Η Δύση πρέπει να ενστερνιστεί τη διπλωματική σοφία που επέτρεψε στον Kissinger να βοηθήσει στην αποτροπή μιας καταστροφής το 1973, μετά τον πόλεμο του Yom Kippur
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962 (η οποία εκτυλίχθηκε πριν από 60 χρόνια) προσφέρεται για διδάγματα σε όσους προσπαθούν να αποτρέψουν τη μετεξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία σε μια πυρηνική καταστροφή.
Αλλά, η αλήθεια είναι πως ο Ψυχρός Πόλεμος δεν είναι το καλύτερο μέρος για να «κοιτάξετε».
Περισσότερες γνώσεις, πληροφορίες και μαθήματα μπορούν να αντληθούν από τον πόλεμο του Yom Kippur το 1973.
Παρότι οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανία, ο Ρώσος Πρόεδρος Vladimir Putin ισχυρίζεται ότι ξεκίνησε τον πόλεμο για να αποκαταστήσει μια απαράδεκτη στρατηγική ανισορροπία που είχε προδιαμορφώσει το ΝΑΤΟ – αν και το πραγματικό του κίνητρο ήταν η πεποίθησή του ότι η Ουκρανία δεν είναι ανεξάρτητη χώρα.
Ομοίως, ο πόλεμος του Yom Kippur διεξήχθη από έναν συνασπισμό αραβικών κρατών, με επικεφαλής την Αίγυπτο και τη Συρία, προκειμένου να αποκατασταθεί η ανισορροπία ισχύος με το Ισραήλ, μια χώρα που θεωρούνταν από κάποιους παράνομη.
(Η Αίγυπτος και η Συρία προσπάθησαν και οι δύο να ανακτήσουν εδάφη που είχε καταλάβει το Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967.)
Οι ομοιότητες δεν τελειώνουν εκεί.
Όπως ο πόλεμος της Ουκρανίας, έτσι και ο πόλεμος του Yom Kippur προκάλεσε παγκόσμιο πετρελαϊκό σοκ, με τους Άραβες παραγωγούς πετρελαίου να κηρύσσουν εμπάργκο εξαγωγών που προκάλεσε τετραπλασιασμό των τιμών, προκάλεσε επίσης άνοδο του πληθωρισμού, ακολουθούμενη από ένα κύμα νομισματικής σύσφιξης.
Εν τω μεταξύ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση παρέδωσαν προμήθειες στους συμμάχους τους.
Το 1973, μια νίκη στο πεδίο της μάχης δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα – αυτό ταίριαζε με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Henry Kissinger, ο οποίος φοβόταν έναν ολοκληρωτικό θρίαμβο του Ισραήλ όσο και μια ισραηλινή ήττα.
Τότε εκμυστηρεύτηκε στον σοβιετικό πρεσβευτή στις ΗΠΑ, Anatoly Dobrynin, ότι μια νίκη και για τις δύο πλευρές θα ήταν «εφιάλτης».
Για τον Kissinger, το αδιέξοδο αντιπροσώπευε μια ευκαιρία για ειρήνη, και μετά από μερικές εβδομάδες μάχης έγινε διαπραγμάτευση που απέτρεψε μια περιφερειακή σύγκρουση από το να γίνει παγκόσμια καταστροφή.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση είχε θέσει τις πυραυλικές δυνάμεις και τα πυρηνικά βομβαρδιστικά της σε κατάσταση συναγερμού, ενώ το Ισραήλ φέρεται να σκέφτηκε να αναπτύξει πυρηνικά όπλα μετά την αραβική αιφνιδιαστική επίθεση.
Ματαιώνοντας μια νίκη των Ισραηλινών, ο Kissinger εξουδετέρωσε την απειλή της πυρηνικής αναμέτρησης.
Επιπλέον, με τη διαμεσολάβηση ειρηνευτικών συμφωνιών μεταξύ του Ισραήλ και δύο αραβικών κρατών-δορυφόρων της Σοβιετικής Ένωσης, ο Kissinger επιτάχυνε τη μείωση της σοβιετικής επιρροής στη Μέση Ανατολή.
Εκεί που η Σοβιετική Ένωση μπορούσε να προσφέρει μάταιο πόλεμο, οι ΗΠΑ παρείχαν ειρήνη.
Οι διαφορές…
Πού διαφέρουν οι δύο περίοδοι;
Στην Ουκρανία, δεν υπάρχει μέχρι στιγμής κάποιος σχεδιασμός για να υπάρξει κατάπαυση πυρός.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden, ο οποίος στις αρχές του πολέμου εξέφρασε την ανησυχία του ότι ο Putin δεν είχε στρατηγική εξόδου, φαίνεται να μην έχει σχέδιο για τη διαχείριση οποιουδήποτε σεναρίου που δεν περιλαμβάνει στρατιωτική ήττα για τη Ρωσία.
Αλλά μια τέτοια ήττα μπορεί να μην είναι δυνατή – ή ακόμα και επιθυμητή.
Παρότι οι πυρηνικές απειλές Putin μπορεί να αποδειχθούν απλώς ένα τέχνασμα, οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να υποβαθμίζουν τον κίνδυνο.
Ο ίδιος ο Biden έχει προειδοποιήσει για «Αρμαγεδδώνα» εάν ο Putin χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά όπλα στην Ουκρανία.
Το να ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος δεν είναι ο μοναδικός κίνδυνος που απειλεί την ανθρωπότητα.
Οι κυβερνήσεις μπορεί να ανατραπούν και με στρατιωτική ήττα.
Μπορεί να εμφανιστεί ένας άλλος ισχυρός άνδρας, να κατηγορήσει τον Putin ότι «έχασε την Ουκρανία» και στη συνέχεια να εργαστεί για την ανοικοδόμηση της ρωσικής στρατιωτικής ισχύος.
Ωστόσο, ορισμένοι αναλυτές φοβούνται ότι μια ρωσική ήττα στην Ουκρανία θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει, ακόμη και να καταστρέψει, ολόκληρη τη Ρωσική Ομοσπονδία, με καταστροφικές συνέπειες.
Η Ρωσική Ομοσπονδία περιλαμβάνει σχεδόν 200 εθνοτικές ομάδες, 21 εθνικές δημοκρατίες και αρκετές αυτόνομες περιοχές, οι οποίες συχνά συγκρούονται μεταξύ τους και με την κεντρική κυβέρνηση.
Εάν η κυβέρνηση της Ρωσίας καταρρεύσει, αυτή η πολυεθνική αυτοκρατορία θα μπορούσε να κατακερματιστεί.
Σε αυτό το εφιαλτικό σενάριο, ολόκληρος ο ευρασιατικός χώρος θα γινόταν ένα στρατηγικό κενό με την Κίνα, που διψάει για πόρους και επιρροή.
Η στρατηγική Biden στην Ουκρανία είναι ξεκάθαρη: παρέχετε όσο το δυνατόν περισσότερη βοήθεια και πυρομαχικά χωρίς να πυροδοτήσετε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αυτή η λεπτή πράξη εξισορρόπησης θα ωφελούσε τη διπλωματία του Kissinger.
Το 2014, όταν η Ρωσία κινούνταν προς την προσάρτηση της Κριμαίας, ο Kissinger έγραψε ότι «το μείζον της πολιτικής είναι πώς τελειώνει, όχι πώς αρχίζει».
Για τη Δύση, αυτή η διαδικασία πρέπει να ξεκινήσει με την αναγνώριση ότι η Ουκρανία δεν μπορεί ποτέ να είναι «απλώς μια ξένη χώρα» για τη Ρωσία.
Για τη Ρωσία, πρέπει να ξεκινήσει με την αναγνώριση ότι η Ουκρανία είναι ένα πλήρως κυρίαρχο κράτος του οποίου τα σύνορα και το έδαφος είναι ιερά.
Η Δύση πρέπει επίσης να σταματήσει να χαρακτηρίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία ως μάχη μεταξύ δημοκρατίας και δικτατορίας.
Η σκληρή στάση της Αμερικής έναντι της Ουκρανίας, προφανώς, χρησιμεύει, τουλάχιστον εν μέρει, ως προειδοποίηση προς την Κίνα, η οποία μπορεί να εξετάσει το ενδεχόμενο να ξεκινήσει παρόμοια εισβολή στην Ταϊβάν.
Όμως τέτοιες ιδεολογικές προσεγγίσεις εμποδίζουν τις ρεαλιστικές λύσεις.
Καθώς η σύγκρουση συνεχίζεται, προκαλώντας ανείπωτη καταστροφή, η Δύση πρέπει να ενστερνιστεί τη διπλωματική σοφία που επέτρεψε στον Kissinger να βοηθήσει στην αποτροπή μιας καταστροφής το 1973.
Τουλάχιστον, πρέπει να αρχίσει να διερευνά ποιος μοχλός είναι διαθέσιμος για την επίτευξη ειρήνης.
Για παράδειγμα, η εύθραυστη πλέον οικονομία της Κίνας υποδηλώνει ότι οι Κινέζοι ηγέτες έχουν συμφέρον να πείσουν τον Putin ότι η «φιλία χωρίς όρια» των δύο χωρών απαιτεί από τη Ρωσία να σεβαστεί ορισμένες σκληρές αλήθειες.
