Κατά το άρθρο 86 του Συντάγματός μας, η Βουλή ασκεί την ποινική δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της Κυβέρνησης ή Υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που διέπραξαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους! Η δικαιοπολιτική αιτιολόγηση της εν λόγω ρύθμισης βασίζεται κυρίως στη λογική ότι δεν είναι καλό για την ομαλή και αδιατάρακτη διακυβέρνηση της χώρας η ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής…
Είναι όμως πολιτικό (και άρα υποκειμενικό) το ζήτημα της διάπραξης ποινικών αδικημάτων από έναν Υπουργό; Είναι δυνατόν ένα πολιτικό φίλτρο να φράζει το δρόμο στην απονομή της δικαιοσύνης; Δεν υφίσταται η διάκριση των εξουσιών; Και εν τέλει, μήπως καταλήξαμε στην πλήρη ατιμωρησία των πολιτικών προσώπων για τα κακώς και ποινικώς κολάσιμα πεπραγμένα τους; Κατά τη γνώμη μας, το ζήτημα αυτό είναι πρωτίστως νομικό και με αντικειμενικά, στιβαρά και αδιάβλητα νομικά κριτήρια πρέπει να αποφασιστεί αν θα ασκηθεί η ποινική δίωξη!
Το καθεστώς αυτό της ιδιότυπης ασυλίας και αποφυγής του «πελέκεως της δικαιοσύνης» για τους Υπουργούς δεν υφίσταται σε σωρεία άλλων προηγμένων κρατών…
Στην Αγγλία οι Υπουργοί από το 1804 και έπειτα δικάζονται κατά τις κοινές διατάξεις… Στη Γαλλία δεν προηγείται άδεια του νομοθετικού σώματος για την άσκηση δίωξης κατά μελών της Κυβέρνησης!
Στη Γερμανία το Σύνταγμα (Θεμελιώδης Νόμος της Βόννης) δεν περιλαμβάνει διάταξη αντίστοιχη με το δικό μας άρθρο 86 για μια ιδιαίτερη μεταχείριση των Υπουργών στην περίπτωση ποινικών ευθυνών.
Στη γειτονική Ιταλία η δίωξη κατά μελών της Κυβέρνησης ασκείται από τα κοινά ποινικά δικαστήρια και η Βουλή μπορεί να σταματήσει την δίωξη σε πολύ λίγες και συγκεκριμένες περιπτώσεις!
Αντιστοίχως, από την ελληνική συνταγματική ρύθμιση διαφέρουν εντόνως οι νομικές ρυθμίσεις σε Βουλγαρία, Σλοβακία, Τσεχία, Βέλγιο, Κύπρο και άλλα κράτη της ΕΕ όπου η εκδίκαση των ποινικών αδικημάτων από Υπουργούς διεξάγεται από τα κοινά δικαστήρια…
