Πόσο πολύ τον άνθρωπο
σέβεται η κυβέρνηση
φαίνεται απ’ την τρεμούρα της
σ’ όλους να κάνει με ένεση
εμβόλιο δια να μην
νοσήσουνε βαριά
απ’ τον ιό, που τόσο τη ζωή τους σοβαρά
παίρνει που αν δεν μπολιαστούν,
το λέει πως να πεθάνει
θα αφήνει από την πείνα όποιον
εμβόλιο δεν θα κάνει
και πέρα απ’ το εμβόλιο
φαίνεται ο σεβασμός
που έχει η κυβέρνηση
για τον λαό απ’ το πώς
φροντίζει τους πυρόπληκτους ,
ώστε προτού καούνε
τα σπίτια τους, έγκαιρα αυτοί
να απομακρυνθούνε
κι ακόμη είναι βέβαιο
πώς πόλεμος αν γίνει
και οι Τούρκοι μέσα εισβάλουνε
στην χώρα μας, εκείνη
θα μεριμνήσει έγκαιρα
να μην χαθούν ζωές
κι ως πρόσφυγες να φύγουνε
για αλλού οι Έλληνες .
Και είναι αυτός ο σεβασμός
που έχει για την ζωή
ως και του πλέον άσημου
πολίτη της, που μην
ακούσει απειλή
πολέμου να αιωρείται
και πρώτη υποχωρεί αυτή,
που δεν διανοείται
να δει κάποιου πολίτη της
να χύνεται το αίμα
και προτιμά χίλιες φορές
χωρίς ντροπή, με το ένα
να βγει με τα χέρια ψηλά
για διαπραγματεύσεις
κι ας χάσουνε οι Έλληνες
χώρα, τιμή, ανέσεις,
δεν έχουν σημασία αυτά,
που όλα ξαναγίνονται,
ξυπόλητοι κι αν μείνουνε
κι αυτό, αυτοί που ευθύνονται
εν μέρει για όσα τραβούν
λεν για δικαιολογία,
για το ότι τους κατέστρεψαν
και εις πλήρη δυστυχία
να περιπέσουνε έχουνε
στην πράξη καταφέρει,
γιατί ως ηγέτες τελικά,
έστω αν δεν έχουνε χέρι
σηκώσει για να κτίσουνε
κάτι και να αφήσουν
πίσω στις μέλλουσες γενιές ,
έχουν να διαλαλήσουν
ότι καμένη αφήσανε
γη πίσω τους και έρημη,
μα δίχως να σκοτώσουνε
κανένα και υπεύθυνοι
για τούτο να θεωρηθούν
κι αυτό είναι επιτυχία
να καταστρέψεις τελικά
κατά ολοκληρία
ένα έθνος, την πατρίδα σου
χωρίς να την ματώσεις
κι αν την φτωχύνεις στο έπακρο
ή την εξουθενώσεις.
ή έστω και με σχέδιο
αν την ξεπουπουλήσεις
και κλέψεις την ικμάδα της
και αν την καταντήσεις
ζητιάνα, υπερήφανος να είσαι
για το αναίμακτο έγκλημα
που στο κορμί επάνω δίχως αίτιο
άμεσου πλήγματος
και χαίνουσας πληγής ψυχή
άφησες σε κατάθλιψη,
σε αυτοκτονική
σχεδόν διάθεση, που
να μπορείς να ισχυρισθείς
ότι εσύ δεν έφταιξες,
καθ’ ότι της ζωής
του κόσμου επρυτάνευσε
το ιδανικό στην σκέψη σου,
μόνο που η ζωή για εσέ
του ανθρώπου, είναι θέση σου
αυτό πολύ ευρύτερη
και φιλοσοφική,
τίποτα δεν χρειάζεται ,
χώρο -δράσης- δεσμοί
μετά των συνανθρώπων της
να υπάρχουν, που η πατρίδα
τέτοιους γεννά, η παράδοση
η ηθική, η φροντίδα
εν γένει η κοινωνική
και η αλληλεγγύη,
που για εσένα οι άνθρωποι
παγοκολόνες, κρύοι
σωλήνες είναι εισαγωγής
τροφής από το στόμα
κι εξαγωγής απ’ το έντερο
κοπριάς έξω στο χώμα
χωρίς για αυτό ιδιαίτερη
να έχουνε αξία
οι ρίζες, τα ριζίδια
που η επικοινωνία
με την πατρίδα, το έδαφος
και με τους συνανθρώπους
έχει αναπτύξει, και για
αυτό συ θεωρείς σε τόπους
ξένους μπορεί οπουδήποτε
ο άνθρωπος να ριζώσει
αν κάποιος καπιταλιστής
θέλει να ξεσπιτώσει
αυτόν, γιατί κάτω από κει
που είναι οι πρόγονοί του
θαμμένοι, βρήκε αυτός
λεφτά για το πουγκί του.
Η τέχνη του εμπρησμού λοιπόν
πολύ έχει προοδεύσει
και καίς έναν ολόκληρο
λαό και να παινέσει
πρέπει αυτός την πρόνοιά σου
που είχες να τον γλιτώσεις
από τις φλόγες κι άφραγκο
αφού τον ξεσπιτώσεις
να απαιτείς και φχαριστώ
ακόμη να σου πει
ζητιάνο που τον άφησες
να έρπει εις την γη.
Τι ευαισθησία πράγματι
έχεις για εγκληματίας
που να κινείται έμαθε
εντός δημοκρατίας
και κάθε τόσο κάποιο
του Συντάγματος αρθράκι,
να ξεκαρφώνεις διατί
πρέπει με το φαρμάκι
της πειθαρχίας το πικρό
που δεν γνωρίζει νόμο
να κυνηγάς εις τας οδούς
ποιών τον αστυνόμο
έναν αόρατο ιό
που δρα ως τρομοκράτης
και πρέπει δίχως ένταλμα
συλλήψεως να πράττεις
έρευνες κατά το δοκούν,
σε ποίο σπίτι τρύπωσε
αυτός και σε αυτό
να μπείς πίσω του κι ήρχισεν
από αυτό το ξήλωμα
στην πράξη του υφάσματος
δημοκρατία που το έλεγαν
και έγινε ένας άστατος,
τρόπος διακυβέρνησης
κι αυτή όπου εσύ
καμώνεσαι ότι η τυραννία σου
λαόν υπηρετεί.
Τώρα λοιπόν σαν Νέρωνας
που αρέσκεσαι να βλέπεις
τις πυρκαγιές να
τρώνε του λαού
τα σπίτια, έχεις
ένα τρόπο να καίγονται
αυτά χωρίς οι ένοικοι
αυτών να καίγονται κι αυτοί
και είναι σε αυτό εξαίρετη
η τακτική σου, που για αυτό
βάζεις φωτιές σε άπνοια
κι αντί να σβήνεις τις φωτιές,
προληπτικά τα άτομα
τραβάς από τα σπίτια τους
ώστε κενά αυτά
να είναι όταν θα καούν
ανυπεράσπιστα
κι έτσι είσαι δημοκρατικός
ενώ τους εκτοπίζεις
από την γη τους ,για σκοπούς
άλλους που την προορίζεις
και για αυτό πυροσβεστική
έχεις μόνο κατ’ όνομα
υπηρεσία, που όπως πάει
δεν θα ‘χει ούτε όχημα
τροχήλατο με τον καιρό
που αν σήμερα εναέρια
μέσα δεν έχει μόνο αυτή,
δεν θα ‘χει την ευχέρεια
ούτε της ρόδας αύριο
δια να κινηθεί,
γιατί ο εμπρηστής δεν χρειάζεται
και πυροσβεστική
υπηρεσία να ‘χει
και για αυτό δεν προσλαμβάνει
προσωπικό δια αυτήν
και πρόληψη δεν κάνει
καμία για καθαρισμό
δασών κι αποτροπή
του όποιου κινδύνου για φωτιά
και σ΄ επιφυλακή
δεν βάζει τους πολίτες
ή το στράτευμα κι αφήνει
την χώρα ξέφραγη για να
καεί κι ενώ ευθύνη
μυριάδων παραλείψεων
έχει η εξουσία,
διεκδικεί και εύσημα
για το ότι καμία
δεν χάνεται ανθρώπινη
ζωή, ενώ η χώρα
όλη εγκαταλείπεται
άνευ πολέμου, η φλόγα
για να την κάνει της πυράς
Μέλαθρο των πλουσίων
ή κέντρο διαλογής μεταναστών
κι αλλοδαπών πληβείων,
καθότι οι πολύ πλούσιοι
αγάπησαν τους πτωχούς,,
πατρίδα που δεν έχουνε
όμως και με αυτούς
κοινή γλώσσα για να μπορούν
να πάρουν δικαιώματα,
καθώς αυτοί πολυεθνικά
που αποτελούν μαζώματα
δεν θα μπορέσουνε
ποτέ να συνεννοηθούνε
και με το χώμα, με την γη
όπου ζουν να συνδεθούνε.
Αέρα δεν χρειάζονται
έτσι πια οι φωτιές σου
νέε μου Νέρωνα εσύ
και τις καταστροφές σου
χωρίς αέρα πιο εύκολα
μπορείς σα χειρουργός
να κατευθύνεις καίγοντας
μέρη επιλεκτικώς
για αυτό, δεν θα έπρεπε εμπρησμοί
να λέγονται αυτές
μα μάλλον καυτηριασμοί,
στις υγειονομικές
τις πρακτικές σου που εν πολλοίς
θα ταίριαζε το όνομά τους
και συ γιατρός ως έγινες
και το ξεκλήρισμά τους
των γηγενών αυτόχθονων
επιθυμείς Ελλήνων
οραματίζεσαι το πώς
στα δάση πάνω εκείνων
οι ανεμόμυλοι αύριο
θα εγκατασταθούν
του Δον Κιχώτη και των Γερμανών
που ευελπιστούν
να κάνουνε τους Έλληνες
ιστορικά φαντάσματα
για να αλωνίζουν τελικά
του πλούτου τα καθάρματα
στην χώρα τους ως άρχοντες
σε ξένα γαϊδούρια
που θα ρθουν απ’ τα πέρατα
της γης και τα φουρφούρια
αυτών τα ασυνείδητα
θα πάρουνε στην πλάτη
και πάνω θα περιπατούν
στην κεκαυμένη ράχη,
όχι εκείνη των Ψαρών
από τον κατακτητή που κάηκε,
τον Οθωμανόν,
μα τώρα αυτή
των νέων ραγιάδων που έκαψε,
των εμβολιασμένων
η αψηλή αφρόκρεμα,
των φαντασιωμένων
πώς στην υπέρτατη φυλή
των άφρονων πλουσίων
ανήκουν, που συνείδηση
απέκτησαν στον βίον
του κόσμου κάτι διάφορο
πώς είναι απ’ τους λαούς,
που έχουν με το παρελθόν
και το έδαφος δεσμούς,
ενώ αυτοί μη έχοντας
δεσμό ηθικής κανένα,
νιώθουν οι μπαγαπόντηδες
ότι όλοι είναι ένα
κι αυτό είναι του οικουμενισμού
εν τέλει η θεωρία,
ότι στη γη μια εν πολλοίς
θα μείνει συμμορία,
που θα ελέγξει των
λαών παγκόσμια την σκέψη
που να ‘ναι όλοι υπάκουοι
χωρίς να ‘ναι σε θέση
κανένας πια να αισθανθεί
ότι κάτι του πταίει,
καμία αντιπολίτευση
που πλέον δεν θα πνέει
σε κανενός ανθρώπου νου
κι άλλο καμία θλίψη
κι ούτε κανείς θα αισθάνεται
ενσυνειδήτως τύψη
κι όλοι ως βλάκες τελικά
θα είναι ευτυχισμένοι
και τίποτε δεν θα ποθούν
και θα είναι προστατευμένοι
δια της ελλείψεως πνεύματος
από την απληστία,
που δια πρώτη πια φορά
το απ’ την ψυχολογία
γνωστό ανικανοποίητο
του ανθρώπου, κορεσμένο
θα είναι πλέον σε αυτούς
απ’ το αποβλακωμένο
αδύνατον αυτόνομα
να υπάρξει λογικό τους,
το θέλημα που θα ποιεί
των εξουσιαστών τους.
Και ξέρω ακόμα Νέρωνα
πως αν δεν κινηθούν
ενάντιά σου οι καιόμενοι
σειρά για να καούν
θα πάρουν όλοι οι Έλληνες
κι όλες οι Νομαρχίες
αφού με την σειρά καούν,
σε ξένες εταιρείες
θα αποδοθούν για ανάπτυξη
και εμβολιασμό
ταυτόχρονα των ιθαγενών,
προς βιοπορισμό
όπου όπως δεν θα ‘χουν τίποτε,
εύκολα θα τσιμπιούνται
κι ίσως και με ναρκωτικά
μαζί να χορηγούνται
σε δόσεις τα εμβόλια
απ’ αύριο που η μόνη
πηγή εισοδήματος αυτά
θα είναι για όσους ακόμη
στην ένδοξη Ελλάδα μας θα ζούνε,
που αν παλιά
είχε αρχαίους Έλληνες
που είχαν λευκά κορμιά,
ωσάν την μαύρη Αθηνά
θα έχουνε πια μαυρίσει
στο μάτι τους, στο σώμα τους
και θα χουνε λαλήσει
απ το πολύ τσιγάρισμα
στο μπάρμπεκιου
διαρκείας
που έχεις τον Ελληνισμό
να τρέχει εκ της μιας
πυράς στην άλλη, αλλόφρονας
για να ‘βρει καταφύγιο
που ποιον εχθρό να φοβηθεί
με σένα τον δραστήριο
τόσο πολύ στο βλέμμα
της προνοίας του ηγέτη
που δεν ξέρω αν
προληπτικά καις την
Ελλάδα, παίκτη
μεγάλε της πολιτικής,
ώστε κάθε εχθρός
να ξέρει της πατρίδας μας
ότι δεν θα βρει βιός
και τίποτε άλλο πρόσφορο
για να λεηλατήσει,
αφού οι άνθρωποι σου θα
έχουνε τα πάντα πυρπολήσει
όπως οι Ρώσοι έκαναν
όταν στον Ναπολέοντα
υποχωρούσαν κι έκαιγαν
την χώρα τους και λέοντα
αν εκείνοι είχανε
απέναντι, εσύ
που έχεις του χαμαιλέοντα
πάντα την τακτική
πιστεύεις πώς στον
φασισμό καλύτερα
πηγαίνει
το μαύρο χρώμα
που η Ελλάς άρχισε
πια να παίρνει.
Και πάνω στα πολλές φορές
απ’ την πυρά ψημένα
λιθάρια της ίσως κι εσύ
επιχειρήσεις μ ‘ ένα
πνεύμα ικανοποίησης
να την αλείψεις λάδι,
πάλι με χρόνια, λέγοντας,
όλα θα γίνουν πάλι.
Κι ως η Ιστορία ως γνωστόν
πάντα επαναλαμβάνεται
ένα πολιτικό παλίμψηστο (πάλι-μ- ψητό)
θα αρχίσει να συγγράφεται,
πάλι με χρόνια με καιρούς,
όλα θα γίνουν πάλι,
μα πάλι θα καούν,
γιατί τα δισεγγόνια σου
πάλι θα κυβερνούν.-
ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΕΞΕΛΛΗΝΟΣ
