Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Ο πόλεμος μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών (καθώς και, φυσικά, του Ισραήλ) έχει πολλές πτυχές, επιπτώσεις, αιτίες και πεδία δράσης.
Το πετρέλαιο, βεβαίως. Και επίσης η γεωπολιτική θέση του Ιράν, η οποία αποτελεί μια θεμελιώδη πολιτική και οικονομική γέφυρα προς την Κίνα.
Και έπειτα η συνολική ισορροπία δυνάμεων & δομή σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.
Με την Τεχεράνη να αποτελεί το αντίβαρο, το κύριο εμπόδιο, στη γέννηση του Μεγάλου Ισραήλ.
Και είναι ένας πόλεμος που διεξάγεται σε πολλά επίπεδα. Με διαφορετικά εργαλεία & μέσα.
Ένας πόλεμος που, τώρα, μετατρέπεται, επίσης, και σε πόλεμο για το νερό.
Δηλαδή, εμπλέκοντας στον πόλεμο και τους υδάτινους πόρους από τους οποίους εξαρτάται ολόκληρη η περιοχή. Και οι οποίοι, σε πολλές περιπτώσεις, εγγυώνται την ίδια την επιβίωση ολόκληρων λαών.
Τα γεγονότα μιλούν ξεκάθαρα, από μόνα τους. Είναι απλό.
Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ χτύπησε και ουσιαστικά παρέλυσε τις μονάδες αφαλάτωσης του Κεσμ, ενός νησιού στο Στενό του Ορμούζ, το οποίο εξαρτάται από αυτές τις εγκαταστάσεις.
Φαίνεται ότι ήταν οι Αμερικανοί, αυτοί που το έκαναν. Αν και, προς το παρόν, μεταθέτουν την ευθύνη στο Ισραήλ.
Ναι… επειδή αυτά τα εργοστάσια αφαλάτωσης είχαν ως μοναδικό σκοπό την παροχή πόσιμου νερού στον πληθυσμό του νησιού. Δεν είχαν καμία στρατιωτική σημασία. Κανέναν στρατηγικό ρόλο.
Εν ολίγοις, μια απόλυτη ηλιθιότητα. Όμως μια βλακεία που θα μπορούσε να πυροδοτήσει σοβαρές συνέπειες. Όπως ήδη προμηνύουν οι ιρανικές δηλώσεις.
Γιατί το Ιράν, συνολικά, έχει νερό, τόσο πολύ που μπορεί και να το πουλήσει. Οι υδάτινες πηγές του είναι πλούσιες. Τα μεγάλα ποτάμια αρδεύουν ολόκληρη τη χώρα.
Το νησί Κεσμ είναι μια μια ακραία περίπτωση. Απομονωμένο. Ένα φυλάκιο. Ένα προγεφύρωμα.
Ωστόσο, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική στις γειτονικές πλούσιες αραβικές χώρες, οι οποίες αποτελούν τις βάσεις από τις οποίες επιχειρούν οι Αμερικανοί.
Οι ανάγκες του πληθυσμού σε πόσιμο νερό καλύπτονται, ως επί το πλείστον, από τις μονάδες αφαλάτωσης.
Κυμαίνονται από ένα καλό 70% της Σαουδικής Αραβίας, έως σχεδόν το 100% του Κατάρ.
Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει; Χωρίς μονάδες αφαλάτωσης σε αυτές τις χώρες, απλά, υπάρχει κίνδυνος να πεθάνουν από δίψα.
Για αυτόν τον λόγο τις φροντίζουν και τις περιποιούνται.
Για τον λόγο αυτό, καταβλήθηκαν προσπάθειες να τις κρατήσουν εκτός της πολεμικής σύγκρουσης.
Αλλά μετά εμφανίστηκαν κάποιες ιδιοφυΐες (Αμερικανοί ή Ισραηλινοί, δεν έχει σημασία) που θεώρησαν σκόπιμο να καταστρέψουν το νησί Κεσμ. Χωρίς κανένα στρατηγικό λόγο.
Και τώρα τι περιμένετε να συμβεί;
Η Τεχεράνη ήταν ξεκάθαρη. Από εδώ και στο εξής θεωρεί σαν στρατιωτικούς στόχους όλες, μα όλες, τις μονάδες αφαλάτωσης της Αραβικής Χερσονήσου.
Ο άμαχος πληθυσμός, φυσικά, δεν έχει καμία σχέση με όλο αυτό. Ωστόσο, αυτές οι αραβικές χώρες φιλοξενούν, ας πούμε, τις αεροπορικές και πυραυλικές βάσεις από τις οποίες εξαπολύονται οι αμερικανικές επιθέσεις. Πιθανώς, η επίθεση στο ιρανικό εργοστάσιο αφαλάτωσης να εξαπολύθηκε επίσης από εκεί.
Οπότε… αρχίστε να κάντε λίγο τους υπολογισμούς σας, για να δείτε το τι τραγικό θα συμβεί σε λίγο.
Η Ριάντ και τα αραβικά μικρά κράτη του Κόλπου βρίσκονται ήδη σε πανικό. Τα ιρανικά αντίποινα θα μπορούσαν να τους φέρουν σε χειρότερη θέση από το να γονατίσουν. Να διψάσουν.
Και αυτό σίγουρα θα καταστήσει πολύ δύσκολο τον έλεγχο των πληθυσμών που είναι σε μεγάλο βαθμό σιίτες σαν τους Ιρανούς και οι οποίοι ήδη συμπαθούν την Τεχεράνη.
Μια στρατιωτική ηλιθιότητα, θα έλεγα. Μία από τις πολλές εγκληματικές ηλιθιότητες, όπως ήταν εκείνη η επίθεση με αεροπορική βόμβα στο δημοτικό σχολείο των μικρών κοριτσιών. Με εκατοντάδες αθώα θύματα.
Μια ηλιθιότητα που, ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση, θα μπορούσε να κοστίσει ακριβά.
Πολύ ακριβά, πραγματικά.
