Ως γνωστόν, ακόμα και κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας, η μυθολογία των Αρχαίων Ελλήνων δέχτηκε από τους ίδιους αρχαίους φιλόσοφους και πολιτικούς μία πολύ μεγάλη κριτική για την αλήθεια των λόγων αυτής.
Ακόμα και πριν από την κλασική Αρχαιότητα, αλλά κυρίως κατά την διάρκεια της Ελληνιστικής εποχής καθώς και της Ρωμαϊκής κυριαρχίας, αναπτύχθηκε ένα πνευματικό ρεύμα, ο Ευημερισμός, το οποίο προσπαθούσε να εξηγήσει τους Αρχαίους ελληνικούς μύθους με βάση τη λογική.
Το ρεύμα αυτό, πήρε το όνομά του από το φιλόσοφο Ευήμερο, Έλληνα φιλόσοφο της Κυρηναϊκής Σχολής, οποίος ήταν ο φίλος του βασιλιά Κασσάνδρου της πάντα Ελληνικής Μακεδονίας.
Ο Ευήμερος, υποστήριξε πρώτος ότι η Αρχαίοι Ολύμπιοι θεοί, ήταν στην πραγματικότητα απλά κάποιοι πολύ ισχυροί και ικανοί βασιλιάδες, οι οποίοι στη συνέχεια θεοποιήθηκαν από τους υπηκόους τους για τα κατορθώματα τους.
Ο ίδιος ο Ευήμερος έλεγε, ότι με εντολή του Κασσάνδρου, ταξίδεψε στη νήσο Παγχαία του Περσικού Κόλπου, και στο έργο του, την Ιερή Αναγραφή, υποστήριζε ότι οι κάτοικοι του νησιού αυτού, ήταν Κρητικοί, οι οποίοι μεταφέρθηκαν εκεί με εντολή του ίδιου του Δία, και ζούσαν στην Παγχαία σε ένα καθεστώς κοινοκτημοσύνης.
Στο νησί αυτό, συνέχιζε ο Ευήμερος, και συγκεκριμένα στην Πανάρα, την πρωτεύουσα της Παγχαίας, είδε μια επιγραφή, η οποία έλεγε ότι οι Αρχαίοι Ολύμπιοι θεοί, ήταν στην πραγματικότητα απλά κάποιοι πολύ ισχυροί και ικανοί βασιλιάδες, οι οποίοι στη συνέχεια θεοποιήθηκαν μετρά θάνατον από τους υπηκόους τους για τα κατορθώματα τους.
Όμως, χάριν της Ιστορίας, θα πρέπει να πούμε εδώ ότι την ιερά αυτήν αναγραφή του Ευήμερου πολλοί θεώρησαν πλάσμα του συγγραφέως για να καταστραφεί ή τότε επικρατούσα θρησκεία, γι’ αυτό και τον ονόμασαν «άθεον».
Παρεμφερείς απόψεις, διέδιδε και ένας άλλος Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας (κατά άλλους Αιγύπτιος), ο Παλαίφατος, ο οποίος με στήριζε παρεμφερή πράγματα με τον Εηυήμερο στο έργο του με τίτλο: «Περί απίστων [περί απίστευτων ιστοριών]».
Έτσι, πολλοί Αρχαίοι ελληνικοί μύθοι έχουν εξηγηθεί από τους Αρχαίους Έλληνες με βάση την λογική.
Ο πιο γνωστός μύθος, είναι αυτός ο οποίος έλεγε ότι ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας, όταν βρισκόταν σε σύγκρουση με τα αδέρφια του για το ποιος θα πάρει την κυριαρχία στην Κρήτη, ζήτησε ένα σημάδι από τον Ποσειδώνα για να δείξει ότι αυτός είναι ο εκλεκτός του έπρεπε να γίνει βασιλιάς του νησιού.
Ο δε βασιλιάς Μίνωας θεωρούταν γιος του Δία και της Ευρώπης, η οποια ήταν μία πριγκίπισσα της Φοινίκης ,την οποία ο Δίας είχε απαγάγει με την μορφή Ταύρου από την περιοχή αυτή και την έφερε στην Κρήτη και την έκανε γυναίκα του. Εκεί, αυτή γέννησε τον Μίνωα, ο οποίος έγινε στην συνέχεια βασιλιάς του νησιού.
Και ως γνωστόν, ο Ποσειδώνας έστειλε ένα μεγάλο μαύρο Ταύρο στον Μίνωα, τον οποίο ο ίδιος υποσχέθηκε ότι θα θυσίαζε προς τιμήν του, εάν τον έκανε βασιλιά. Όμως στην συνέχεια, ο Μίνωας βλέποντας πόσο όμορφος ήταν ο ταύρος, άλλαξε γνώμη και θυσίασε έναν άλλο Ταύρο στη θέση του.
Τότε ο Ποσειδώνας θυμωμένος έκανε την γυναίκα του Μίνωα, την Πασιφάη, να ερωτευτεί τον ταύρο αυτό με το οποίον κατάφερε να σμίξει με τη βοήθεια του Δαίδαλου και να γεννήσει ένα παιδί, το οποίο είχε σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου με το όνομα Μινώταυρος.
Αυτό το πλάσμα, το έριξε ο Μίνωας στο θρυλικό λαβύρινθο της Κρήτης και σε αυτό, κάθε 7 χρόνια έφερνε 7 νέους από την ηττημένη σε πόλεμο με τον Μίνωα Αθήνα, τους οποίους έβαζε στο λαβύρινθο για να τους καταβροχθίσει το τέρας.
Όμως κάποια στιγμή, στην Κρήτη κατέφθασε ο γιος του βασιλιά Αιγέα, ο Θησέας, ο οποίος με την βοήθεια της της κόρης του βασιλιά Μίνωα, της Αριάδνης, κατάφερε εισέλθει στον λαβύρινθο και να σκοτώσει το Μινώταυρο και να ελευθερώσει τους 7 νέους Αθηναίους.
Στην συνέχεια, ο Θησέας και η Αριάδνη έφυγαν από την Κρήτη, όμως σταμάτησαν στην Νάξο, όπου με κόλπο ο θεός Διόνυσος ξεγέλασε τον Θησέα, αναγκάζοντάς τον να αφήσει την Αριάδνη εκεί πέρα και να φύγει.
[Αν και για άλλους, ο Θησέας παράτησε επίτηδες από μόνος του την Αριάδνη στο νησί αυτό].
Και από την και από τη μεγάλη θλίψη που είχε ο Θησέας που έχασε την αγαπημένη του, ξέχασε να αλλάξει τα πανιά που το έχει ο πατέρας του από μαύρα σε λευκά για να γνωρίζει ότι γύρισε πίσω ζωντανός, με συνέπεια ο Αιγέας να αυτοκτονήσει και την θέση του ως βασιλιά να πάρει ο Θησέας.
Ο Θησέας έκανε πολύ μεγάλες περιπέτειες στην συνέχεια μαζί με τον Ηρακλή, λόγου χάρη στις αμαζόνες, όμως μεγαλώνοντας άρχισε να γίνεται τυραννικός και κακός (κάνοντας κατά κάποιον τρόπο τον εαυτό του ένα τέρας, σαν τον Μινώταυρο που σκότωσε). Μάλιστα, προσπάθησε μαζί με το φίλο του τον Κυριάκο να απαγάγει την μικρή Ωραία Ελένη που ήταν τότε 12 ετών.
Πραγματικά, κατάφερε όντως απαντάει την μικρή Ελένη, την οποία ήθελε να κάνει στην συνέχεια γυναίκα του και ακολούθως υποσχέθηκε στον φίλο του τον Πειριθού, ο οποίος τον βοήθησε στην απαγωγή αυτή, να πάνε κάτω Κόσμο και να απαγάγουν την Περσεφόνη, την γυναικά του Άδη, η οποία θα γινόταν γυναίκα του Πειριθού.
Όμως, ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου, τους ανακάλυψε και φυλάκισε τον Θησέα και τον Πειριθού. Κατά την διάρκεια της απουσίας του Θησέα, οι αδερφοί της Ωραίας Ελένης, οι Διόσκουροι (ο Κάστορας και Πολυδεύκης) εισέβαλαν στέφανα στην Αθήνα, κατέλαβαν την πόλη και ελευθέρωσαν, χωρίς να σκοτώσουν κανέναν κάτοικο της πόλης, την Ελένη.
Ο Θησέας, ελευθερώθηκε τελικά από τον Κάτω κόσμο με την βοήθεια του Ηρακλή, ο οποίος έχει κατέβει για ν να ανεβάσει τον Κέρβερο σε έναν από τους 12 άθλους του.
Όταν γύρισε πίσω στην Αθήνα ο Θησέας, θεωρήθηκε υπεύθυνος για την εισβολή στην πόλη, καθώς και για την αδικία της απαγωγής της Ωραίας Ελένης, και εξορίστηκε και στην Σκύρο, οπού και δολοφονήθηκε από τον βασιλιά της, τον Λυκομήδη, ο οποίος φοβόταν, ότι ο Θησέας, από την στιγμή που έχασε τον θρόνο του στην Αθήνα, θα ήθελε να πάρει τον δικό του.
Σύμφωνα όμως με άλλη, πιο λογική εκδοχή του μύθου, την Ευρώπη δεν την απήγαγε ο Δίας μεταμορφωμένος σε Ταύρο, αλλά ένας πρίγκιπας της Κνωσού με το όνομα Ταύρος, ο οποίος καταγόταν από την Κρήτη.
Αυτός, είχε ένα πλοίο με πανιά που είχαν το σήμα του Ταύρου, ύστερα από εκστρατεία στην Τύρο, την έφερε στην Κρήτη και αυτή παντρεύτηκε τον βασιλιά του νησιού και γέννησε ένα γιο το μήνα με πολύ φυσιολογικό τρόπο. Αυτός ο Ταύρος ίδρυσε και την πόλη της Γόρτυνας.
Όταν μεγάλωσε, ο Μίνωας συγκρούστηκε με τα δύο αδέρφια του και το ποιος θα γίνει βασιλιάς της Κρήτης Και ενώ οι άμαχοι και Ο εμφύλιος μαινόταν και κανείς δεν μπορούσε να κερδίσει εμφανίζεται από το πέλαγος, όχι φυσικά ένας μαύρος Ταύρος όπως έλεγε ο μύθος, αλλά ένας στρατηγός με στρατιώτες και πλοία, ο οποίος βοήθησε με τον στρατό του το Μίνωα να πάρει την εξουσία στο νησί.
Στη συνέχεια, ο στρατηγός αυτός, είχε παράνομες ερωτικές σχέσεις με την βασίλισσα και σύζυγο του Μίνωα, την Πασιφάη και από αυτές τις σχέσεις γεννήθηκε ένα φυσιολογικό παιδί στο δόθηκε το όνομα Αστέριος.
Το παιδί αυτό, αν και ονομάστηκε Αστέριος, επειδή έμοιαζε πολύ του Ταύρου, επονομάστηκε Μινώταυρος. Λέγεται επίσης ότι το νόθο παιδί δεν κλείστηκε στον Λαβύρινθο αλλά έζησε στην αρχή στα βουνά σαν αγριάνθρωπος.
Όμως, ο Μίνωας μισούσε αυτό το νόθο παιδί και για το λόγο αυτό το έκλεισε και το φυλάκισε στο λαβύρινθο, στον οποίο φυλακιζόταν όλοι οι κρατούμενοι που έρχονταν από την Αθήνα.
Κατά κάποιους ,ο λαβύρινθος αυτός, ήταν το παλάτι της Κνωσσού στο οποίο ιστορικά προΐστατο μια ιέρεια που ήταν κόρη του βασιλιά (όπως η Αριάδνη στον μύθο του Θησέα) ή κατά άλλους, ο λαβύρινθος του Μινώταυρου, βρισκόταν στη Γόρτυνα Κρήτης, σε ένα εγκαταλελειμμένο λατομείο στην Κρήτη, το οποίο διαθέτει ένα περίτεχνο δίκτυο υπόγειων τούνελ, θα μπορούσε να είναι ο πραγματικός αρχαίος Λαβύρινθος, ο μυθικός λαβύρινθος στον οποίο έμενε ο θρυλικός Μινώταυρος.
Ο Πλούταρχος, στον Βίο του Θησέως (15-19), προσφέρει μια ευημεριστική ερμηνεία της πάλης του Θησέα με τον Μινώταυρο, θεωρώντας ότι ο Λαβύρινθος ήταν φρούριο που χρησιμοποιούνταν ως φυλακή και από την οποία δεν μπορούσε κανείς να διαφύγει· ότι ο Μίνωας καθιέρωσε γυμνικούς αγώνες προς τιμήν του γιου του, Ανδρόγεου, για τον οποίο ο πατέρας του είχε θεωρήσει πως είχε θανατωθεί με δόλο στην Αθήνα, καθιερώνοντας ως έπαθλο τους νέους που ήταν έγκλειστοι στον Λαβύρινθο.
Στους αγώνες αυτούς νίκησε ο κρητικός στρατηγός Ταύρος, με μεγάλη δύναμη στην αυλή του Μίνωα, παρέλαβε το έπαθλο του, τους αιχμάλωτους Αθηναίους, αλλά τους φερόταν με αλαζονεία και σκληρότητα.
Για να εκδικηθεί αυτόν τον Ταύρο, επιχείρησε εκστρατεία ο Θησέας εναντίον του, με την οποία δεν φαινόταν να διαφωνεί ο Μίνωας, μια και του δινόταν η ευκαιρία να απαλλαχτεί από έναν ενοχλητικό και ιδιαίτερα δυνατό αντίπαλο σε σχέση και με τη γυναίκα του Πασιφάη, προς την οποία ο Ταύρος είχε εκφράσει τον έρωτά του και η οποία δεν φαινόταν να προβάλλει ιδιαίτερες αντιστάσεις.
Όταν ο Θησέας νίκησε τον Ταύρο σε αγώνα πάλης, ο Μίνωας κατήργησε τον φόρο που είχε επιβάλει στους Αθηναίους, του έδωσε μάλιστα για γυναίκα του την κόρη του Αριάδνη. Ο δε ο στρατηγός Ταύρος, σκοτώθηκε σε μάχη όταν προσπάθησε να εμποδίσει τον Θησέα και τον πλοίο του να φύγει από την Κρήτη.
Κατά άλλους, το νόθο παιδί του Ταύρου και της Πασιφάης, τον Αστέριο, δηλαδή τον Μινώταυρο, ο Μίνωας δεν το σκότωσε, αλλά το άφησε στο βουνό για να το μεγαλώσουν βοσκοί.
Όταν το παιδί όμως μεγάλωσε, δεν υπάκουε πια στους βοσκούς, και έτσι ο Μίνωας αποφάσισε να τον συλλάβει. Εκείνος κρύφτηκε τότε σε μία βαθιά σπηλιά, απ’ όπου απέκρουε όσους τον καταδίωκαν.
Έτσι, οι άνθρωποι απέκτησαν τη συνήθεια να του φέρνουν τροφή στο σπήλαιο, κατσίκες και πρόβατα. Εκμεταλλευόμενος την αγριότητά του, ο Μίνωας του έστελνε εγκληματίες για να τους σκοτώνει και αντιπάλους. Έτσι έστειλε και τον Θησέα, τον οποίο όμως η Αριάδνη εφοδίασε με ξίφος. Έτσι σκοτώθηκε ο Μινώταυρος.
[Στην δε Μινωική Κρήτη, οι ανθρωποθυσίες και ο κανιβαλισμός ήταν μια ιστορική πραγματικότητα (http://alophx.blogspot.com)].
Γνωστός είναι και ο μύθος για τον χάλκινο γίγαντα Τάλω, ο οποίος θεωρούνταν χάλκινο γιγάντιο ρομπότ, κατασκεύασμα του Ήφαιστου για τον Μίνωα, ο οποίος ήταν φύλακας της Κρήτης και διέσχιζε το νησί από άκρη σε άκρη τρεις φορές την ημέρα πετώντας βράχους στη θάλασσα.
Ωστόσο, μια πιο λογικοφανής εκδοχή, θέλει τον Τάλω τρίτος αδελφός του μετά τον Σαρπηδόνα και τον Ραδάμανθυ, ο οποίος έφερε μια χάλκινη ολόσωμη πανοπλία, ο οποίος τρεις φορές τον χρόνο μετέφερε τις χάλκινες πλάκες του νόμου από άκρη σε άκρη του νησιού και διασφάλιζε την ομαλή λειτουργία των κοινοτήτων.
Υπήρχε βέβαια και ένας άλλος Τάλως, ο γιος της αδελφής του Δαίδαλου, ο οποίος διακρινόταν για τη δεξιοτεχνία του, τον οποίο ζήλεψε ο Δαίδαλος τόσο πολύ που τον σκότωσε, ρίχνοντάς τον από την Ακρόπολη, έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκε από τον και κατέφυγε εξόριστος στην Κρήτη.
Ο Δαίδαλος έγινε τακτικός αρχιτέκτονας και γλύπτης του βασιλιά Μίνωα, στον οποίο και κατασκεύασε παλάτια με πολυτελείς αίθουσες, αγάλματα, βωμούς, λουτρά, τον λαβύρινθο, κατά τα πρότυπα του αιγυπτιακού λαβύρινθου, ενώ ο ίδιος ήταν και ο πρώτος οποίος κατασκεύασε άγαλμα του Ηρακλή σε φυσικές διαστάσεις και τόσο πραγματικό, ώστε όλοι έλεγαν ότι τα αγάλματα του Δαίδαλου περπάταγαν.
Ο δε Τάλως, είχε ένα γιο, τον Λεύκο, ο οποίος εγκαταλείφθηκε στο ύπαιθρο μετά την γέννησή του και ανατράφηκε από τον βασιλιά Ιδομενέα. Όταν, αρκετά χρόνια αργότερα, ο Ιδομενέας έφυγε για να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο, εμπιστεύθηκε την φύλαξη της συζύγου του και της κόρης του στον Λεύκο.
Όμως, ο Λεύκος διαφθείρει την κόρη του βασιλιά, και στην συνέχεια σκότωσε αυτή και την μητέρα της και τους αδερφούς της με την υποκίνηση του δολοπλόκου Ναύπλιου, ο οποίος ήταν υπεύθυνος και για τον θάνατο πολλών άλλων Αχαιών ηγετών μετά τον Τρωικό πόλεμο (https://el.wikipedia.org), θέλοντας να τους εκδικηθεί για τον άδικο φόνο του γιου του, του Παλαμήδη.
Ο Ιδομενέας, μόλις επέστρεψε στην Κρήτη και έμαθε ότι ο θετός γιος του είχε ξεκληρίσει την οικογένειά του, τον τύφλωσε και τον έδιωξε. Σύμφωνα όμως με άλλη εκδοχή, ο Λεύκος κατόρθωσε να εκδιώξει τον Ιδομενέα αναγκάζοντάς τον να πάρει τον δρόμο της εξορίας.
Όσο για τον Δαίδαλο., λέγεται ότι Πασιφάη τον βοήθησε να δραπετεύσει από την Κρήτη, μαζί με τον γιο του τον Ίκαρο, δίνοντας του ένα πλοίο. Το καράβι αυτό, ήταν το πρώτο με πανί, και ήταν τόσο ταχύτερο από τα αλλά και από μακριά φαινόταν σαν φτερό. Όμως, πλέοντας ανατολικά των Κυκλάδων, ο Ίκαρος παραπάτησε και έπεσε στη θάλασσα. Ο Δαίδαλος τον έθαψε στο νησί που ονόμασε Ικαρία.
Στην συνέχεια, ο Δαίδαλος κατέφυγε στην Σικελία, που τότε ονομαζόταν Σικανία, στην πόλη Κάμικο ή Ίνικο, όπου αργότερα κτίστηκε ο Ακράγας, κοντά στον βασιλιά Κώκαλο που τον φιλοξένησε και τον προστάτεψε.
Για την εγκατάλειψη της Αριάδνης, λέγεται πως ο Θησέας ξέπεσε από την κακοκαιρία στην Νάξο, έχοντας μαζί του την Αριάδνη έγκυο. Και καθώς αυτή ήταν άρρωστη από τη θαλασσοταραχή και του παραπονιόταν, την έβγαλε στη στεριά ενώ ο ίδιος, καθώς επισκεύαζε το πλοίο, παρασύρθηκε πάλι στο πέλαγος.
Οι ντόπιες γυναίκες πήραν την Αριάδνη τότε γεμάτη θλίψη στη μοναξιά της, την περιποιήθηκαν και της παρουσίασαν πλαστό γράμμα, γραμμένο τάχα από το Θησέα, τη βοήθησαν και της παραστάθηκαν στους πόνους της γέννας, αλλά πέθανε χωρίς να προφτάσει να γεννήσει και την έθαψαν.
Όσο για τον θάνατο του Αιγέα, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Θησέας επίτηδες άφησε τα πανιά μαύρα, έτσι ώστε να αυτοκτονήσει ο πατέρας του και να τον διαδεχτεί στον θρόνο με τον τρόπο αυτό.
Η Περσεφόνη, ο Άδης και Κέρβερος, δεν ήταν βασιλείς του Κάτω Κόσμου, αλλά της Ηπείρου και ονομαζόταν κανονικά Φερσεφώνη και Αδωνεύς, ενώ ο Κέρβερος, δεν ήταν πάρα ένας μεγάλος Μολοσσός (ράτσα σκύλου) που είχε αυτό το όνομα. Αυτός, βρίσκονταν στο νεκρομαντείο του Αχέροντα, το οποίο βρισκόταν σε ένα σκοτεινό νησί καλυπτόμενο από ομίχλη.
Όποιος δε εισερχόταν σε αυτό, αναγκαζόταν να υποστεί ταυτόχρονα πολλά «κόλπα»: Αυστηρότατη νηστεία, έπινε κρασί, έκανε πολλές γύρες ζαλάδας, καθώς και βρώση παραισθησιογόνων κουκιών. Υστέρα, ο «μαστορεμένος» επισκέπτης, κατέβαινε στο υπόγειο, στο οποίο βρισκόταν ο Μολοσσός, που από τις παραισθήσεις τον έβλεπε με πολλά κεφαλιά.
Ταυτόχρονα, γύρω του κατέβαιναν μηχανικά διαφορά αγάλματα από τους ιερείς, στα οποια οι ίδιοι έδιναν την φωνή τους και ο «μαστορεμένος» πιστός νόμιζε ότι ήταν ο θεός του Κάτω Κόσμου, καθώς και τα πνεύματα των νέκρων που του μιλούσαν. Αν πέθαινε δε κάνεις από αυτές τις καθόλου ιατρικές συνταγές σε αυτό το σουρεαλιστικό σκηνικό σκοτάδι, έλη και υπόγειο του νεκρομαντείου, ευκολά κατηγορούταν από τους ιερείς αυτού, ως τάχα «ιερόσυλος».
Η δε γέννηση του Ρέμου και του Ρωμύλου, ήταν φυσιολογική και δεν έγινε από τον Άρη, αλλά από θείο τους και την μητέρα τους, αυτός εμφανίστηκε μεταμφιεσμένος στον θεό Άρη στο ιερό που αυτή ήταν ιέρεια και την βίασε, λέγοντας ότι ήταν ο ίδιος ο θεός του πολέμου, κατά τον Πλούταρχο.
Επίσης, ο Ρωμύλος δεν αναλήφθηκε μετρά θάνατον, αλλά επειδή είχε γίνει τυραννικός, φονεύτηκε μέσα στο παλατιού από αριστοκράτες, κατά τον Πλούταρχο, οι οποίο τον έκοψαν σε κομμάτια (όπως περίπου έγινε και με τον Σαουδάραβα δημοσιογράφο Κασόγκι στις μέρες μας), και έβαλαν ο καθένας από ένα μέσα στην τήβεννο του και για να δημιουργηθούν ταραχές, είπαν στο λαό, ότι τάχα αυτός «έγινε θεός και αναλήφθηκε από τον Δία».
Ο Σαγχουνιάθων επίσης, ήταν ένας Φοινικικός συγγραφέας τριών χαμένων έργων που γράφτηκαν αρχικά στη Φοινικική γλώσσα. Αυτός υποστήριζε αντίστοιχα πράγματα με τον Ευημερώ και τον Παλαιφατο για τους Αρχαίους Ελληνικούς θεούς.
Συγκείμενα έλεγε, ότι ένας θνητός με το όνομα Πρωτόγονος και την γυναικά του κατοικούσε στην Φοινίκη και την Αίγυπτο. Αυτοί γέννησαν μεγαλόσωμα παιδιά που ονομάστηκαν γίγαντες και τα οποία κατοίκησαν εις τα υψηλότατα όρη της Φοινίκης, και ονομάστηκαν από τα ονομάτων αυτών (Λίβανος, Αντιλίβανος, Κάσσιος, Βραθυς κ.λ.π.).
Πολλές γενιές μετά, γεννήθηκε από την γενιά αυτών ο Χρύσωρ, ο ονομαζόμενος, και ο Ήφαιστος των Φοινίκων, ο οποίος επινόησε την τέχνη της σιδηρουργίας, της μαγείας και της γοητείας, τον οποίο μετά θάνατον οι άνθρωποι ονόμασαν θεό.
Από την ίδια γενιά, γεννήθηκε και ο Ασκληπιός, ο οποίος ήταν ένας απλός άνθρωπος, αλλά και ο πρώτος και πολύ ικανός γιατρός, αλλά και οι Διόσκουροι, ονομαζόμενοι αλλιώς και Κάβειροι, των οποίων οποίων οι απόγονοι ονομάσθηκαν Κορύβαντες και Σαμοθράκες.
Τα χρόνια αυτά, βασίλευε στην Βύβλο ο Ελιούν ο Ύψιστος, που είχε μια γυναίκα με το όνομα Βηρούθ, οι οποίοι γέννησαν δυο αδέλφια, τόσο όμορφα που τα ονόμασαν · Ουρανό και την Γη.
Ο Ελιούν δε σκοτώθηκε κατά την διάρκεια ενός κυνηγιού από τα άγρια θηρία και τα παιδιά του τον τίμησαν ως θεό, πραγματοποιώντας μάλιστα για χάρη του θυσίες και εξαγνισμούς. Στην συνέχεια, ο Ουρανός, τον διαδέχτηκε στην εξουσία και παντρεύτηκε την αδερφή του την Γη, και αυτή γέννησε τέσσερις γιους, τον Ίλον, που ονομάσθηκε αργότερα Κρόνος, τον Βαίτυλον, τον Άτλαντα και τον Δαγώνα, ο οποίος ονομάστηκε και Δίας Αρότριος.
Ο Ουρανός απέκτησε και άλλα τέκνα από τις παλλακίδες του, αλλά η Γη ζηλεύοντας, τον επέπληττε συνεχώς, και εχωρίσθησαν, ύστερα όμως, ο Ουρανός έσμιγε με την βία μαζί της και έτσι ξεγέννησαν και άλλα τέκνα, τα οποία όμως ο Ουρανός μισούσε και ήθελε να φονεύσει.
Αλλά η Γη αντιστεκόταν, έχουσα και αυτή με το μέρος της συμμάχους. Όταν δε ο Κρόνος ενηλικιωθεί, απέκτησε δύο θυγατέρας, την Περσεφόνη και την Αθηνά. Η μεν Περσεφόνη πέθανε παρθένος, η δε Αθηνά ήταν φρονιμότατη και σοφότατη και παρέμεινε Παρθένος και αυτή σε όλη της την ζωή.
Ο Κρόνος, είχε ως γραμματικό και σύμβουλο, τον Ερμή, με τον οποίο παρασκεύαζε πόλεμο κατά του Ουρανού.
Έτσι, ο Κρόνος κατασκεύασε όπλα, δια συμβουλής του Ερμού και της Αθηνάς, ενώ ο Ερμής κατέπεισε πολλούς συμμάχους να έρθουν το μέρος αυτού, με τους πειστικούς λόγους του. Αμέσως, ξεκίνησε πόλεμο ο Κρόνος και έδιωξε τον Ουρανό, και έγινε βασιλιάς στην θέση του αυτός. Επίσης, αιχμαλώτισε και μία παλλακίδα του Ουρανού, την οποία έδωσε γυναίκα στον αδελφό του, τον Δαγώνα, η οποία ήταν όμως έγκυος από τον Ουρανό, και μετ’ ολίγον γέννησε υιών, που ονομάστηκε Δημαρούς.
Ο Κρόνος ύστερα, έκτισε την Βύβλο την πρώτη πόλιν της Φοινίκης, την περιτείχισε και υποπτευθείς δε μετ’ ολίγον τον αδελφό αυτού Άτλαντα, τον έθαψε αυτόν σε ένα λάκκο, δια συμβουλής του Ερμού, όπου και πέθανε.
Ο Κρόνος, είχε και ένα γιο, με το όνομα Σάδιδον, τον οποίο φόνευσε, και ομοίως έσφαξε και μίαν θυγατέρα αυτού, και αυτή φαίνεται ότι ήταν η Περσεφόνη. Τούτο όμως το ανόσιο έργον τάραξε τους συμμάχους αυτού, πολλοί από τους οποίους έφυγαν μακριά του. οι Διόσκουροι, εξέπεσαν εις το Κάσσιον όρος.
Την ίδια στιγμή, ο Ουρανός αν και ήταν εξόριστος, ήλπιζε ότι θα ανατρέψει τον Κρόνιν. Έτσι έστειλε προς αυτόν, τις τρεις των θυγατέρες αυτού, την Αστάρτην, την Ρέαν και την Διώνη, για να τον φονεύσουν αυτόν δολίως.
Αλλ’ εκείνος τις μετέπεισε και μάλιστα τις έκανε εκεί γυναίκες ή παλλακίδες του. Ο Ουρανός έστειλε ύστερα την Ειμαρμένη και την Ώρα και άλλους συμμάχους, αλλ’ έμειναν και αυτές με τον Κρόνο.
Απέκτησε λοιπόν ο Κρόνος από την Αστάρτη δύο υιούς, τον Πόθον και Έρωτα, και επτά θυγατέρας, τις Τιτανίδες και Αρτέμιδες ονομαζόμενες · μια από αυτές παντρεύτηκε ο Συδύκ και γέννησε τον Ασκληπιό · από την Ρέα ο Κρόνος απέκτησε επτά υιούς· ενώ από της Διώνη απέκτησε, τρεις γιους, τον Κρόνο τον ομώνυμον, τον Δία Βήλον και τον Απόλλωνα.
Τον ίδιο καιρό, βασίλευε και ο Πόντος εκεί (γιος της Γης), και ο υιός αυτού Νηρεύς, και ο Τυφών · γέννησε όμως και άλλον υιό τον Πόντος τον Ποσειδώνα, και μίαν θυγατέρα Σιδώνα, η οποία έχουσα φωνή μελωδικότατη, συνέταξε αυτή πρώτον ωδές και ύμνους.
Ο δε Δημαρούν, ο γιος του Ουρανού από τις παλλακίδες αυτού, απέκτησε τον Μελίκαρθον, τον Ηρακλέα των Φοινίκων. Τότε ο Ουρανός, συμμάχησε με αυτούς, και κίνησε πόλεμο κατά του Πόντου. Αλλά ο Πόντος, νίκησε τον Δημαρούν, και τον ανάγκασε αυτόν να το σκάσει.
Ο Κρόνος κατά τον τριακοστόν δεύτερον χρόνο της βασιλείας αυτού, κρύφθηκε σε ένα δάσος που «κυκλώνονταν» από πολλά ρυάκια και πήγες, και εκεί με ενέδρα συνέλαβε απροσδόκητα τον Ουρανό και έκοψε τα γεννητικά όργανα αυτού .Εκεί πέθανε λοιπόν ο Ουρανός και έτρεξε δε το αίμα του και ενώθηκε με το ύδωρ μιας πηγής, και έμεινε ύστερα το ύδωρ αυτό κόκκινο.
Υστέρα, ο Κρόνος πέταξε το νεκρό σώμα του πατέρα του σε ένα γκρεμό και αυτό κομματιάστηκε και το αίμα του έρεε παντού.
Mετά από ταύτα η Αστάρτη, η μεγίστη ονομαζόμενη, ο Ζευς, ο καλούμενος και βασιλεύς των Θεών, βασίλευε στους τόπους εκείνους κατά την θέλησιν του Κρόνου.
Τότε ο Ερμής μιμούμενος τον Ουρανό κατασκεύασε τα παράσημα των βασιλέων, τα οποία ήταν μικρές εικόνες. Η· η σημαία και του Κρόνου είχε τέσσερις οφθαλμούς, δύο μπροστά και δύο πίσω, τους δύο ως κοιμωμένους και τους δύο ανοικτούς. Στις σημαίες δε των άλλων έβαλε μόνον δύο πτερά εις τους ώμους, για να δείξει ότι αυτοί τόσον μόνον ήταν άξιοι, ώστε μόλις που μπορούσαν να συστρατευτούν ως σύμμαχοι, διοικούμενοι υπό των δύο πτερών της κεφαλής του Κρόνου. Στην σημαία δε της Αστάρτης-Αφροδίτης έβαλε κεφαλήν Ταύρου.
Περιερχόμενος έπειτα ο Κρόνος την γη, έδωσε στην Αθηνά το βασίλειο της Αττικής. Και επειδή συνέβη νόσος σφοδρά και πείνα στο στράτευμα αυτού, νομίζοντας ότι η πληγή προήλθε για τον φόνο του πατέρα του, θυσίασε στον Ουρανό ένα γιό αυτού, κάτι που ήταν και η αρχή της ανθρωποθυσιών.
Έπειτα ο Κρόνος υπερτιμήθηκε, για να υποφέρει και αυτός εκείνην την τιμωρία του πατέρα του, και για να τον εξιλεώσει, πρόσταξε να περιτμηθούν και οι σύμμαχοι του και όλο το στράτευμα.
Ο Κρόνος, είχε και άλλον γιο από την Ρέα, ονομαζόμενο, θάνατον ή Πλούτωνα, ο οποίος πέθανε και αποθεώθηκε λίγο καιρό αργότερα. Υστέρα ο Κρόνος, έδωσε την μεν πόλη της Βύβλου στην την Διώνη και την Βηρυτό στον Ποσειδώνα, και εκεί οι Καβείροι, αφιέρωσαν τα λείψανα του Πόντου. Στον Ερμή τον τρισμέγιστο, ο Κρόνος έδωσε όλη την Αίγυπτο, και έμεινε εκεί ο Ερμής βασιλεύς.
Μετά ταύτα, την ιστορία αυτή συνέγραψαν οι επτά υιοί του Συδύκ, οι Κάβειροι, και ο Ασκληπιός, ο όγδοος αδελφός αυτών, καθώς παρήγγειλε αυτούς ο Ερμής ο Τρισμέγιστος. Ο δε υιός του Θαβίωνος, ο πρώτος Ιεροφάντης των Φοινίκων, ο Σαγχουνιάθων, την παρέδωσε στους Ιερείς και τελετάρχες των μυστηρίων.
Η ιστορία επαναλήφθηκε μεταξύ του Κρόνου και του Δια, και ύστερα από πολλές μάχες ο Δίας έγινε ο νέος βασιλιάς, παίρνοντας την θέση του Κρόνου (νικώντας αυτόν και ύστερα τα αδέρφια του, Τιτάνες), τον οποίο έριξε, αυτός τον πολέμησε και μετά από χρόνια, ο Δίας σκότωσε τον Κρόνο.
[Στην Αρχαιά Ελληνική μυθολογία, αναφέρονται οι συγκρούσεις του Δια, με τα αδέρφια του πατέρα του για την εξουσία, τους Τιτάνες, καθώς και με τους Γίγαντες, παιδιά της Γης με άλλους άντρες, καθώς και νόθα παιδιά του Ουρανού.
Ακολούθησε η άγρια μάχη του Δία με τον Τυφώνα για τον θρόνο. Αρχικά, επικράτησε ο Τυφώνας και αφού τραυμάτισε σοβαρά τον Δια, τον άφησε να πεθάνει από αιμορραγία σε μια σπηλιά και στην συνέχεια κατέλαβε τον θρόνο του, διοικώντας τυραννικά και διώκοντας τα αλλά μέλη της οικογένειας του Δία.
Όμως, ο Ερμής ανακάλυψε που βρισκόταν ο Δίας, τον περιμάζεψε και τον θεράπευσε, και όταν ο Δίας συνήλθε, αντεπιτέθηκε με τους συμμάχους του, καθώς και τα μέλη της οικογένειας του κατά του Τυφώνα, και στην τελική μάχη που ακολούθησε, τον νίκησε και τον εξόντωσε οριστικά.
Στα μετέπειτα χρόνια, αντέδρασαν στην τυραννική εξουσία του Δία, η γυναικά και αδερφή του η Ήρα, ο αδερφός του ο Ποσειδώνας, καθώς και ο γιος του ο Απόλλωνας. Αυτοί συνωμότησαν και συνέλαβαν και αλυσόδεσαν τον Δια καθώς αυτός κοιμόταν.
Όμως καθυστερήσαν μετρά το πραξικόπημα για το ποιος θα διαδεχθεί τον Δια, και τότε, οι σύμμαχοι του Δια (και παιδιά της Γης), οι λεγόμενοι «Εκατόγχειρες», κατάφεραν να τον απελευθερώσουν.
Τότε αυτός ανακατέλαβε τον θρόνο του, αλυσόδεσε την γυναικά του την Ήρα για ένα χρονικό διάστημα, ενώ για αντίστοιχο χρονικό διάστημα, έκανε σκλάβους τον αδερφό του τον Ποσειδώνα και τον γιο του, τον Απόλλωνα].
Όμως, άρχισε τότε και ο Δίας να φέρεται τυραννικά και στο τέλος, ύστερα από εξέγερση έχασε και αυτός την εξουσία και αναγκάστηκε να φύγει εξόριστος στο νησί της Κρήτης, όπου και πέθανε όπως αναφέρουν και αρχαίοι κρητικοί μύθοι (ότι δηλαδή ο Δίας πέθανε και θάφτηκε στην Κρήτη).
Στο τέλος, ο πονηρός Ερμής έμεινε βασιλεύς της Αιγύπτου, ενώ ο ίδιος, είχε πιο πριν ανακαλύψει τα γράμματα και την Ιστορία, οντάς ο πρώτος φιλόσοφος του κόσμου!
Ουσιαστικά, οι διαμάχες, οι δολοπλοκίες και οι δολοφονίες στην δυναστεία Ουρανού-Κρόνου-Δία, θυμίζουν τις αντίστοιχες διαμάχες, δολοπλοκίες και δολοφονίες στην πρώτη Αυτοκρατορική δυναστεία της Ρώμης (αυτή του Αυγούστου).
Παραλαβόντες δε οι Έλληνες την ιστορία αυτή, μιας και υπερέβαιναν τους πάντες στην ευφυΐα, οικειοποιήθηκαν τα περισσότερα στοιχεία αυτής και τα μετέτρεψαν σε μύθους και αλληγορίες, από τις οποίες ο Ησίοδος και οι κυκλικοί ποιητές έπλασαν τις Θεογονίες, Τιτανομαχίες και Γιγαντομαχίες αυτών. Αύτη είναι η Αρχαιολογία των Φοινίκων (Evangelica του Eusebius).
Για άλλους, οι Ατλάντιοι στην Αφρική, είχαν για πρώτο βασιλιά τον Ουρανό. Ο Ουρανός, ήταν άντρας σοφός, απέκτησε συνολικά 55 παιδιά από διάφορες γυναίκες, εκ των οποίων 18 με την Τιτέα, τα οποία ονομάστηκαν αργότερα Τιτάνες.
Η δε Τιτέα, μετά θάνατο «αποθεώθηκε» και ονομάστηκε Γη. Επίσης, ο Ουρανός, είχε και κόρες, οι πιο μεγάλες εκ των οποίων ονομαζόταν, Βασιλεία, Ρέα και Πανδώρα. Η μεγαλύτερη, η ομορφότερη και η σοφότερη ήταν η Βασιλεία, η οποία με την έγκριση του πατέρα της και του λαού έγινε βασίλισσα.
Στην συνέχεια, η ίδια δεν ήθελε να παντρευτεί, για να μην μοιραστεί την εξουσία, όμως αργότερα για να αποκτήσει απογόνους, παντρεύτηκε τον όμορφο Υπερίωνα, τον οποίο ποθούσε και απέκτησε δυο αξιαγάπητα και όμορφα παιδιά, τον Ήλιο και την Σελήνη.
Όμως, τα αδέρφια της, οι Τιτάνες, ζηλεύοντας και θέλοντας να πάρουν την εξουσία οι ίδιοι, συνωμότησαν εναντίον της, έσφαξαν τον Υπερίωνα, ενώ έπνιξαν τον μικρό Ήλιο στον ποταμό Εριδανό, ενώ όταν η Σελήνη έμαθε τα νέα αυτά, αυτοκτόνησε πέφτοντας από την στέγη του παλατιού.
Έτσι, μετά τον θάνατο του Υπερίωνος, ο Άτλας και ο Κρόνος μοίρασαν το βασίλειο · και ο Άτλας έλαβε τους παρωκεανίους τόπους της Μαυριτανίας, και απ’ αυτού ονομάσθηκαν οι εγχώριοι Ατλάντειοι, και το όρος Άτλας.
Αυτός, ήταν αστρονόμος και πρώτος επινόησε την ουράνιο σφαίρα, και δια τούτο μυθολογήθηκε, ότι κρατεί τον Ουρανό εις τους ώμους. Κατ’ άλλους δε, ο Άτλας ήταν Λίβυος μαθηματικός και αστρονόμος, και ανέβαινε εις το όρος εκείνο να παρατηρεί τους ανέμους · και εκείθεν έπεσε ποτέ στην Θάλασσαν από απροσεξία και αφανίσθηκε και τότε ονομάσθηκε από αυτόν και το όρος, και ο Ωκεανός Ατλαντικός.
Κατ’ άλλους δε, ήλθε στην Ιταλία ένας γεωργός, ο οποίος είχε μια θυγατέρα ωραιότατη, Εντωρίαν καλουμένη. Αύτη βίασε ο Κρόνος και απέκτησε τέσσερις γιους, τον Ιανόν, Φαύστον, Ύμνον, και Φήλικα, τους οποίους δίδαξε την αμπελουργία, και την κατασκευήν και χρήση του οίνου, και παρήγγειλε να διδάξουν αυτά και αυτοί στους γείτονας τους.· Αλλά οι γείτονες εμέθυσαν ύστερα, και νόμισαν ότι ήταν φάρμακο το ποτό, φόνευσαν τον Ιανό.
Κατ’ άλλους όμως ο Κρόνος ήλθε στην Ιταλία που βασίλευε ο Ιανός, ο οποίος τον υποδέχθηκε με φιλοφρόνηση, και του έδωσε μάλιστα το μισό του βασιλείου του. Ο δε Κρόνος δίδαξε στην Ιταλία την γεωργία, την ευνομία, και άλλα πολλά, και εξημέρωσε τους Ιταλούς και για αυτό έλεγαν ότι ο Κρόνος έφερε τον χρυσό αιώνα στην Ιταλία. Δημιούργησε δε και το πρώτο χάλκινο νόμισμα στην Ιταλία.
Ο Κρόνος, ο οποίος ήταν σκληρός, άπληστος και ασεβής, παντρεύτηκε την αδερφή του, την Ρέα, και γέννησε τον Δια (αν και υπήρχε και άλλος Δίας στην Κρήτη). Ο Κρόνος βασίλευε σε Λιβύη και Σικελία-Ιταλία στην Δύση και για τον λόγο αυτό, πολλές πόλεις και περιοχές αυτής, όπως η Σικελία ή η Ρώμη, ονομαζόταν τότε με το όνομα: «Κρονία».
Ο Δίας, είχε αντίθετο χαρακτήρα από τον πατερά του, ήταν προς όλους πρόσχαρος, φιλικός, και αξιαγάπητος, και έγινε με την υποστήριξη του λαού, ο οποίος μισούσε τον Κρόνο, νέος βασιλιάς.
Ο Κρόνος τότε, πολέμησε τον Δια με την βοήθεια των Τιτάνων, αλλά ο Δίας τον νίκησε και ο Κρόνος, το έσκασε μαζί με τους επιζώντες Τιτάνες προς ξεχωριστές περιοχές. Αργότερα, μαθαίνοντας δε ο Κρόνος, ότι οι Τιτάνες συνάζονταν, όσοι έμειναν, εις την Ταρτησόν, πόλη της Ισπανίας, ήλθε και αυτός εκεί. Ορμήσαν δε ο Ζευς, και διασκόρπισε αυτούς πάλι νικώντας τους κατά κράτος, και ο Κρόνος κατέφυγε στην Σικελία. Υστέρα, ήλθε και ο Ζευς εκεί, και τον μέθυσε και τότε, έκοψε τα αιδοία αυτού και ο Κρόνος πέθανε, είτε από αιμορραγία, είτε από την λύπη στην Σικελία.
Από τα παραπάνω όμως συνάγεται, ότι ο Κρόνος ήταν πανούργος και δόλιος, αφού πρώτος μεν επαναστάτησε κατά του πατρός τού, και ανεδείχθη υιός ασεβέστατος και παρανομώτατος, κόψας τα γεννητικά όργανα του. Δεύτερον, φυλάκισε τους αδελφούς αυτού, τους Κύκλωπες. Τρίτον και χειροτέρων, φυλάκιζε και τυραννούσε τα γνήσια τέκνα του λόγω φιλαρχίας. Και τέταρτο, επεβούλευε τον Δία, τον υιό και ευεργέτη αυτού, ο οποίος του είχε χαρίσει αρχικά την ζωή. Κατά κάποιους, ανάγκασε και τον αδελφό του, τον Οφίωναν, να πνιγεί εις την Θάλασσαν.
Κατά την αρχαία ελληνική και Αιγυπτιακή και Ελληνική μυθολογία, το θεϊκό ζευγάρι της Ίσιδας και του Όσιρι-Διόνυσου, προέρχεται από τον Δια και την Ήρα. Αυτοί, εφεύραν μαζί το κριθάρι και το σιτάρι, καθώς και τα όργανα της Γεωργίας και έκαναν τους λαούς να χάσουν τις κακές συνήθειες τους και τα άγρια ένστικτά τους.
Εφηύραν και την αστική κοινωνία, καθώς και την καλλιέργεια του αμπελιού. Ίδρυσαν επίσης την πόλη Θήβα της Αίγυπτου, η οποία ήταν αφιερωμένη στον Δία. Όμως, εκτός από την Αίγυπτο που ήταν βασιλιάς, ο Όσιρις-Διόνυσος, αποφάσισε να επεκτείνει τα κατορθώματά του στον υπόλοιπο κόσμο, επικεφαλής ενός μεγάλου στρατού.
Έφυγε για να κατακτήσει τον κόσμο, όμως τα μέσα δεν ήταν τα όπλα, αλλά η ποίηση η μουσική και οι σάτυροι, οι οποίοι μπήκαν σε ακολουθία του σε αυτή την πολιτιστική εκστρατεία. Πριν του φύγει από την Αίγυπτο, ο Όσιρις έφτιαξε και αντιπλημμυρικά έργα στον Νείλο, τα οποία μετέφεραν στα χωράφια νερό με μέτρο.
Από την Αιθιοπία, ο Διόνυσος κατευθύνθηκε στην Αραβία και από κει πέρασε στην Ινδία όπου δίδαξε τους Ινδούς να φυτεύουν τον κισσό και να ημερεύουν τους ελέφαντες, καθώς και να κυνηγούν. Κατά την επιστροφή του στην Αίγυπτο, ο Διόνυσος πέρασε επίσης από την Θράκη και την Μακεδονία, όπου ο βασιλιάς της Θράκης, Λυκούργος, πλήρωσε με την ίδια την ζωή, την αντίσταση στις δασκάλες του Διονύσου από τις μαινάδες-συντρόφους αυτού.
Όσο ο Όσιρις πραγματοποιούσε αυτήν εκστρατεία, η γυναίκα του στην Αίγυπτο, κατάφερε να κρατήσει απόσταση από την εξουσία τον πονηρό αδερφό του Διονύσου, τον Τυφώνα ή αλλιώς ο Σεθ.
Κατά την απουσία του Όσιρι, ο Τυφώνας θέλησε να πάρει την εξουσία για τον εαυτό του, αλλά δεν τα κατάφερε. Όταν όμως ο Διόνυσος γύρισε, ο Τυφώνας συγκέντρωσε άλλους 72 συνωμότες μαζί με την Ασω τη βασίλισσα της Αιθιοπίας και αποφάσισαν να εξοντώσουν τον Διόνυσο.
Για τον λόγο αυτό, τον κάλεσαν σε ένα συμπόσιο που ετοιμάστηκε στο παλάτι του Τυφώνα. Την στιγμή που λόγω του κρασιού, η ευθυμία και το ζάλισμα έχει συνεπάρει όλους τους καλεσμένους, ο Τυφώνας είπε ότι θα χάριζε ένα τεράστιο κιβώτιο, το οποίο πολύ όμορφο και χρυσαφένιο, σε εκείνον που θα ταίριαζε στο μέγεθος του.
Έτσι, όλοι οι παρόντες το δοκίμασαν, μέχρι που έφτασε και η σειρά του Όσιρι, ο οποίος μόλις μπήκε μέσα σε αυτό οι συνωμότες έκλεισαν και το καπάκι αυτού και τον πέταξαν στον Νείλο. Έτσι πέθανε ο Διόνυσος, έχοντας βασιλέψει μόνο 28 χρόνια στην Αίγυπτο.
Η βασίλισσα Ίσιδα, προσπάθησε Με τη βοήθεια του Ανούβη, να ανακαλύψει το σώμα του νεκρού άντρα της και τελικά κατάφερε να το βρει μετά από πολλές περιπέτειες και να το φτιάξει σε ένα τάφο με το σχήμα Ταύρου στην Αίγυπτο σε ένα κρυφό σημείο.
Παράλληλα με όλα αυτά, μεγάλωνε κρυφά τον γιο της με τον Όσιρι τον Ώρο (Απόλλωνα), ο οποίος ήταν ο νόμιμος διάδοχος της Αιγύπτου.
Όμως ο Τυφώνας, ανακάλυψε τον τάφο του αδερφού του και με μεγάλη οργή πήρε το λείψανο του και το έκοψε σε 14 κομμάτια και το διασκόρπισε σε 14 διαφορετικά μέρη στην Αίγυπτο, τα οποία η Ίσιδα ότι κατάφερε να βρει και να συλλέξει τα οστά του άντρα της.
Στην συνέχεια, μεγάλωσε κρυφά τον κρυφά τον γιο της για να πάρει εκδίκηση έναντι του Τυφώνα. Αυτός, όταν μεγάλωσε, λόγω της ανελέητης τυραννίας του Τυφώνα, κατάφερε γρήγορα να πάρει με το μέρος του ένα μεγάλο αριθμό του στρατού και να τον οδηγήσει κατά του Τυφώνα.
Τελικά, μετά από μία σκληρή μάχη, ο Τυφώνας ηττήθηκε, αιχμαλωτίστηκε, και οδηγήθηκε αλυσοδεμένος μπροστά στον Ώρο-Απόλλωνα. Όμως για μία ανεξήγητη αιτία, η μητέρα του Ώρού, η Ίσιδα, ελευθέρωσε τον Τυφώνα, εξαπατώντας τους φύλακες που τον επιτηρούσαν και τον άφησε ελεύθερο.
Εξοργισμένος ο γιος της, ο Ωρός, μόλις το έμαθε αυτό, άρχισε να την κατηγορεί για αυτή της την πράξη και αμέσως μετά της έβγαλε το στέμμα από το κεφάλι. Ο Τυφώνας από την πλευρά του, αξιοποίησε την ελευθερία του προσπαθώντας ξανά να αρπάξει το θρόνο από τον Ώρο, ισχυριζόμενος ψευδώς ότι δεν ήταν ο νόμιμος γιος του κανονικός γιος του Όσιρι, αλλά αφού η εξουσία του πρίγκιπα είχε πια εδραιωθεί, ο Τυφώνας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια, βρίσκοντας καταφύγιο ως κρυψώνα στην έρημο.
Ο Ώρος, ήταν ο τελευταίος «θεϊκός» βασιλιάς εκεί που σκοτώθηκε κατά τον Πλούταρχο στο έργο του περί «Ίσιδος και Οσίριδος» από την εισβολή και ενέδρα των τιτάνων εναντίον του σε ένα σημείο της Αιγύπτου στην προσπάθειά τους να καταλάβουν το θρόνο από αυτόν.
Πρώτος λοιπόν βασιλεύς, συνεχίζει ὁ Εὐήμερος, υπήρξε ὁ Ουρανός, ένας άνθρωπος δίκαιος και ευεργετικός, ο οποίος γνώριζε και την κίνηση των άστρων. Αυτός πρώτος τίμησε τούς ουρανίους θεούς με θυσίες.
Γι’ αυτό και ονομάσθηκε Ουρανός. Κι’ απέκτησε με την γυναίκα του την Εστία δύο γιους, τον Τιτάνα και τον Κρόνο, και θυγατέρες την Ρέα και την Δήμητρα. Μετά τον Ουρανό έγινε βασιλεύς ὁ Κρόνος, ὁ οποίος νυμφευθεί την Ρέα και γέννησε τον Δία, την Ήρα και τον Ποσειδώνα.
Κατόπιν τον διαδέχθηκε στην βασιλεία ὁ Ζευς και νυμφεύθηκε την Ήρα, την Δήμητρα και την Θέμι κι’ απέκτησε παιδιά, άπω την πρώτη τούς Κουρήτες, άπω την δεύτερη την Περσεφόνη κι’ άπω την τρίτη την Αθηνά. Πήγε έπειτα στην Βαβυλώνα, κι’ κει φιλοξενήθηκε άπω τον Βῆλο, κι’ έπειτα πήγε στην νήσο Παγχαία πού ευρίσκεται στον ωκεανό κι’ κει ίδρυσε βωμό στον Ουρανό, τον γενάρχη του.
Άπω κει πέρασε διά τής Συρίας κι’ ήλθε στον Κάσιο, ὁ οποίος ήταν τότε βασιλεύς τής Συρίας κι’ είχε δώσει το όνομά του στο όρος Κάσιον. Πήγε έπειτα στην Κιλικία όπου νίκησε σέ πόλεμο τον Κίλικα τον τοπάρχη κι’ επισκέφθηκε ύστερα πολλούς άλλους λαούς, τιμηθεί άπω όλους και αναγορεύθηκε «θεός».
Αναφορικώς με τούς «θεούς», ὁ Διόδωρος επίσης λέει στο σύγγραμμά του, ότι οι θεοί, τούς οποίους οι άνθρωποι αναγόρευσαν θανάτους για τίς ευεργεσίες τους, στην πραγματικότητα υπήρξαν ανθρώπινα όντα. Και μερικοί ἀπ’ αυτούς έλαβαν τα ονόματα τα οποία είχαν από τίς χώρες, τίς οποίες κατέκτησαν.
Ὁ Φερεκύδης αναφέρει ότι ὁ Κρόνος ήταν ὁ πρώτος ἀπ’ όλους τούς άλλους πού στεφανώθηκε, νέο ὁ Διόδωρος λέγει ότι, αφού νίκησε τούς Τιτάνες ὁ Ζευς, αυτός ήταν πού τιμήθηκε από τούς άλλους με αυτό το έπαθλο.
Ὁ ξάδελφός τού Νίνου, ὁ Πῖκος, ὁ οποίος ονομαζόταν και Ζευς, έγινε βασιλεύς της Ιταλίας και ήταν κυρίαρχος της Δύσεως επί εκατόν είκοσι έτη. Αυτός απέκτησε γιούς και θυγατέρες με τις αραιότερες γυναίκες.
Διότι κατόρθωνε να λαμβάνει μυστηριώδη όψη, όταν συνευρίσκονταν μαζί τους. Κι’ οι γυναίκες αυτές τον έβλεπαν σαν θεό, όταν ζευγάρωνε μαζί τους. αυτός ὁ Πῖκος, ὁ οποίος ονομαζόταν και Ζευς, απέκτησε ένα γιο ονομαζόμενο Φαῦνο, πού τον ονόμασε και Ἑρμῆ από το όνομα τού πλανήσου Ἑρμοῦ.
Όταν επρόκειτο να πεθάνει ὁ Ζευς, διέταξε να μεταφέρουν και εναποθέσουν το λείψανό του στην Κρήτη. Και τα παιδιά του έκτισαν πράγματι ένα ναό πηρός τιμήν του και τον τοποθέτησαν κει. Ὁ τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα και ἐπ’ αυτού υπάρχει ἡ περιγραφή: «Δω κατάκειται ὁ Πῖκος, τον ποιον ονομάζουν και Δία». Γι’ αυτόν έγραψε ὁ Διόδωρος, ὁ σοφότατος χρονογράφος.
Κατά την παράδοσή ὁ Κάστωρ και ὁ Πολυδεύκης, ίο ποιοι ήταν γνωστοί και έως Διόσκουροι, διακρίνοντος πολύ άπω τούς άλλους για την ανδρεία τους και ἐξεστράτευσαν μαζί με τούς Αργοναύτες κατά τρόπο λαμπρότατο. Και έσπευσαν και βοήθησαν πολλούς πού είχαν ανάγκη άπω βοήθεια.
Γενικώς δοξάσθηκαν ἀπ’ όλους σχεδόν τούς ανθρώπους για την ανδρεία τους, την στρατηγική τους ικανότητα, επίσης για την δικαιοσύνη και την ευσέβειά τους, διότι έκαναν την εμφάνιση τους έως βοηθοί εκείνων πού ευρέθησαν σέ απροσδόκητο κίνδυνο. Και για την εξαιρετική ανδρεία τους θεωρήθηκαν γυλιοί τού Διός και, όταν έφυγαν άπω αυτόν τον κόσμο, δέχθηκαν τιμές αθανάτων.
Ο θεός ‘Αμούν (ή Άμμων Δίας) των Αιγυπτίων δεν είναι το αυτό πρόσωπο με το Δία των Ελλήνων, αφού ο Δίας των Αιγυπτίων είχε διαφορετικούς γονείς και διαφορετική ιεραρχία απ΄ ότι ο Δίας στην Ελλάδα.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι σύμφωνα με το μύθο των Ατλάντιων (= οι κάτοικοι γύρω από το όρος Άτλας) της Λιβύης (= η Μεσογειακή Αφρική), υπήρχαν δυο θεοί με το όνομα «Δίας».
Από αυτούς ο πρώτος, που ήταν βασιλιάς μόνο της νήσου Κρήτης, ονόμασε το νησί της Κρήτης Ιδαία, από το όνομα της συζύγου του, που την έλεγαν Ιδαία, απέκτησε δέκα γιους τους Κουρήτες και όταν πέθανε θάφτηκε στην Κρήτη.
Ο δεύτερος Δίας, που ήταν κυρίαρχος της οικουμένης, μετονόμασε το νησί από Ιδαία σε Κρήτη από τη γυναίκα του που την έλεγαν Κρήτη και ήταν κόρη των Κουρητών. Ο πρώτος Δίας , δηλαδή αυτός που ήταν βασιλιάς μόνο της Κρήτης, ήταν, λέει ο Διόδωρος, αδελφός του Ουρανού και προσαγορευόταν Άμμων.
Ο δεύτερος Δίας, δηλαδή ο οικουμενικός, ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας και ονομαζόταν και με το όνομα Ολύμπιος, επειδή έτσι έλεγαν τον επιμελητή του (ο Ηρόδοτος αυτό το Δία τον ονομάζει Όσιρι ή Διόνυσο).
«Ο Κρόνος, σύμφωνα με το μύθο, που ήταν αδελφός του Άτλαντα, παντρεύτηκε την αδελφή του Ρέα από την οποία απέκτησε το Δία, που προσαγορεύτηκε Ολύμπιος (επειδή του είχε δοθεί ως κηδεμόνας κάποιος ονόματι Όλυμπος). Είχε υπάρξει, όμως, και άλλος Δίας, αδελφός του Ουρανού, που βασίλευσε στην Κρήτη, υπολειπόμενου κατά πολύ σε δόξα από το μεταγενέστερο που ονομαζόνταν και Άμμων.
Αυτός, λοιπόν, βασίλευσε σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ ο προγενέστερος, που ήταν κύριος μόνο του προαναφερθέντος νησιού, απέκτησε δέκα γιους, τους ονομαζόμενους Κουρήτες.
Ονόμασε, επίσης, το νησί από τη γυναίκα του Ιδαία και θάφτηκε εκεί μετά τον θάνατό του, ενώ ο τόπος που δέχτηκε τη σωρό του επιδεικνύεται μέχρι την εποχή μας.
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Άμμωνας, βασιλιάς σ’ αυτό το μέρος της Λιβύης παντρεύτηκε την κόρη του Ουρανού, την ονομαζόμενη Ρέα, που ήταν αδελφή του Κρόνου και των υπόλοιπων Τιτάνων. Μια φορά που επισκέπτονταν το βασίλειό του συνάντησε κοντά στα λεγόμενα Κεραύνεια όρη μια παρθένα ξεχωριστής ομορφιάς της οποίας το όνομα ήταν Αμάλθεια.
Καθώς την ερωτεύθηκε κι έσμιξε μαζί της απόκτησε από αυτήν έναν γιο, τον Διόνυσο (ο Ηρόδοτος τον ονομάζει Διόνυσο ή Όσιρι), έτσι ανέδειξε την Αμάλθεια κυρία της γύρω περιοχής, της οποίας το σχήμα έμοιαζε με κέρατο βοδιού και για αυτό ονομάστηκε «Κέρας Εσπέρου».
Η περιοχή, ένεκα της ποιότητας του εδάφους, είναι γεμάτη με όλες τις ποικιλίες της αμπέλου και των υπόλοιπων δέντρων που βγάζουν ήμερους καρπούς. Όταν η προαναφερθείσα γυναίκα ανέλαβε την εξουσία εκείνης της χώρας, η χώρα ονομάστηκε «Κέρας Αμαλθείας». Για αυτό και οι μεταγενέστεροι άνθρωποι, ένεκα της παραπάνω αιτίας, την καλύτερη γη που βγάζει κάθε είδους καρπούς την προσαγορεύουν «κέρας Αμαλθείας».
Σε κείνο, λοιπόν, το άντρο πήγε ο Άμμων το παιδί (το Διόνυσο ή άλλως Όσιρι), και το παρέδωσε στην Νύσα να το αναθρέψει, μια από τις θυγατέρες του Αρισταίου (από τα ονόματα αυτών των δύο, του Δία και της Νύσας, το παιδί ονομάστηκε Διόνυσος, Δίας+Νύσα=Διόνυσος).
Καθώς διαδόθηκε η αξία και η φήμη του, λέγεται πως η Ρέα οργίστηκε με τον Άμμωνα και τον εγκατέλειψε κι έφυγε για τα αδέλφια της τους Τιτάνες, όπου παντρεύτηκε τον αδελφό της, τον Κρόνο.
Αυτός πεισμένος από την Ρέα, εκστράτευσε με τους Τιτάνες εναντίον του Άμμωνα. Στην μάχη που δόθηκε ο Κρόνος κέρδισε την υπεροχή, ενώ ο Άμμωνας πιεζόμενος από σιτοδεία κατέφυγε στην Κρήτη, όπου, αφού παντρεύτηκε την Κρήτη, κόρη ενός από τους Κουρήτες που βασίλευαν εκεί τότε, ανέλαβε την εξουσία του τόπου και το νησί που μέχρι τότε ονομαζόταν Ιδαία και το μετονόμασε Κρήτη από την γυναίκα του.
«Επειδή οι Λίβυοι του είχαν πει, πριν από την μάχη, ότι τον καιρό που εξέπεσε ο από τη βασιλεία ο Άμμων, είχε προφητεύσει στους εγχώριους ότι την καθορισμένη στιγμή θα ερχόταν ο γιος του Διόνυσος, θα ανακτούσε το βασίλειό του πατέρα του και αφού θα γινόταν κύριος της οικουμένης, θα θεωρούνταν «θεός».
Σύμφωνα με την παράδοση το κεφάλι του Άμμων είχε το σχήμα κεφαλής κριαριού, γιατί τέτοιο παράσημο είχε το κράνος που φορούσε στις εκστρατείες του. Έτσι, με υψηλό φρόνημα, εκστράτευσε (ο Διόνυσος) πρώτα στην Αίγυπτο, όπου έβαλε βασιλιά της χώρας τον Δία, τον γιο του Κρόνου και της Ρέας, παιδί ακόμα στην ηλικία. Πλάι του τοποθέτησε και επιμελητή, τον Όλυμπο, που τον εκπαίδευσε και τον έκανε να πρωτεύσει στην αρετή, και έτσι ο Δίας προσαγορεύτηκε Ολύμπιος».
Φύλακα και παιδαγωγό του Διονύσου, ο Άμμωνας έβαλε τον Αριστέα, ο οποίος ανέθρεψε και εκπαίδευσε τον Διόνυσο στα όπλα και τον προστάτευε από τις δολοπλοκίες του Κρόνου και της Ρέας. Προστάτης δε του Διονύσου, ήταν η κόρη του, η Αθηνά, μία παρθένα, σοφή και δεινή πολεμίστρια.
Αυτή είχε εξοντώσει τον καταστρεπτικό Αεγίς στην Φρυγία μετά από μία άγρια μάχη, κάτι που όταν το έμαθε η μητέρα του η Γη, έστειλε μετέπειτα για εκδίκηση τους γιους της, τους γίγαντες ενάντια στην Αθηνά και τον Άμμωνα, αλλά αυτοί, μαζί με τον Δία, τους εξόντωσαν ύστερα από άγρια μάχη.
Ο Κρόνος, από την πλευρά του, ο οποίος φερόταν τυραννικά στους υπηκόους του, όταν έμαθε που βρίσκονταν ο Διόνυσος (στην πόλη Νύσα της Αραβίας), αποφάσισε να του επιτεθεί με το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του.
Όμως, ο Διόνυσος μαζεύοντας στρατό, και συμμαχόντας με τους Λίβυους και τις Αμαζόνες (υπό την διοίκηση της Αθηνάς που τους έμοιαζε στον τρόπο πολέμου), πολέμησε τον Κρόνο, και ύστερα από μία σκληρή μάχη, τον πλήγωσε και ο στρατός του Κρόνου ηττήθηκε και ο ίδιος υποχώρησε στα εδάφη του.
Τότε, ο Αριστέας, ο παιδαγωγός του Διονύσου, έκανε θυσία προς τιμήν του και από τότε ο Διόνυσος άρχισε να λατρεύεται ως «θεός».
Στην συνέχεια, ο Διόνυσος προέλασε στα εδάφη του Κρόνου, καταλαμβάνοντας πρώτα την Λιβλυη, μαζί με τους αριστοκράτες της Νύσα, τους Σείληνους (ο δε πρώτος βασιλιάς της Νύσα, ονομαζόταν Σεληνός).
Παράλληλα, ο Διόνυσος συμπεριφέροταν στις περιοχές που καταλάμβανε με επιείκεια και σύνεση (όπως έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος στην κανονική ιστορία) και με τον τρόπο αυτό οι πόλεις αυτών, του άνοιγαν τις πύλες τους και τον υποδέχονταν ως βασιλιά τους, αλλά και λυτρωτή τους από την τυραννία του Κρόνου.
Τελικά, ο Διόνυσος έφτασε στην Αμμωνία, την πρωτεύουσα του Κρόνου. Σε μάχη που ακολούθησε μπροστά από τα τείχη της πόλης, ο στρατός του Κρόνου, ηττήθηκε για άλλη μία φορά, και ο Κρόνος, προσπάθησε να το σκάσει από την πόλη με την Ρέα και τους φίλους του.
Για να καθυστερήσει δε τον Διόνυσο, έβαλε φωτιά στο γενέθλιο παλάτι της δυναστείας του Διονύσου, ελπίζοντας ότι ο Διόνυσος θα προσπαθούσε να σώσει το τόσο σημαντικό συναισθηματικά για τον ίδιο και την οικογένεια του παλάτι.
Όμως, ο Διόνυσος «δεν τσίμπησε το δόλωμα» και κατάφερε να τους συλλάβει. Παρόλα αυτά, τους φέρθηκε με επιείκεια και τους έθεσε απλά σε έναν κατ’ οίκον περιορισμό στο παλάτι, επιτρέποντας τους κάθε άνεση, καθώς και στον γιο τους, τον Δία-Ζευς, ο οποίος γεννήθηκε τότε.
Μάλιστα, αργότερα, ο Διόνυσος, ο οποίος δεν είχε παιδιά, υιοθέτησε το παιδί αυτό ως διάδοχο του. Ως βασιλιάς πια, ο Διόνυσος κατέλαβε την Αίγυπτο και έκανε τον Δία-Ζευς κυβερνήτη της, αν και αυτός ήταν τότε απλά ένα μικρό αγόρι, βάζοντας τον Όλυμπο ως εκπαιδευτή του και για τον λόγο αυτό, ο Δίας-Ζευς ονομάστηκε αργότερα «Ολύμπιος».
Ύστερα ο Διόνυσος εκστράτευσε κατά της Ινδίας. Όμως, στην διάρκεια της προέλασης του, ο Διόνυσος έμαθε, ότι οι Τιτάνες, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του, επιτέθηκαν στον Άμμωνα στην Κρήτη και ο Δίας-Ζευς μαζί με την Αθηνά, πήγαν με στρατό τους να τον βοηθήσουν.
Τότε, ο Διόνυσος γύρισε με τον στρατό του στην Κρήτη και σε μία μεγάλη μάχη που δόθηκε, κατάφερε μαζί με τους συμμάχους του να εξοντώσει εντελώς τους Τιτάνες, και αργότερα, όταν παρέδωσε στον Δία-Ζευς την εξουσία, αυτός έγινε κυρίαρχος όλου του τότε γνωστού κόσμου.
Οι δε Κρήτες κατά τον Διόδωρο, διηγούνται από την άλλη, τον μύθο που λέει ότι οι περισσότεροι από τους θεούς:
Δίας, Απόλλων, Ερμής, Αθηνά κ.λ.π γεννήθηκαν στην Κρήτη και επειδή πήγαν και σε πολλά άλλα μέρη κάνοντας αγαθοεργίες, μετά το θάνατο και την μετάσταση τους από τους ανθρώπους, θεωρήθηκαν ως οι πρώτοι κάτοικοι του Ολύμπου, επειδή οι άνθρωποι νομίζουν ότι και από εκεί που βρίσκονται, μπορούν ακόμη να τους ευεργετούν.
Έτσι, συνεχίζει να λέει ο Διόδωρος, από τους τόπους και τις πράξεις που έλαβαν χώρα στο κάθε μέρος που πήγαιναν οι εν λόγω κρητικοί Θεοί και για παράδειγμα ο Απόλλωνας ονομάστηκε Λύκιος, Πύθιος και η Άρτεμη Εφεσία, Περσία παρόλο που και οι δυο είχαν γεννηθεί στην Κρήτη. Επομένως οι αρχαίοι Κρήτες είπαν στο Διόδωρο ότι οι θεοί τους αρχικά ήταν άνθρωποι.
Αναφέρει επίσης ότι καταρχήν από τον Κρόνο και τη Ρέα γεννήθηκαν η Εστία, η Δήμητρα και η Ήρα, καθώς και ο Δίας, ο Ποσειδώνας και ο Άδης. Παιδιά του Δία ήταν από τις θεές ήταν η Αφροδίτη, οι Χάριτες, η Ειλείθυια και η συνεργάτης της η Άρτεμη, οι Ώρες, όπως ονομάζονται η Ευνομία, η Δίκη και η Ειρήνη, καθώς και η Αθηνά και οι Μούσες και από τους θεούς ο Ήφαιστος, ο Άρης και ο Απόλλωνας, καθώς επίσης ο Ερμής, ο Διόνυσος και ο Ηρακλής.
Για την Εστία λέγεται ότι ανακάλυψε την κατασκευή σπιτιών και για τούτη την ευεργεσία όλοι σχεδόν οι άνθρωποι της ίδρυσαν βωμούς στα σπίτια τους, όπου της αποδίδονται τιμές. Για την Δήμητρα λέγεται πως εφεύρε πρώτη τους καρπούς (σιτάρι, κριθάρι κ.λ.π) και δίδαξε την σπορά τους για αυτό ανακηρύχτηκε θεά της Γεωργίας, αλλά και οι καρποί που εφεύρε ονομάστηκαν από το όνομα της δημητριακά.
Για τον Ποσειδώνα λέγεται ότι ασχολήθηκε πρώτος με ναυτικές εργασίες και συγκρότησε στόλους και για αυτό παραδόθηκε στις γενιές που ακολούθησαν πως είναι ο κύριος όλων όσων γίνονται στη θάλασσα και οι ναυτικοί τον τιμούν με θυσίες. Σ’ αυτόν αποδίδουν και το ότι πρώτος δάμασε άλογα και να δίδαξε την γνώση της ιππικής τέχνης, πράγμα για το οποίο τον αποκάλεσαν «ίππιος».
Για τον Άδη λέγεται ότι δίδαξε πρώτος τα σχετικά με την ταφή, την εκφορά και τις τιμές προς τους πεθαμένους και για αυτό η παράδοση μας λέει πως τούτος ο θεός είναι ο κύριος των πεθαμένων.
Για την Ήρα (προστάτιδα του γάμου), λένε οι Κρήτες, πως οι γάμοι της με τον Δία έγιναν στην περιοχή της Κνωσού, σ’ ένα μέρος κοντά στην ποταμό Θηρηνο, στο οποίο υπάρχει σήμερα ιερό όπου τελούνται κάθε χρόνο άγιες θυσίες από τους ντόπιους κατ’ απομίμηση του γάμου με τον τρόπο που παραδόθηκε αρχικά.
<<Οι κάτοικοι, λοιπόν της Κρήτης λένε πως οι αρχαιότεροι στο νησί ήταν οι αυτόχθονες Ετεόκρητες, των οποίων ο βασιλιάς, Κρήτας το όνομά του, ανακάλυψε πολλά και πολύ σημαντικά πράγματι στο νησί που είχαν τη δυνατότητα να ωφελήσουν την κοινωνική ζωή των Ανθρώπων. Οι περισσότεροι, επίσης, από τους «θεούς», σύμφωνα με τους μύθους τους γεννήθηκαν στο νησί τους. Οι «θεοί» που για τις ευεργεσίες που πρόσφεραν σ’ όλη την ανθρωπότητα δέχτηκαν τιμές αθάνατες.
Γιατί οι περισσότεροι «θεοί» κίνησαν από την Κρήτη να επισκεφτούν πολλά μέρη της Οικουμένης, για να ευεργετήσουν τα γένη των ανθρώπων. Η Δήμητρα για παράδειγμα πέρασε στην Αττική, από εκεί τράβηξε για Σικελία και μετά από εκεί στην Αίγυπτο και παρέδωσε τον καρπό και δίδαξε τη σπορά του, δέχτηκε πολλές τιμές από τους ευεργετούμενους. Το ίδιο και η Αφροδίτη.
«Οι δε ήρωες και οι ημίθεοι ήταν άνθρωποι, που εν ζωή είχαν κάνει αξιόλογα πολεμικά έργα, πολλές και μεγάλες ανδραγαθίες σε καιρό πολέμου ή που σε καιρό ειρήνης ευεργέτησαν πάρα πολύ το βίο του συνόλου των ανθρώπων κάνοντας ανακαλύψεις ή θεσμοθέτησαν νόμους……. και οι μεταγενέστεροι τους τίμησαν, άλλους ως θεούς και άλλους ως ήρωες».
-Ο Πλάτων, ο Διόδωρος και το αρχαίο «Μέγα Ετυμολογικό», σχετικά με την μετάσταση και την ονομασία του Δία αναφέρουν:
«Ο Δίας νίκησε τον πατέρα του Κρόνο και τους Τιτάνες και γενικά επέδειξε μεγάλο ζήλο στο να τιμωρεί τους ασεβείς και τους πονηρούς, αλλά και στο να ευεργετεί τα πλήθη. Για όλα αυτά μετά την μετάσταση του από τους ανθρώπους ονομάστηκε Ζην, διότι θεωρήθηκε αιτία του καλώς ζειν των ανθρώπων, ενώ εκείνοι που είχαν ευεργετηθεί του έκαναν την τιμή να το εγκαταστήσουν στον ουρανό και όλοι πρόθυμα τον αγόρευσαν θεό και κύριο του σύμπαντος κόσμου στον αιώνα το άπαντα».
Ο Ήλιος ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Αιγυπτίων, ομώνυμος με το άστρο του ουρανού. Κατόπιν βασίλεψε ο Κρόνος που παντρεύτηκε την αδελφή του Ρέα και γέννησε, σύμφωνα με μερικούς μυθολόγους, τον Όσιρι και την Ίσιδα, ενώ κατά τους περισσότερους, τον Δία και την Ήρα που για την αρετή τους, κυβέρνησαν το σύμπαν.
Από αυτούς γεννήθηκαν πέντε θεοί, ένας κάθε μέρα από τις πέντε που παρεμβάλλουν οι Αιγύπτιοι τα ονόματα τούτων των παιδιών ήταν Όσιρις, Ίσις, Τυφών, Απόλλων και Αφροδίτη και ο μεν Όσιρις πάει να πει Διόνυσος, ενώ η Ίσις πλησιάζει περισσότερο στην Δήμητρα. Με αυτήν ενώθηκε ο Όσιρις, ανέλαβε τη βασιλεία κι έκαμε πολλά προς όφελος της κοινωνίας.
Επίσης, με βάση τον Ευημερισμό:
Οι δε Κύκλωπες του Οδυσσέα, δεν ήταν μονόφθαλμα τέρατα στην Σικελία, αλλά πραγματικοί κανίβαλοι της περιοχής.
Η Λερναία Ύδρα και οι Στυμφαλίδες όρνιθες, ήταν στην πραγματικότητα βάλτοι με πολλές κοίτες, στους οποίους ο Ηρακλής έκανε αποξηραντικά έργα.
Σίφωνα με μια μία παράδοση, ο Κέρβερος ήταν ένα φίδι στο Ταίναρο, τόσο μεγάλο και φοβερό που είχε ονομαστεί συμβολικά «ο Σκύλος του Άδη», γιατί οποίον δάγκωνε πέθανε ακαριαία από το δηλητήριο του.
Ο Δούρειος ίππος ήταν στην πραγματικότητα ένας πολιορκητικός κριός με πρόσωπο αλόγου (https://slpress.gr).
Οι συμπληγάδες στα Δαρδανέλια, ήταν στην πραγματικότητα ένα φυσικό φαινόμενο, σαν τα νερά της Χαλκίδας.
Η Σκύλλα και η Χάρυβδη Στενά Σικελίας, ήταν στην πραγματικότητα ενέδρες από Ετρούσκους πειρατές με πλοία με ονόματα Σκύλλα και σημαία με το ζώο αυτό.
Το Χρυσόμαλλο δέρας, ήταν μια προβιά που μάζευαν όντως στην αρχαιότητα χρυσαφί οι αρχαίοι λαοί στις όχθες των ποταμών (το χρυσαφί που διέχεε τα ποταμιά «κατακράταγαν» πάνω στις προβιές), στην Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) που έχει χρυσαφί. Και για τον λόγο αυτό, έγινε πιθανώς η Αργοναυτική εκστρατεία για άνοιξη εμπορικών οδών στην Μαύρη θάλασσα, καθώς και για την εύρεση και οικειοποίηση του χρυσού της περιοχής.
Ο Προμηθέας, ήταν βασιλιάς της Λιβύης, τον οποίο έδεσαν οι αγανακτισμένοι υπήκοοι του, όχι στον Καύκασο αλλά σε βουνά περιοχής, επειδή δεν μπορούσε να σταματήσει συνεχείς και καταστροφικές πλημμύρες του ποταμού με το όνομα Αετός. Τον ελευθέρωσε ο Ηρακλής, ο οποίος και κατασκεύασε αποστραγγιστικά έργα, τα οποία ανακούφισαν τους κάτοικους.
Οι Κένταυροι ήταν στην πραγματικότητα οι πρώτοι εισβολείς πάνω σε αλόγα.
Ο Άτλαντας ήταν αδελφός του Έσπερου. Αυτοί απέκτησαν πρόβατα ξεχωριστά για την ομορφιά τους που είχαν χρώμα ξανθό χρυσαφί και για αυτό τον λόγο, οι ποιητές που ονομάζουν τα πρόβατα «μήλα» τα είπαν «χρυσά μήλα».
Ο Έσπερος, γέννησε θυγατέρα που ονομάστηκε Εσπερίδα, την οποία πάντρεψε με τον αδελφό του, και από αυτήν η χώρα πήρε το ονομάστηκε Εσπερίδα. Ο εν λόγω μύθος αναφέρει επίσης ότι ο Ηρακλής πήγε στην Εσπερίδα.
Εκεί έμαθε ότι ληστές της θάλασσας που είχε στείλει ο βασιλιάς της Αιγύπτου Βούσιρις, είχαν αρπάξει τις παρθένες κόρες του Άτλαντα και πήγε και τις έφερε πίσω σκοτώνοντας τους ληστές. Ο Άτλαντας για να του ανταποδώσει τη χάρη τον δίδαξε αστρονομία.
Ο Άτλας είχε μελετήσει περισσότερο από απ΄ όλους την αστρονομία και είχε ανακαλύψει μετά από πολύ δουλειά τη σφαίρα όπου βρίσκονται τα άστρα, ενώ η εντύπωση που επικρατούσε ήταν πως εκείνος σήκωνε ολόκληρο τον κόσμο στους ώμους του.
Οι Εσπερίδες, ήταν οι δυο όμορφες κόρες του βασιλιά της Καρίας, οι οποίες είχαν υπό την κατοχή τους πλούσια κοπάδια από πρόβατα, τα οποία καλούταν στην τοπική διαλεκτό μήλα. Αυτά είχαν ποιμένα, έναν άνθρωπο με το όνομα Δράκοντας. Αυτόν εξόντωσε ο Ηρακλής και πηρέ τα κοπάδια αυτά και τα έφερε στον Ευρυσθέα.
Ο φύλακας των χρυσών μήλων των Εσπερίδων, ήταν στην πραγματικότητα ένας άνδρας με το όνομα Δράκων, ο οποίος είχε υπό την επίβλεψη του πολλές φυτείες κανονικών και εύκαρπων μήλων, αλλά και κοπαδιών προβάτων, από τα οποία συσσώρευε πολύ χρυσό.
Ο Κάδμος (από τις Θήβες της Αιγύπτου), σκότωσε έναν βασιλιά της Θήβας που είχε το όνομα Δράκοντας και του πήρε την θέση και όχι ένα κανονικό δράκοντα. Οι δε Σπαρτοί του Κάδμου αντίστοιχα, ήταν οι φίλοι του Δράκοντα, οι οποίοι στράφηκαν εναντίον του Κάδμου, αλλά αυτός τους νίκησε.
[Η πόλη που έκτισε ο Κάδμος, ονομάστηκε Καδμεία από το όνομα του ή Θήβα από το όνομα της πόλης της Αιγύπτου απ΄ όπου έφυγαν μετανάστες οι πρώτοι της κάτοικοι.
Ανατρέχοντας στο Πάριο χρονικό και στους αρχαίους συγγραφείς: Εκαταίο Μιλήσιο (Στράβων 7, 321), Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 – 58), Ισοκράτη (Παναθηναϊκός, Ελένης εγκώμιο 68 – 69, Πανηγυρικός κ.α.), Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, Απόσπασμα 3), Πλάτων (Μενέξενος, 245c-d) κ.α., βλέπουμε να αναφέρουν ότι πολύ πριν από τα Τρωικά και συγκεκριμένα το 1500 π.Χ. ξεσπούν στην Αίγυπτο λοιμώδεις ασθένειες (οι 7 πληγές, σύμφωνα με την Αγία Γραφή) και οι ντόπιοι τις αποδίδουν στους ασεβείς αλλόφυλους.
Για να αποφύγουν την οργή των ντόπιων οι μετανάστες που ζούσαν στην Αίγυπτο συσπειρώνονται και φεύγουν σε άλλα μέρη. Από αυτούς οι Εβραίοι με αρχηγό το Μωυσή πάνε δια ξηράς στην Ιουδαία. Οι Δαναοί με πλοία και με αρχηγό το Δαναό ( απ΄ όπου και η ονομασία Δαναοί) μέσω Ρόδου πάνε στο Άργος της Πελοποννήσου.
Όταν έφτασαν εκεί ήρθαν σε σύγκρουση με τους κατοίκους του Άργους, που ήταν Αχαιοί στη γενιά. Ωστόσο επειδή από τη μια ο βασιλιάς των Αργείων, που ονομάζονταν Γελάνωρ, δεν είχε γιο για διάδοχο και από την άλλη δεν επεδείκνυε στρατιωτικές ικανότητες για νίκη των Αργείων, οι Αργείοι στο τέλος κάλεσαν το Δαναό αφενός για συνθηκολόγηση και αφετέρου να γίνει κοινός βασιλιάς.
Αυτός είναι και ο λόγος που μετά στα Τρωικά οι Αργείοι (= οι Αχαιοί κάτοικοι του Άργους) ονομάζονταν και Αχαιοί και Δαναοί και Αργείοι και απ΄ αυτούς κατ’ επέκταση και όλοι οι Έλληνες.
Οι Φοίνικες με αρχηγό τον Αγήνορα έφυγαν από την Θήβα της Αιγύπτου, απ΄ όπου και η ονομασία Θηβαίοι, και πήγανε στη Φοινίκη της Ασίας (τη χώρα απέναντι από την Κύπρο και όπου οι πόλεις Τύρος, Σιδών κ.α.), εξ ου και η ονομασία Φοίνικες (πηγή: Κρασσανάκης-http://www.krassanakis.gr/, http://www.krassanakis.gr)].
Οι φίλοι του Δράκοντα, λοιπόν, αφού ηττήθηκαν στη μάχη, λεηλάτησαν ένα μέρος της περιουσίας του Κάδμου και άρπαξαν τους χαυλιόδοντες που φυλάσσονταν στο ιερό και έφυγαν γρήγορα από την πατρίδα τους και διασκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας.
Με ορμητήριο τις περιοχές αυτές έκαναν επιθέσεις στους Θηβαίους και ήταν φοβεροί πολεμιστές, επειδή γνώριζαν και τη γλώσσα και την περιοχή. Επειδή, λοιπόν, κατά την φυγή τους άρπαξαν τα δόντια, οι πολίτες έλεγαν: «Τέτοιες συμφορές μας προξένησε ο Κάδμος σκοτώνοντας τον Δράκοντα. Από τους χαυλιόδοντες του πολλοί, γενναίοι, σπαρτοί άνδρες φύτρωσαν, οι οποίοι τώρα μας πολεμούν».
Η Σφίγγα δεν ήταν τέρας που ζήταγε απαντήσεις σε αινίγματα, αλλά η πρώτη γυναίκα του Κάδμου, μια άγρια πολεμίστρια, η οποία, όταν αυτός πήρε για δεύτερη γυναικά, την αδερφή του πρώην βασιλιά της Θήβας, Δράκοντα, επαναστάτησε ζηλεύοντας εναντίον του.
Κατάφερε δε να πάρει ένα μέρος του βασιλικού στρατού με μέρος της και άρχισε ανταρτοπόλεμο, στήνοντας ενέδρες και κάνοντας επιδρομές σε περαστικούς, σε έναν τόπο με όνομα Αίνιγμα. Ο βασιλιάς της Θήβας, την επικήρυξε με αμοιβή και για τον λόγο αυτό, την σκότωσε ο Οιδίποδας.
Υπήρξαν συνολικά τρεις άντρες με το όνομα Ηρακλής.
Ο πρώτος και παλαιότερος γεννήθηκε στις Θήβες της Αιγύπτου, κατέλαβε με την μυϊκή δύναμη και τον στρατό του, μεγάλο μέρος του γνωστού κόσμου και εξόντωσε κακοποιούς σαν τον Ανταίο στην Λιβύη και τον Βούσιρι στην Αίγυπτο και ταυτόχρονα έστησε μαρμάρινες στήλες με το όνομα του στην Λιβύη.
Ο δεύτερος, κατάγονταν από τους Ιδαίους Δακτύλους στην Κρήτη και ήταν μάγος με γνώσεις στρατηγικής, ενώ ίδρυσε και τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Ο τρίτος, γεννήθηκε στην Θήβα της Βοιωτίας από τον Δία και την Ακλμήνη λίγο πριν τον Τρωικό πόλεμο, επισκέφτηκε μεγάλο μέρος του κόσμου εκτελώντας τους άθλους υπό τις διαταγές του Ευρυσθέα, και ταυτόχρονα έστησε μαρμάρινες στήλες με το όνομα του στο Γιβραλτάρ στην Ισπανία (τις γνωστές σε όλους μας Ηράκλειες στήλες).
Η ζωή και τα έργα των τριών αυτών αντρών έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε οι μεταγενέστεροι τους ταύτισαν σε ένα άτομο, ότι ακριβώς έκαναν και με τον Διόνυσο.
Έτσι, υπήρχαν τρεις Διόνυσοι:
Ο πρώτος ήταν γιος του Δία και της Ιούς που γεννήθηκε στην Αίγυπτο, έγινε βασιλιάς της και έφτασε με στρατό ως τις Ινδίες. Γεννήθηκε δε στην Νύσα της Αραβίας και για τον λόγο αυτό, από το όνομα του πατέρα του (Δίας) και την πόλη στην οποία γεννήθηκε (την Νύσα), έλαβε το όνομα του (Διόνυσος).
Όταν μεγάλωσε, ο Διόνυσος, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος, ζούσε πολυτελώς και διασκέδαζε με ομάδες γυναικών (τις μαινάδες), χορεύοντας έξαλλα. Αργότερα, αυτές τις έκανε στρατιωτικό σώμα και με τον κύριο στρατό του, άρχισε εκστρατεία για την κατάκτηση του κόσμου.
Όσοι δεν πίστευαν σε αυτόν, εξοντωνόταν άγρια, όπως ο βασιλιάς της Θράκης Λυκούργος και ο βασιλιάς Πενθεύς στην Ελλάδα ή ο Μύρνος των Ινδιών από τις μανιασμένες μαινάδες και τον στρατό του Διονύσου.
Στην Θράκη, ο βασιλιάς Λυκούργος ήθελε να στήσει ενέδρα και να επιτεθεί αιφνιδιαστικά στον Διόνυσο και τον στρατό του, αλλά ένας ντόπιος κάτοικος της Θράκης, ο Χάροψ, μαρτύρησε το σχέδιο του Λυκούργου στον Διόνυσο και αυτός διέφυγε γρήγορα κρυφά στην απέναντι πλευρά του Ελλησπόντου, όπου βρίσκονταν ο στρατός του.
Όμως, πάνω στην βιασύνη του, ο Διόνυσος δεν πρόλαβε να ειδοποιήσει τις μαινάδες, οι οποίες βρίσκονταν σε μία πόλη της Θράκης, και έτσι, όταν ο Λυκούργος τους επιτέθηκε, εξόντωσε τις περισσότερες από αυτές.
Όμως, όταν κατέφτασε ο Διόνυσος με τον στρατό του, νίκησε και συνέλαβε αιχμάλωτο τον Λυκούργο, του έβγαλε τα μάτια, τον βασάνισε και τέλος τον σταύρωσε (βέβαια για άλλους, ο Λυκούργος ήταν βασιλιάς της Αραβίας και όχι της Θράκης).
Στην συνέχεια, ο Διόνυσος, για να ανταμείψει τον Χάροψ, τον έκανε βασιλιά της περιοχής και του δίδαξε τα «μυστήρια του». Στην συνέχεια αυτά συνεχίστηκαν από τον γιο του Χάροψ, τον Οανάγη και στην συνέχεια, αυτό θεσμοθετήθηκαν επίσημα από τον εγγονό του, τον Ορφέα (οι λεγόμενες ορφικές διδασκαλίες και «μυστήρια»).
Ο δεύτερος γεννήθηκε στις Ινδίες και ήταν βασιλιάς της περιοχής. Δίδαξε τους κατοίκους της για την καλλιέργεια αμπελιών και κρασιού, το οποίο φύτρωνε από μόνο του στην Ινδία λόγω του καλού κλίματος της περιοχής, ενώ ταξίδεψε και σε άλλα μέρη και διέδωσε την χρήση του.
Και ο τρίτος, ο οποίος γεννήθηκε από τον Δία και την Σεμέλη (κατ’ άλλους τον Δία και την Περσεφόνη), την κόρη του Κάδμου στην Θήβα, θέλησε να μιμηθεί τα έργα των άλλων δύο και σχημάτισε στρατό και με γυναίκες, τις Μαινάδες (σαν τους δύο προκατόχους του), τον οποίο οδήγησε στον τότε γνωστό κόσμο.
Και αυτών, η και τα έργα έμοιαζαν τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε οι μεταγενέστεροι τους ταύτισαν σε ένα άτομο, ότι ακριβώς έκαναν και με τον Ηρακλή.
Οι Αμαζόνες υπήρξαν εν μέρει ιστορικά στην Σκυθία (http://alophx.blogspot.com).
Στις ευημεριστικές ερμηνείες των μύθων του Διόδωρου του Σικελιώτη, οι Αμαζόνες κατάγονταν από το νησί Εσπέρα στην Τριτωνίτιδα της Λιβύης και όχι από την Θεμισκίρα στον Πόντο.
Αρχηγός τους ήταν η Μυρίνα, ενώ οι Αμαζόνες γειτόνευαν με την φυλή των Ατλάντιων (η χώρα τους, ήταν γνωστή και ως Ατλαντίδα και βρίσκονταν πλησίον του Όρους Άτλαντα, στα παράλια της Βόρειας Αφρικής).
Αρχικά οι Αμαζόνες κατέλαβαν τις υπόλοιπες πόλεις του νησιού τους, εκτός από μία που θεωρούταν ιερή και σε αυτήν κατοικούσαν οι ιχθυοφάγοι Αιθίοπες. Στην συνέχεια, επιτέθηκαν στους Ατλάντιους και αυτοί, καταλαμβάνοντας την πόλη της Κέρνης, αλλά αυτοί υποτάχθηκαν γρήγορα στις Αμαζόνες και συμμάχησαν μαζί τους.
Τότε αυτοί, ζήτησαν από τις Αμαζόνες να επιτεθούν στην βάρβαρη και γειτονική σε αυτούς φυλή των Γοργόνων, η οποία τους έκανε συχνά επιθέσεις και τους λεηλατούσε.
Πραγματικά, οι Αμαζόνες επιτέθηκαν στις Γοργόνες με 30.000 στρατό, και μετά από μία άγρια μάχη τις νίκησαν εξοντώνοντας πολλές από αυτές, πιάνοντας πολλές ως αιχμαλώτους, ενώ όσες δεν διέφυγαν, κάηκαν μέσα στο δάσος που κατέφυγαν από την φωτιά που έβαλαν σε αυτό οι Αμαζόνες.
Όμως το βράδυ, λόγω κακής φύλαξης, οι αιχμάλωτες Γοργόνες επαναστάτησαν και έσφαξαν πολλές Αμαζόνες.
[Αργότερα, οι βάρβαρες Γοργόνες απέκτησαν ξανά δύναμη υπό την ηγεσία της βασίλισσας Μέδουσας, η οποία ξεκίνησε πόλεμο με τον Περσέα, γιο του Δία και σκοτώθηκε στην μάχη, χάνοντας μεγάλο μέρος του στρατού τους, ενώ αφανίστηκαν τελείως αργότερα από τον Ηρακλή].
Στην συνέχεια, η Μυρίνα πήγε στην Αίγυπτο και σύναψε συνθήκη φιλίας με τον βασιλιάς της χώρας αυτής, τον Ώρο, τον γιο της Ίσιδας. Στην συνέχεια οι Αμαζόνες κατέλαβαν την Αραβία, την Συρία, την Κιλικία και την Μεγάλη Φρυγία, ενώ παράλληλα αποβίβασαν στρατό και στα νησιά του Αιγαίου και συγκεκριμένα στην Λέσβο, όπου ίδρυσαν την Μυτιλήνη, δίνοντας της το όνομα της αδερφής της βασίλισσας τους.
Όμως τότε, ο Μώψος, εξόριστος από τον τότε βασιλιά της Θράκης Λυκούργο, αλλά και ο επίσης εξόριστος Σίπιλος ο Σκύθης, επιτέθηκαν στις Αμαζόνες με τον στρατό τους και στην μάχη που ακολούθησε, η Μυρίνα σκοτώθηκε, χάνοντας το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της. Αμέσως μετά, οι Αμαζόνες υποχώρησαν στην Λιβύη.
Αργότερα, οι Αμαζόνες απέκτησαν ξανά δύναμη από την βασίλισσα Αντιόπη, αλλά ηττήθηκαν από τον Ηρακλή και τον Θησέα. Η τελευταία αναλαμπή της δύναμης τους, έγινε από την βασίλισσα Πενεσθίλεια, η οποία έλαβε μέρος στον πόλεμο της Τροίας ως σύμμαχος των Τρώων, αλλά και αυτή στο τέλος ηττήθηκε από τον Αχιλλέα με τον στρατό της, και από τότε, οι Αμαζόνες παρήκμασαν οριστικά.
Τελικά, ύστερα από μεγάλους σεισμούς, η χώρα των Αμαζόνων καταποντίστηκε δυτικά προς το μέρος του Ωκεανού.
[Ίσως και η χώρα των γειτόνων των Αμαζόνων, των Ατλάντιων, η Ατλαντίδα, να βυθίστηκε και αυτή από τους σεισμούς που συγκλόνισαν την χώρα των Αμαζόνων, αφού και αυτοί βρισκόταν πλησίον της και σίγουρα θα επηρεάστηκε από το γεγονός αυτό.
Δεν είναι σίγουρο εάν αυτή η Ατλαντίδα ταυτίζεται με την Ατλαντίδα του Πλάτωνα (https://www.triklopodia.gr). Άλλωστε η Ατλαντίδα του Πλάτωνα ήταν νησί και βρίσκονταν δυτικά των Ηράκλειων Στηλών της Ισπανίας (https://www.pronews.gr), στον Ατλαντικό Ωκεανό, ενώ η Ατλαντίδα των Αμαζόνων στην Βόρεια Αφρική στην ξηρά.
Επίσης, οι κάτοικοι της Ατλαντίδας του Πλάτωνα, ήταν μία ισχυρή και άπληστη ευημερούσα δύναμη, η οποία εισέβαλε στην Μεσόγειο, καταλαμβάνοντας όλα τα μέρη της ως την Αίγυπτο και την Ιταλία.
Και όταν εισέβαλαν στην Ελλάδα, αποκρούστηκαν από τους Έλληνες (https://www.protothema.gr), οι οποίοι στην συνέχεια αντεπιτέθηκαν, απελευθέρωσαν τους λαούς της Μεσογείου και Ατλάντιοι υποχώρησαν στην Ατλαντίδα, η οποία βυθίστηκε τελικά μετά από παρατεταμένους σεισμούς.
Αντίθετα, οι κάτοικοι της Ατλαντίδας των Αμαζόνων, ήταν σε ευημερία και παντελώς ειρηνικοί και απόλεμοι, εκτός και εάν υποτεθεί ότι μετά την παρακμή των Αμαζόνων αυτοί απέκτησαν φιλοπόλεμες τάσεις, και έκαναν τα πολεμικά έργα των Ατλάντιων του Πλάτωνα, και στην συνέχεια, ο Πλάτωνας απλά παράλλαξε την ιστορία τους, μεταφέροντας την χώρα και την ιστορία τους σε ένα νησί πιο μακριά από την Αφρική].
Οι Αρπυίες, ήταν στην πραγματικότητα γυναίκες, αρχηγοί κακοποιών, που λήστευαν τους περαστικούς και εξοντώθηκαν από τους Αργοναύτες, οι οποίοι είχαν διαλέξει ως στρατηγό τους τον Ηρακλή λόγω του θάρρους του.
Η θυσία της Ιφιγένειας ήταν κανονική ανθρωποθυσία και αυτή δεν σώθηκε τελικά.
Επίσης, στην διάρκεια δε της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πολλοί ναυτικοί ισχυρίζονταν ότι άκουγαν να αντηχεί παντού ανεξήγητα η ιαχή που έλεγε ότι ο (υποτιθέμενος) «θεός» Πάνας, πέθανε (τώρα το πω ένας «θεός» πεθαίνει μόνιμα είναι άξιον απορίας).
Ο Αίολος, ήταν σοφός βασιλιάς και αστρονόμος-μετεωρολόγος, ο οποίος γνώριζε τον καιρό, καθώς και την πορεία ανέμων, αλλά δεν τους έλεγχε κανονικά.
Η Μέδουσα, ήταν μια άγρια και βάρβαρη βασίλισσα της Λιβύης, της φυλής των Γοργόνων (μονίμου εχθρού των Αμαζόνων της Λιβύης), κανονικός άνθρωπος, η οποία έστηνε ενέδρες και έκανε εισβολές σε αλλά μέρη, την οποία σκότωσε και αποκεφάλισε ο Πέρσες σε μια μάχη, όταν εισέβαλε στην χωρά της, ενώ ο λαός της εξοντώθηκε οριστικά από την Ηρακλή μετέπειτα.
Ο Φρίξος και η Έλλη, διέφυγαν όχι με ιπτάμενο χρυσό κριάρι από την Ιωλκό, αλλά με πλοίο μαζί με τον παιδαγωγό τους, ο οποίος είχε το όνομα Κριός (Κριάρι) από την κακιά μητριά τους. Η δε Έλλη, έπεσε στην θάλασσα και πνίγηκε κατά την διάρκεια του ταξιδιού παραπατώντας και πέφτοντας από το πλοίο. Το δε πέλαγος που αυτή πνίγηκε, ονομάστηκε στην συνέχεια προς τιμήν της, Ελλήσποντος.
Οι ίπποι του Διομήδη, ήταν στην πραγματικότητα ανθρωποφάγοι στρατιώτες που ίππευαν άγρια άλογα.
Ο Βελλεροφόντης, ήταν φυγάς από την Κόρινθο, καλός και αγαθός. Και κατασκευάσει δε ένα πλοίο μακρύ, με το οποίο επιτίθονταν στα παραθαλάσσια χωριά καεί τα εκπορθούσε, το οποίο είχε το όνομα Πήγασος .
Την ίδια εποχή, ο βασιλιάς Ἀμισώδαρος, κατοικούσε στον ποταμό Ξάνθο, σε ένα ψηλό όρος, ενώ για την πρόσβαση σε αυτό, υπήρχαν δυο προσβάσεις, η μια μπροστά από την πόλη των Ξανθιών, και η άλλη από πίσω από την Καρία.
Από τις άλλες πλευρές της πόλης, υπήρχαν υψηλοί γκρεμοί και ένα μεγάλο βουνό, και ανάμεσα σε αυτούς ένα μεγάλο χάσμα της γης, από το οποίο εκπεμπόταν πυρ (από καιόμενο πετρέλαιο άραγε;), ενώ το όρος αυτό, ονομαζόταν Χίμαιρα.
Την ίδια στιγμή από την μπροστινή πλευρά, στην είσοδο της πόλης κατοικούσαν πολλά άγρια λιοντάρια, και από την πίσω πλήθη φαρμακερών φιδιών, τα οποία πείθονταν στους κάτοικους της πόλης και τους υλοτόμους.
Τότε, ήρθε στην περιοχή ο Βελλεροφόντης και το όρος Χίμαιρα κατακάηκε και τα θηρία εξοντώθηκαν από αυτόν. Και από τότε όλοι έλεγαν: “Ότι ο Βελλεροφόντης φτάνοντας μετά του Πηγάσου εξόντωσε την Χίμαιρα και την απώλεσε και από το γεγονός αυτό, πλάστηκε αργότερα ο μύθος.
Εναλλακτικά, η Χίμαιρα, ήταν στην πραγματικότητα μια βασίλισσα, η οποία είχε στην υπηρεσία της δυο αδελφούς με ονόματα Λέοντα καεί Δράκοντα. Επειδή ήταν σκληρή, παράσπονδος και σκότωνε τους ξένους, αυτή και ο στρατός της εξοντώθηκαν από τον Βελλεροφόντη.
Στην δε ιστοσελίδα (http://users.sch.gr), καθώς και στις ιστοσελίδες (https://palaephatus.blogspot.com/) και (https://heracleitus-paradoxographer.blogspot.com), αναλύονται ακόμα περαιτέρω παρεμφερείς λογικοφανείς ερμηνείες των μύθων.
Ουσιαστικά, με τόσο πολύ υλικό, δολοπλοκίες και σασπένς, θα μπορούσε κανείς να πει, ότι η συνδυασμένα, η ευημεριστική ανάλυση των Αρχαίων Ελληνικών μύθων, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως υλικό για σενάριο για μια σειρά ανάλογη του Game of Thrones!!!
