» και τα εκτελεστικά διατάγματα που αυστηροποιούν τις εξαιρέσεις για υλικά κινεζικής προέλευσης έως τον Ιανουάριο του 2027, όλα μαρτυρούν το ίδιο υποκείμενο έλλειμμα που η ρητορική του Υπουργού Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ αρνείται.
Ο Συνταγματάρχης Ντάγκλας Μακγκρέγκορ ήταν ωμός σχετικά με το βαθύτερο πρόβλημα. Οι ΗΠΑ δαπανούν περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για την εθνική τους ασφάλεια, ενώ η Κίνα έχει ξοδέψει πολύ μικρότερα ποσά συστηματικά για τη διύλιση σπάνιων γαιών και κρίσιμων ορυκτών. Το αποτέλεσμα, υποστήριξε ο ΜακΓκρέγκορ, δεν είναι απλώς μια ευπάθεια στην αλυσίδα εφοδιασμού, αλλά μια σχέση ομηρίας. Τα Αμερικανικά οπλικά συστήματα – συμπεριλαμβανομένου του F-35 – εξαρτώνται από υλικά των οποίων τα τελικά στάδια επεξεργασίας παραμένουν συγκεντρωμένα στην Κίνα. «Είμαστε όμηροι της καλής θέλησης της Κίνας», είπε. Τα διυλιστήρια δεν μπορούν να επιθυμηθούν να υπάρξουν σε πολιτικά χρονοδιαγράμματα. Τα εγχώρια έργα εξόρυξης, ακόμη και όταν χρηματοδοτούνται, αντιμετωπίζουν αδειοδοτήσεις, κεφάλαια και τεχνικά εμπόδια που μετρώνται σε χρόνια. Η ανακύκλωση και η ανάκτηση παλαιοσιδήρου βοηθούν στο περιθώριο· Δεν αντικαθιστούν όμως την πρωτογενή προμήθεια σε πολεμική κλίμακα.
Η ανάλυση του Govini ποσοτικοποιεί την έκθεση: περισσότερα από 80.000 εξαρτήματα, 1.900 συστήματα, το 78% της δομής των δυνάμεων επηρεάζεται ενδεχομένως από περιορισμούς μόνο σε αυτά τα πέντε ορυκτά. Το αντιμόνιο ρέει μέσα από τα υπέρυθρα συστήματα του F-35, τα αστάρια αμέτρητων βλημάτων & εξαρτημάτων των αντιτορπιλικών και των στρατηγικών πυραύλων. Το Γάλλιο στηρίζει τα ραντάρ που υποτίθεται ότι κρατούν ζωντανά τα αμερικανικά πλοία και αεροσκάφη σε αμφισβητούμενο εναέριο χώρο. Όταν η Κίνα περιορίζει το εξευγενισμένο μέταλλο, οι τιμές αυξάνονται, οι χρόνοι παράδοσης παρατείνονται σκόπιμα και οι σχεδιαστές παραγωγής αντιμετωπίζουν τα όρια της υποκατάστασης. Δεν υπάρχει έτοιμη εγχώρια εναλλακτική λύση στην απαιτούμενη καθαρότητα και όγκο. Οι ίδιοι οι αξιωματούχοι της βιομηχανικής βάσης του Πενταγώνου έχουν αναγνωρίσει δεκαετίες εξάρτησης και τώρα αγωνίζονται για να υποστηρίξουν τη διύλιση μικρής κλίμακας, να επενδύσουν σε έργα αντιμονίου στο Αϊντάχο και να χαρτογραφήσουν πολυεπίπεδες αλυσίδες εφοδιασμού. Αυτές οι προσπάθειες είναι απαραίτητες. Αλλά έχουν επίσης αργήσει.
Η αλαζονεία είναι βαθύτερη από οποιαδήποτε μεμονωμένη κυβέρνηση. Για τριάντα χρόνια, οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν την αμυντική βιομηχανική βάση ως κέντρο κόστους που έπρεπε να βελτιστοποιηθεί και όχι ως στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο που έπρεπε να ενισχυθεί. Η έγκαιρη εφοδιαστική αλυσίδα, η παγκόσμια προμήθεια στην χαμηλότερη τιμή και η υπόθεση ότι οι πλατφόρμες υψηλής τεχνολογίας είχαν μεγαλύτερη σημασία από το βάθος των γεμιστήρων παρήγαγαν ένα οπλοστάσιο που φαίνεται τρομερό στα χαρτιά αλλά εύθραυστο εξαιτίας της συνεχούς χρήσης. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη συνέχεια στο Ιράν απλώς αποκάλυψαν την αριθμητική. Τα πυρομαχικά ακριβείας είναι εξαιρετικά και ακριβά. Είναι επίσης αναλώσιμα. Όταν τα ορυκτά που περιέχουν ελέγχονται από έναν στρατηγικό ανταγωνιστή, η κατανάλωση γίνεται μια γεωπολιτική ευπάθεια.
Οι επικριτές της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι οι ατελείωτες επεμβάσεις εξαντλούν την ίδια την ικανότητα που απαιτείται για τη διατήρησή της. Η σημερινή συγκυρία οξύνει το επιχείρημα. Μια Παγκόσμια Αυτοκρατορία όπως είναι η Αμερική που δεν μπορεί να προμηθευτεί αξιόπιστα το βολφράμιο για τους διεισδυτές της ή το γάλλιο για τα ραντάρ της είναι μια αυτοκρατορία που λειτουργεί με δανεικό χρόνο και δανεισμένα υλικά. Τα πόδια της είναι πήλινα. Οι δημόσιες δηλώσεις του Πεντάγωνου και της πολιτικής ηγεσίας του που θέλουν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη δεν αλλάζουν ως δια μαγείας τα μαθηματικά της μεταλλουργίας. Δεν επιταχύνουν την ικανότητα διύλισης. Δεν ξαναγεμίζουν τους γεμιστήρες πυραύλων που έχουν ήδη δαπανηθεί για ιρανικούς στόχους.
Οι φωνές της βιομηχανίας ενισχύουν την προειδοποίηση. Οι ειδικοί του βολφραμίου σημειώνουν ότι η Κίνα ελέγχει τη συντριπτική πλειοψηφία της προμήθειας ορυχείων και ένα ακόμη μεγαλύτερο μερίδιο επεξεργασίας. Μια αυστηρή προθεσμία για την εξάλειψη του κινεζικού περιεχομένου έως το 2027 θα εξαναγκάσει την εξάρτηση από περιορισμένα αποθέματα, ανακύκλωση και ελλιπείς εναλλακτικές πηγές για χρόνια. Οι ειδικοί του αντιμονίου έχουν επισημάνει την εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής του στην Αμερική μετά τη δεκαετία του 1960 και την προσπάθεια επανεκκίνησης των επιχειρήσεων στο Άινταχο βάσει των αρχών του Νόμου περί Αμυντικής Παραγωγής. Το γάλλιο παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου εξαρτώμενο από τις εισαγωγές. Αυτοί δεν είναι θεωρητικοί κίνδυνοι. Είναι λειτουργικοί περιορισμοί που επηρεάζουν ήδη τους ρυθμούς παραγωγής και τις προϋποθέσεις σχεδιασμού.
Η ιστορική μνήμη πρέπει να ταπεινώνει και όχι να ενθαρρύνει. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι ΗΠΑ παρήγαγαν το μεγαλύτερο μέρος του αντιμονίου που χρειάζονταν από εγχώρια ορυχεία. Κατασκεύασαν μια βιομηχανική μηχανή που ξεπέρασε την παραγωγή του Άξονα. Αυτή η ικανότητα δεν ήταν αυτόματη. Ήταν προϊόν σκόπιμης πολιτικής, επενδύσεων και αναγνώρισης ότι η ασφάλεια των υλικών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη στρατιωτική ισχύ. Οι δεκαετίες που μεσολάβησαν για τη μετεγκατάσταση, τους περιβαλλοντικούς συμβιβασμούς και τη χρηματιστικοποίηση της βιομηχανικής βάσης αντέστρεψαν μεγάλο μέρος αυτής της βάσης. Η ανοικοδόμησή του θα απαιτήσει πολλά περισσότερα από συνεντεύξεις Τύπου και αισιόδοξα χρονοδιαγράμματα.
Η ευρύτερη στρατηγική εικόνα είναι αμείλικτη. Ένας πολυπολικός κόσμος στον οποίο η Κίνα κατέχει μονοπώλια διύλισης στα υλικά που επιτρέπουν τις αμερικανικές επιθέσεις ακριβείας είναι ένας κόσμος στον οποίο η αμερικανική ελευθερία δράσης περιορίζεται. Η κλιμάκωση της κυριαρχίας γίνεται θεωρητική όταν το επόμενο φορτίο γεμιστήρων πυραύλων εξαρτάται από άδεια από το Πεκίνο. Η αποτροπή έναντι των ομότιμων ανταγωνιστών αποδυναμώνεται όταν η βιομηχανική βάση δεν μπορεί να αναγεννήσει ό,τι δαπανάται σε δευτερεύοντα θέατρα. Η εκστρατεία στο Ιράν έχει ήδη καταδείξει τους ρυθμούς κατανάλωσης. Μια σύγκρουση υψηλότερου επιπέδου θα τους επιτάχυνε.
Τίποτα από αυτά δεν απαιτεί θεωρίες συνωμοσίας ή υπερβολικούς ισχυρισμούς για επικείμενη κατάρρευση. Απαιτείται μόνο η προθυμία να διαβαστούν τα δεδομένα: στατιστικά στοιχεία εξαγωγών που δείχνουν σχεδόν μηδενικές άμεσες αποστολές ορισμένων μετάλλων, απότομες αυξήσεις τιμών που μετρώνται σε εκατοντάδες τοις εκατό, πολυετή χρονοδιαγράμματα αναπλήρωσης για βασικά πυρομαχικά και επίσημες παραδοχές – όταν τα μικρόφωνα είναι κλειστά ή τα τραπέζια του προϋπολογισμού είναι ανοιχτά – ότι υπάρχουν ελλείψεις. Το χάσμα μεταξύ αυτών των πραγματικοτήτων και της δημόσιας ρητορικής περί αφθονίας είναι το μέτρο της ύβρεως.
Οι αυτοκρατορίες δεν πέφτουν μόνο και μόνο επειδή τους τελειώνουν οι σφαίρες. Πέφτουν όταν αρνούνται να αναγνωρίσουν τις συνθήκες που καθιστούν δυνατή την επόμενη σφαίρα. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν τρομερή υπολειμματική ισχύ, τεχνολογικό βάθος και συμμαχίες. Αυτά τα περιουσιακά στοιχεία δεν είναι άπειρα και δεν είναι ανεξάρτητα από τον περιοδικό πίνακα. Το γάλλιο, το γερμάνιο, το αντιμόνιο, το βολφράμιο και το τελλούριο δεν είναι αφηρημένα εμπορεύματα. Είναι το φυσικό υπόστρωμα της σύγχρονης στρατιωτικής ισχύος. Η Κίνα έχει αποδείξει ότι αυτό το έχει καταλάβει. Το ερώτημα είναι αν η ηγεσία της Ουάσιγκτον, που εξακολουθεί να διαψεύδει τις απόψεις της ενώ τα αποθέματα όλο και περισσότερο λιγοστεύουν, είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει την ίδια αλήθεια χωρίς την παρήγορη ομίχλη της ύβρεως.
Το ιστορικό των τελευταίων δεκαοκτώ μηνών είναι αρκετά σαφές. Οι έλεγχοι των εξαγωγών έγιναν αυστηρότεροι. Τα πυρομαχικά δαπανήθηκαν με υψηλούς ρυθμούς. Εμφανίστηκαν περιορισμοί στην παραγωγή. Οι αξιωματούχοι εναλλάσσονταν μεταξύ της αναγνώρισης πολυετών ανακατασκευών και της απόρριψης του προβλήματος ως επινόηση των ΜΜ ενημέρωσης. Χρηματοδοτήθηκαν εγχώρια έργα χωρητικότητας, αλλά κανένα από αυτά δεν παραδίδει εξευγενισμένο μέταλλο σε κλίμακα εντός πολιτικών προθεσμιών. Τα πέντε ορυκτά παραμένουν σημεία συμφόρησης. Το οπλοστάσιο δεν είναι άδειο, αλλά δεν είναι πλέον βαθύ. Και το βάθος, σε κάθε παρατεταμένη στρατιωτική σύγκρουση, είναι η διαφορά μεταξύ στρατηγικής αντοχής και στρατηγικής εξάντλησης.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που καμία ρητορική δεν μπορεί να διαγράψει. Τα υλικά δεν ενδιαφέρονται για τις συνεντεύξεις Τύπου. Τα ραντάρ, οι διεισδυτικοί ανιχνευτές και τα αστάρια δεν θα λειτουργήσουν με κοπανιστή & ψιλοκομμένη αισιοδοξία. Η αλαζονεία καθυστέρησε την αναμέτρηση. Η γεωλογία και η βιομηχανική ικανότητα θα την επιβάλουν. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι πόσο δαπανηρή θα αποδειχθεί η εκπαίδευση.
