Φίλες και φίλοι,
Έχουμε μπει εδώ και καιρό σε μια εποχή που η ανθρώπινη υπόσταση και το ανθρώπινο γένος όπως αυτά υφίσταντο για αιώνες βάλλονται απροκάλυπτα. Αρχές, αξίες, ιδανικά, πολιτισμικός και πολιτιστικός πλούτος που κατακτήθηκαν με αγώνες, αγωνία και ιδρώτα των λαών, γκρεμίζονται, παραμορφώνονται, χυδαία λοιδορούνται, εξευτελίζονται και καταστρέφονται ολοσχερώς ή υφίστανται «γενετική τροποποίηση».
Μία τέτοια τερατώδης αλλοίωση είναι και η λίαν προσφάτως παραχάραξη της ιστορίας της Μακεδονίας, ενός από τα μέλη της αδιαίρετης και μητρώας γης των Ελλήνων. Θα είναι άραγε η επόμενη χαμένη πατρίδα, μετά από την Μικρασία των Ιώνων και την ματοβαμμένη Κύπρο; Ή θα προλάβουν πρώτοι οι ανατολίτες γείτονές μας να μας υφαρπάξουν όση Θράκη μας έχει απομείνει εντός του κράτους μας; Οι πιέσεις από ανατολάς του Σουλτάνου Ερντογάν είναι ισχυρές, την στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα ανεξέλεγκτα κατακλύζεται από τους ομοθρήσκους του μουσουλμάνους μετανάστες. Κι αν εμείς στρουθοκαμηλίζουμε, βλέποντας μονάχα το ανθρωπιστικό μέρος αυτής της αθρόας εισροής αμέτρητων ανθρώπων, να είστε σίγουροι ότι οι Τούρκοι τους βλέπουν περισσότερο ως ομόθρησκούς τους και πιθανούς συνεργάτες τους σε ενδεχόμενη εμπλοκή στην περιοχή. Όσοι έχουμε υπηρετήσει παλιότερα και πολύ πριν τις ροές μεταναστών την στρατιωτική μας θητεία στην Κω και την Ρόδο, γνωρίζουμε ποια θα έπρεπε να είναι η αντιμετώπιση των Ελλήνων Μουσουλμάνων κατοίκων των νησιών αυτών σε περίπτωση πολεμικής σύρραξης. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ανθρώπους που, ούτε την ελληνική ιθαγένεια έχουν, ούτε έχουν μεγαλώσει στην Ελλάδα.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, δε μπορεί ένα κράτος που θέλει να λέγεται σύγχρονο να μη γνωρίζει πόσοι άνθρωποι ζουν στην επικράτειά του. Γιατί άραγε οι δήθεν σύμμαχοί μας, μας ζητάνε και το έχουν για την ώρα πετύχει, η Ελλάδα να γίνει ξέφραγο αμπέλι, την ώρα που τα σύνορα των χωρών τους τα κρατάνε κλειστά και πολύ μακριά από τις θερμές περιοχές που οι μετανάστες κινούνται; Γιατί άραγε η δήθεν ενωμένη Ευρώπη δεν διασφαλίζει τα ευρωπαϊκά σύνορα, ούτε εγγυάται στην Ελλάδα παροχή βοήθειας σε περίπτωση που ο Ερντογάν με τους βασιβουζούκους του θελήσουν να καταλάβουν ένα ακόμα κομμάτι γης ελληνικής;
Και δε μας έφταναν οι επί δύο αιώνες εντολές των ευρωπαίων επικυρίαρχων, έχουμε τώρα και την δράση των ΜΚΟ. Οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από κρατικά ταμεία και όχι μόνο, και που αποστολή έχουν την αποσταθεροποίηση ή την εισαγωγή νέων ιδεών τεχνηέντως και ουρανοκατέβατα σε περιοχές «παραμελημένες» ή «υπανάπτυκτες» (οι δύο αυτές λέξεις σε εισαγωγικά). Πρόκειται ξεκάθαρα για όργανα της παγκοσμιοποίησης και ως τέτοια πρέπει πλέον να αντιμετωπίζονται.
Φίλες και φίλοι,
Ο ελληνισμός από το 1821 και εξής έχει υποστεί έναν βίαιο περιορισμό των οικονομικών και εθνικών, κυριαρχικών και εμπορικών του δυνατοτήτων. Και δυστυχώς σε αυτό σημαντικό μέρος ευθύνης βαραίνει τους ηγέτες της πατρίδας, καθώς φυσικά και τις προστάτιδες φίλιες δυνάμεις παλαιότερα και τους ευρωπαίους εταίρους σήμερα.
Με τέτοιους λοιπόν εγχώριους πολιτικούς, αποδεδειγμένα ανίκανους να χειριστούν τα εθνικά και οικονομικά ζητήματα, δε θα πρέπει να αφεθεί καμιά κοινωνική πολιτική στους δήθεν αριστερούς, ούτε τα εθνικά ζητήματα σε χέρια πατριδοκάπηλων όπως είναι οι ακροδεξιοί και οι νεοφιλελεύθεροι. Ας αποφασίσουμε πώς μπορούμε να κινηθούμε πολιτικά μονιασμένοι, να αλλάξει ο κατήφορος που έχει μπει για τα καλά η χώρα. Η πολιτική ανυπακοή είναι ένα από τα πολιτικά εργαλεία που είναι στην διάθεσή μας, αλλά για να πετύχει θέλει
πραγματικά αφοσιωμένους κι αποφασισμένους αγωνιστές, κι αμφιβάλλω αν διαθέτουμε σήμερα τούτα τα χαρακτηριστικά.
Εκτός από την ιδέα της εθνικής κυριαρχίας που κατακρεουργείται και σπιλώνεται, αξίες όπως η ελευθερία του προσώπου, η δημοκρατική θεώρηση της πολιτειακής οργάνωσης, η αυτοδιάθεση των εθνών, η εθνική γλώσσα, η θρησκεία και ο σεβασμός σε αυτήν όπως αυτός εδώ και δύο αιώνες συνταγματικά κατοχυρώνεται, καθώς και οι παραδόσεις, η επαφή με τις ρίζες και τα έθιμα της πατρίδας, συνθλίβονται από την κυριαρχία των αμερικανικών μέσων επικοινωνίας και προπαγάνδας και από τις πολιτικές στην διεθνή σκακιέρα.
Από την άλλη μεριά νέες μορφές διακυβέρνησης (για να χρησιμοποιήσω την περιβόητη πλέον έκφραση της πρώην προέδρου της Βουλής των Ελλήνων) έχουν κάνει μετά το πέρας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου την εμφάνισή τους. Εν τούτοις, μονάχα λίγα ψήγματα των συνθέσεων των ομάδων και των think tank αυτών, που αποφασίζουν την σχεδιαζόμενη παγκόσμια πολιτική, καθώς και της δομής και λειτουργίας τους έχουν γίνει γνωστά στους μη μυημένους. Όπως και να χει, οποιοδήποτε κέντρο αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς, αυτοχαρακτηρίζεται άμεσα και είναι, αντιδημοκρατικό και οργουελιανό.
Στόχος μου στο βιβλίο αυτό ήταν να καταδείξω την ανάγκη και την αγωνία του απλού ανθρώπου, του καθημερινού πολίτη αυτής της χώρας, να συμμετάσχει στις πολιτικές αποφάσεις που τον αφορούν. Να δειχτεί ότι ο Έλληνας και η Ελληνίδα ήταν και είναι και σήμερα έτοιμοι να αναλάβουν την διαχείριση του κράτους τους, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουν θυσίες. Και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, επειδή το σύστημα που κυβερνά διαχρονικά τούτη τη χώρα γνωρίζει ότι ο λαός έχει την ικανότητα της αυτοδιαχείρισης και αυτοδιοίκησής του, γι αυτό εν τη γενέσει του πολέμησε τόσο λυσσαλέα το Κίνημα των Αγανακτισμένων με πολεμικά και όχι μόνο μέσα. Ανοιχτά κι απροκάλυπτα.
Το βιβλίο έχει μυθιστορηματική πλοκή και δεν κάνει, ούτε θέλει να κάνει ιστορία. Για τα βιβλία ιστορίας υπάρχουν ειδικοί επιστήμονες και μελετητές. Επίσης σπεύδω
να τονίσω ότι οι αναφερόμενες στο βιβλίο ιστορίες των προσώπων που εμφανίζονται δεν είναι μήτε οι σπουδαιότερες που ο ελληνικός λαός δημιούργησε στις δύο αναφερόμενες ιστορικές περιόδους, το 2011 δηλαδή και στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, μήτε οι πιο εντυπωσιακές. Είναι ωστόσο ενδεικτικές, και αυτό θέλησα να καταδείξω, της αυτενέργειας και εμπλοκής που είχαν και έχουν άνθρωποι απλοί, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, άνθρωποι μεροκαματιάρηδες, στην υπόθεση που λέγεται δημόσια πολιτική ζωή.
Η κύρια ιστορία του βιβλίου, η σχετική με το κίνημα των πλατειών, είναι μία από τις πολλές που θα μπορούσαν να γραφτούν για τις ημέρες εκείνες του 2011. Πρόκειται επομένως για ένα αποτύπωμα όσο το δυνατόν αντιπροσωπευτικό της κατάστασης που ο ίδιος έζησα και όπως εγώ αντιλήφθηκα τα πράγματα. Σίγουρα οι συνιστώσες του Κινήματος του 2011 είναι πολύ περισσότερες απ’ όσες περιγράφονται στο μυθιστόρημα. Δε θα μπορούσαν εξάλλου με κανέναν μυθιστορηματικό τρόπο να καταγραφούν όλες αυτές. Ίσως ένα βιβλίο έρευνας, μια μακροσκελής πανεπιστημιακή μελέτη, να μπορούσε να καταγράψει πιο σφαιρικά και ολοκληρωμένα τις επιδιώξεις, τα κίνητρα και τα πολιτικά και κοινωνικά όνειρα ενός και πλέον εκατομμυρίου πολιτών που κατέβηκαν στις πλατείες όλης της χώρας. Ποιο ήταν το κοινό τους κίνητρο, κι αν υπήρχε τέτοιο, ώστε να συμμετάσχουν σ αυτόν τον παλλαϊκό ξεσηκωμό; Νομίζω όπως είπα και πριν υπήρχε τέτοιο κίνητρο και ήταν ότι ζητούσαν πολιτική φωνή, ζητούσαν να ακουστεί η πολιτική τους άποψη.
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου αναρωτιέται, σχεδιάζει, απορεί, δημιουργεί και προβληματίζεται. Μαθαίνει από τα ιστορικά γεγονότα και αρνείται να συμμετάσχει στο παιχνίδι της ζωής σαν παθητικό πιόνι. Αρνείται κυρίως να συμμετάσχει σε ένα κακόγουστο παιχνίδι που θα αυτοχειριάζεται όποτε του ζητηθεί. Ο πρωταγωνιστής του έργου είναι ένας καθημερινός άνθρωπος που του αρέσει η ενασχόληση με την πολιτική με την ευρεία έννοια. Απεχθάνεται η πολιτική διαχείριση και η εν γένει διαχείριση δημοσίων υποθέσεων να γίνεται από απομακρυσμένα κέντρα και εκείνος απλά να εκτελεί εντολές.
Η δεύτερη παράλληλη ιστορία που εκτυλίσσεται στο βιβλίο έχει να κάνει με ένα περιστατικό από τα εκατοντάδες που δημιούργησε η ηρωική ελληνική αντίσταση του 40-44. Πρόκειται για μια προσπάθεια τριών πατριωτών να εκτελέσουν τον αρχιπροδότη της περιοχής τους, στο Ρέθυμνο της Κρήτης, και η οποία επιχείρηση καταλήγει σε αποτυχία, μετά από προδοσία Έλληνα της περιοχής, ενός κοινού χαφιέ.
Μέσα από την παράθεση των δύο ιστοριών προκύπτουν παραλληλισμοί όσον αφορά τα πρόσωπα ένθεν κακείθεν, τις μεθόδους καταστολής, τα μέσα και την οργάνωση αντιμετώπισης λαϊκών αντιδράσεων, το πάθος του λαού για ελευθερία και δημοκρατία. Το βιβλίο θέλει να επισημάνει την ιστορική κυκλικότητα των συνιστωσών αυτών, την επαναλαμβανόμενη τουλάχιστον τους τελευταίους δύο αιώνες πάγια εφαρμοζόμενη πολιτική στην ελληνική επικράτεια, που στόχο έχει να κρατάει την χώρα σε μια νηπιακή πολιτική κατάσταση προκειμένου να μην αποκτήσει διεθνή λόγο και παραγωγική και οικονομική αυτάρκεια.
Τα χρονικά χάσματα που παρατηρούνται στην ροή του κειμένου, από την μια είναι αναγκαία για την εξέλιξη της μυθοπλασίας, κι από την άλλη θέλουν να δείξουν την αμετάβλητη κατά βάθος πολιτική κατάσταση στη χώρα, ανεξάρτητα από την μνημονιακή κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία τα τελευταία 9 χρόνια. Οι νόμοι που ψηφίζονται στην Βουλή, οι ανύπαρκτες εθνικές θέσεις και επιδιώξεις των πολιτικών μας όταν συναντούν ξένους ομολόγους τους, η επαφή του πολιτικού κατεστημένου με τον λαό και φυσικά οι αντιδράσεις των πολιτών σε όλο αυτό το τραγελαφικό σκηνικό είναι συνιστώσες που σχεδόν αυτούσιες επαναλαμβάνονται διαχρονικά ξανά και ξανά.
Φίλες και φίλοι,
Λίγες μόλις δεκαετίες πριν, η Ελλάδα παρήγαγε βιομηχανικά και βιοτεχνικά προϊόντα, με μαζικές εξαγωγές αυτών σε ευρωπαϊκές και όχι μόνο χώρες. Τι συνέβη και έγινε η απόλυτη καθίζηση σήμερα; Ποιές πολιτικές ή καλύτερα ποιό πολιτικό σύστημα και ποιάς ποιότητας αντιπροσωπευτική δημοκρατία υπήρξε για να μπορέσει να αποδομηθεί ένα ολόκληρο κράτος; Γιατί δεν υπήρξαν αντανακλαστικές
αντιδράσεις θεσμών, προσώπων, ομάδων εργαζομένων; Αντιδράσεις με επίκεντρο το εθνικό και το κοινωνικό, και όχι το κομματικό συμφέρον. Γιατί δεν υπήρξαν φωνές που να υπερασπιστούν τα εθνικά δίκαια και τον ελληνισμό σαν οντότητα; Μήπως υπήρξαν τέτοιες φωνές, αλλά δεν ακούστηκαν ποτέ από τα μεγάλα κανάλια παραπληροφόρησης; Μήπως υπήρξαν φωνές, αλλά πολύ γρήγορα σιώπησαν γιατί είτε φιμώθηκαν με απειλές, είτε άλλαξαν τα πιστεύω τους με το αζημίωτο; Προφανώς υπήρξαν φωνές. Αλλά το σύστημα έδειξε ισχυρά και γρήγορα αντανακλαστικά να προστατευθεί από την απογύμνωσή σου στα μάτια του λαού. Και τις έπνιξε αυτές τις φωνές. Το ίδιο συνέβη και με τις πλατείες του 2011, καθώς και με τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για το Μακεδονικό. Αλλά εδώ οι φωνές δεν ήταν τρεις και τέσσερις ήταν χιλιάδες, εκατομμύρια. Το πολιτικοοικονομικό σύστημα της χώρας δεν μπορούσε να αποκρύψει ένα εκατομμύριο φωνές ενεργών πολιτών που βγήκαν στους δρόμους. Έτσι, άλλοτε με παραπληροφόρηση, άλλοτε με πολεμικά μέσα και άλλοτε με γκεμπελίστικες μεθόδους κατάφερε να το διασπάσει σε κομμάτια, να το καθυποτάξει, να το χειραγωγήσει, να το σπιλώσει και να το οδηγήσει στον αφανισμό.
Φίλες και φίλοι,
O λαός πιστεύει ότι θα μπορούσαμε να έχουμε έναν εύρωστο ελληνικό Σκαραμαγκά, ανθηρές κλωστοϋφαντουργίες, καπνοβιομηχανίες και βιομηχανίες ζάχαρης, ελληνικά αεροδρόμια και τηλεπικοινωνίες δημόσιου χαρακτήρα.
Ο λαός πιστεύει ότι θα μπορούσαμε να μεταποιούμε τα προϊόντα του πρωτογενούς τομέα, παράγοντας υψηλής αξίας εξαγώγιμα συσκευασμένα προϊόντα.
Τα πορτοκάλια πετιούνται στις χωματερές ή μένουν αμάζευτα πάνω στα δέντρα, όταν οι εισαγωγές λεμονιών, πατατών, κρεμμυδιών και σκόρδων από την Τουρκία, την Αργεντινή και την Κίνα είναι μαζικές.
Το ελαιόλαδο στην Ιταλία πωλείται έναντι 6 ευρώ το λίτρο όταν στην χώρα μας η τιμή του είναι στα 2,5 ευρώ, τιμή συγκρίσιμη με το νερό και τα αναψυκτικά, παρόλο που η ποιότητά του είναι ανώτερη όλων των ελαιολάδων του πλανήτη.
Ο λαός πιστεύει ότι το Ρέθυμνο, σαν παραθαλάσσια νησιωτική πόλη θα έπρεπε να έχει πλοίο της γραμμής. Όμως δεν έχει.
Ο λαός πιστεύει ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να αξιοποιεί τις διεθνώς αναγνωρισμένες συμβάσεις και ως εκ τούτου να κηρύξει και να εκμεταλλευτεί επαρκώς την ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη).
Ο λαός πιστεύει ότι ο 60χρονος δε θα έπρεπε να δουλεύει στην οικοδομή, κι όμως δουλεύει, για να πάρει μια σύνταξη πείνας…
Ο λαός πιστεύει ότι αφού θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς τα γερμανικά αυτοκίνητα και φάρμακα, τουλάχιστον οι εισαγωγές ελληνικών προϊόντων των γερμανών να είναι ίσες κατ έτος σε εκατομμύρια ευρώ, με εκείνες που κάνει αντίστοιχα η χώρα μας από την Γερμανία. Η πρόταση αυτή μάλλον ακούγεται σαν ανέκδοτο στα αυτιά των γερμανών υπουργών οικονομικών, αν δεν έχει ακουστεί ήδη έτσι στα δικά μας αυτιά. Και πράγματι είμαστε πολύ μακριά από μια τέτοια οικονομική σχέση των δύο κρατών σε εισαγωγές – εξαγωγές, και το διαπιστώνεις όταν με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ μαθαίνεις ότι η Ελλάδα κάνει εισαγωγές (ενός κόμμα πέντε) (1,5) εκατομμυρίου ευρώ σε ελαιόλαδο από την Γερμανία, που δεν έχει ούτε έναν ελαιώνα στην επικράτειά της. Επαναλαμβάνω. Η Ελλάδα κάνει εισαγωγές 1,5 εκατομμυρίου ευρώ σε ελαιόλαδο από την Γερμανία, μια Γερμανία που δεν έχει ούτε έναν ελαιώνα στην επικράτειά της (εισαγωγές ελαιολάδου που ενδεχομένως να είναι ελληνικό!).
Τελικά ο λαός έχει σώας τας φρένας του και πιστεύει όλα τα προηγούμενα ή κάτι άλλο συμβαίνει; Δε ξέρω τι απάντηση θα έδιναν στο ερώτημα οι ευρωπαίοι εταίροι μας και οι εδώ συνεργάτες τους, μα Ο λαός πιστεύει ότι κάτι άλλο, κάτι παράλογο συμβαίνει σε αυτό το κράτος εδώ και δεκαετίες. Και απλά τα μνημόνια είναι η εφαρμογή του τελικού σχεδίου αυτής της επί δεκαετίες παράλογης πολιτικής διαχείρισης. Μιας παράλογης διαχείρισης που ξεκινά από τα θέματα της παιδείας, προχωρά στην εκμετάλλευση των ενεργειακών και παραγωγικών πόρων της
πατρίδας μας, φθάνει στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα και καταλήγει στην διαχείριση του τουριστικού προϊόντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς μας.
Σε όλα αυτά τα παράλογα θέλησε πολλές φορές ο λαός να πει την άποψή του, να αντισταθεί, να διαμαρτυρηθεί, να προτείνει έναν άλλο δρόμο. Τι συνάντησε; Κλειστές υπουργικές πόρτες, ψεύτικα κατηγορητήρια, στημένες κάλπες, απειλές, εκβιασμούς, δολοφονίες, πολεμικά και χημικά μέσα καταστολής. Πλέον ήρθε η ώρα οι υγιείς δυνάμεις της πατρίδας μας, εκείνες που μακριά από εθνικιστικές κορώνες γνωρίζουν το βάθος αυτού που ονομάζεται ελληνισμός, συνώνυμος της πάλης για το φως, να ενωθούν και να δράσουν. Ήρθε η ώρα να πούμε το μεγάλο όχι, στην προσπάθεια διαμελισμού της χώρας, να πούμε το μεγάλο όχι στην φυσική και πνευματική εξόντωση των πολιτών της. Ήρθε η ώρα να χαράξουμε μια νέα πορεία που θα έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που θα ξέρει το παρελθόν του, κι ο οποίος θα στηρίζεται στις ρίζες του, στις αξίες που ο τόπος τούτος γέννησε και ενστερνίστηκε κατόπιν όλος ο κόσμος.
Και σε όλο αυτό το κάδρο της κατρακύλας της χώρας μας, έχουμε τον εγχώριο πολιτικό συρφετό, τους Έλληνες σαλτιμπάγκους πολιτευτές και πρωθυπουργούς απλά να υπογράφουν διαχρονικά ό,τι αποστέλλεται από τα γραφεία των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του ΝΑΤΟ. Είδηση των τελευταίων ημερών είναι ότι η αμερικανική βάση της Σούδας που σκορπά τον όλεθρο στους λαούς της περιοχής, επεκτείνεται και αναβαθμίζεται έπειτα από την σχετική συμφωνία με την κυβέρνηση, την δήθεν ελληνική. Μια αναβάθμιση της Βάσης που γίνεται χωρίς ούτε ένα αντάλλαγμα.
Ευτυχώς υπήρξαν στους πολιτικούς ηγέτες μας και λίγες φωτεινές εξαιρέσεις στην ιστορία της χώρας, και η μεγαλύτερη εξ αυτών είναι ο πρώτος Κυβερνήτης της νεότερης Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, που απέδειξαν με την πολιτική που εφάρμοσαν, την νομοθεσία που θέσπισαν και τις επιστολές και τα γραπτά τους κείμενα, συνολικά με την παρουσία τους, ότι την ζωή του ο καθένας πολίτης και ο κάθε πολιτικός την διαμορφώνει όπως εκείνος θέλει. Όποια πορεία χαράξει μέσα
του, αυτή και θα ακολουθήσει. Όποια αξία δώσει στην ζωή, αυτήν την αξία η ζωή θα του γυρίσει πίσω.
O Καποδίστριας ήταν υπέρμαχος, και σαν διπλωμάτης το απέδειξε αυτό, του ειρηνικού τρόπου επίλυσης των διαφορών των χωρών, με τον διάλογο, και όχι με τα όπλα. Υπουργός των εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας, εμπνευστής του ελβετικού διοικητικού μοντέλου και συντάγματος, τίμησε τον ελληνικό τρόπο σκέψης και ζωής όπου κι αν έδρασε και αντιλήφθηκε τον βαθύ πνευματικό πλούτο της Ορθοδοξίας, τιμώντας τον με την ζωή και με τον μαρτυρικό θάνατό του.
Ο Καποδίστριας επέτυχε με το έργο του, πέτυχε όμως περισσότερα με τον θυσιαστικό θάνατό του. Ο Μέτερνιχ, ορκισμένος εχθρός της καποδίστριας ευρωπαϊκής πολιτικής, και οι απόγονοί του από τότε και μέχρι σήμερα, έχουν διαβρώσει τόσο πολύ τις πτυχώσεις του μυαλού μας, κάνοντάς μας να πιστέψουμε ότι τα δέντρα μπορούν και χωρίς τις ρίζες τους να ζήσουν. Το αστείο είναι ότι εκείνοι οι ίδιοι άσπονδοι εχθροί των όπου γης ελλήνων, ελλήνων όχι με την εθνική ταυτότητα αλλά με την ψυχική ενατένιση του φωτός, είναι εκείνοι που μελετούν και γνωρίζουν την ιστορία μας και τα πραγματικά, βαθύτερα όπλα μας, καλύτερα από εμάς. Και μας αφοπλίζουν πλέον συστηματικά, απροκάλυπτα και προγραμματισμένα. Γιατί το να βγάλεις την γλώσσα, την ιστορία, και την πίστη από τον λαό είναι το απόλυτο ξεγύμνωμά του, η απόλυτη απογύμνωσή του από την όποια ελπίδα μπορεί να έχει στις δυνάμεις του εαυτού του και στο ότι, στις κάθε είδους αντιξοότητες πάντα θα είναι σε θέση να βγει όντως νικητής.
Ευτυχώς, το προωθούμενο μοντέλο του εκμοντερνισμού και εκδυτικισμού της ελληνικής κοινωνίας έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιλαμβάνεται, μετά από δεκαετίες πλύσης εγκεφάλου, ότι όλο αυτό το προωθούμενο μοντέλο περισσότερο ήταν ένα ακόμα προϊόν εμπορικής κατανάλωσης και λιγότερο ένας ανώτερος τρόπος ζωής.
Δύο πυλώνες είναι εκείνοι πάνω στους οποίους θα μπορεί πάντα ο ελληνισμός να στηρίζεται και να προχωρά μπροστά. Πρόκειται για την ελληνική γλώσσα και το
Ευαγγέλιο, την πίστη στον Θεό. Είναι γνωστές οι θυσίες προς τους θεούς και τα μεγάλα ιερά που είχαν φτιάξει για να τους τιμούν, οι προ Χριστού πρόγονοί μας, από τους μινωίτες και τους μυκηναίους μέχρι τους αθηναίους του χρυσού αιώνα. H «κάθοδος των Μυρίων» όπως εξαιρετικά μας την διασώζει ένας εκ των πρωταγωνιστών αυτής, ο ιστορικός και μαθητής του φιλοσόφου Σωκράτη, Ξενοφώντας ξεκίνησε με τέτοιες μεγάλες θυσίες και αφιερώματα στα βάθη της Ασίας για να έχει αίσιο τέλος η περιπέτεια των Ελλήνων μισθοφόρων βλέποντας ξανά θάλασσα ελληνική. Ένα ιστορικό έργο, μια ιστορία αληθινή, που διδάσκει σ’ όποιον την μελετήσει, το πόση μεγάλη αξία έχει η πίστη στη ζωή του ανθρώπου.
Επιπλέον, η επανάσταση του ‘21, κατ’ ομολογία των ηρώων και πρωταγωνιστών εκείνης της περιόδου, υπήρξε μια επανάσταση που σε κάθε της βήμα προόδευε με την ευλογία του κλήρου και την πίστη στον Θεό. Υποψιάζομαι πως ήδη πολλοί θα αναρωτιέστε καλόπιστα, τι θέση έχει στην πολιτική ένα τέτοιο ζήτημα όπως είναι η θρησκεία. Δυστυχώς η ατομική βόμβα του συγκρητισμού και της ισοπέδωσης πολιτισμών, ηθών και εθίμων και η απογύμνωση των λαών από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους μας έχει οδηγήσει σε μια αυτιστική θεώρηση της ζωής και σε μια ανίερη και ανιαρή επανάληψη εκτέλεσης άνωθεν εντολών. Κι όμως επιμένω να θεωρώ πως εδώ είναι το μυστικό της επιτυχίας μας. Της πολιτικής επιτυχίας. Γιατί η πολιτική είναι ζωή. Και ζωή τι είναι, αν δεν είναι η όντως αλήθεια; Αλλά όπως είπαμε λίγο πριν, είμαστε στην εποχή που πιστεύουμε ότι τα δέντρα μπορούν και χωρίς τις ρίζες τους να ζήσουν. Τι άφρονες αλήθεια που καταντήσαμε.
Φίλες και φίλοι,
Θα ολοκληρώσω την ομιλία μου με δυο λόγια για τον τίτλο του μυθιστορήματος. Έχουμε ως ελληνισμός πολλές χαμένες εδαφικές πατρίδες, μα περισσότερες και κυρίως σπουδαιότερες θαρρώ είναι οι έμψυχες χαμένες πατρίδες. Οι άνθρωποί μας, που κάθε τόσο, ολοένα και πιο συχνά, είτε από αδερφοσφαγή, είτε από ξένα βόλια συναντούν τον θάνατο. Έναν θάνατο ηρωικό όμως, που βάζει βαθιές υποθήκες για το μέλλον.
Έναν θάνατο που υπόσχεται ότι εκείνοι που μένουν θα δυναμώσουν βλέποντάς τον και θα τα καταφέρουν. Έναν θάνατο που θα σπείρει ζωή. Πόσες αλήθεια φορές δεν πενθή
του και το αίμα του για τις αξίες, τα ιδανικά της φυλής μας, την ελευθερία, την δημοκρατία, την αυτοδιάθεση. Ένας-ένας θάνατος, ξεχωριστός ο καθένας, που αν τους αθροίσεις χάνεις το μέτρημα. Σ’ αυτούς όλους αφιερώνεται και το βιβλίο. Σήμερα μια ανάλογη σφαγή με άλλη όμως μορφή συντελείται στις νέες γενιές της πατρίδας μας, καθώς η οικονομική και πολιτική κατάσταση τους οδηγεί στο να αναζητήσουν την τύχη τους στις τέσσερις άκρες του ορίζοντα, πιστοί απόγονοι του πολυμήχανου Οδυσσέα. Ο ανθός του ελληνικού λαού μεταναστεύει μαζικά στα μήκη και τα πλάτη της γης για να βρει λίγο γλυκό ψωμί. Οι δικές μου χαμένες πατρίδες λοιπόν είναι όλα εκείνα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο μυθιστόρημα (και παράλληλα τα χιλιάδες που δεν αναφέρονται) που δρουν στην ζωή τους γνωρίζοντας ότι μόνο αν αγωνιστούν, τις περισσότερες φορές μυστικά και αθόρυβα, η κοινωνία θα γίνει λίγο καλύτερη. Που δεν νοιάζονται μόνο για το τομάρι τους, που δεν κοιτάζουν μόνο την πάρτη τους. Είναι το συντριπτικό σύνολο των καθημερινών ανθρώπων που υψώνουν το ανάστημά τους πάνω από τα ανθρώπινα μέτρα όποτε χρειαστεί. Που σημαίνει ότι αγγίζουν τον ουρανό χωρίς να χάνουν την επαφή τους με το χώμα που τους γέννησε. Οι δικές μου λοιπόν χαμένες πατρίδες είναι όλοι εκείνοι οι συμπατριώτες μας, που μας διδάσκουν, με την σιωπηλή διδαχή της ζωής και του θανάτου, άρρητα ρήματα ζωής αιωνίου. Ας σκύψουμε να τα αφουγκραστούμε.
Όσο για την τριήρη στο εξώφυλλο, πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα πολεμικά πλοία της αρχαίας Ελλάδας. Ένα πλοίο που για να κινηθεί χρειαζόταν τις συντονισμένες κινήσεις όλων των κωπηλατών. Έτσι και σήμερα ο ελληνισμός πρέπει να βρει τον βηματισμό του και συντονισμένα να διαβεί τον δικό του δρόμο κι όχι εκείνους τους πλατιούς δρόμους που άλλοι ανοίγουν, μα δίχως να του λένε σε ποιάν άβυσσο τον οδηγούν.
Φίλες και φίλοι,
Το βιβλίο τούτο είναι ένα πλέγμα ιστοριών καθημερινών ανθρώπων, κι ως εκ τούτου σε τέτοιους καθημερινούς ανθρώπους απευθύνεται. Δεν φαντασιώνεται, δεν εντυπωσιάζει, δεν μελλοντολογεί, δεν εικάζει. Ζει στο σήμερα, στο κάθε σήμερα του ανθρώπινου πόνου και της ανθρώπινης ελπίδας και προσδοκίας. Ζει στο
σήμερα των αγώνων και της αγωνίας και ένα καλύτερο αύριο. Εύχομαι να ικανοποιήσει τις προσδοκίες όσων θελήσουν να το διαβάσουν και κυρίως να αποτελέσει το εφαλτήριο προσωπικού προβληματισμού πάνω στα θέματα που θίγει.
Πιστεύω πως οι αλλαγές στον τρόπο διοίκησης και οργάνωσης των κοινωνιών γίνονται όχι όταν εμείς θέλουμε ή όταν εμείς πιστεύουμε ότι τώρα πρέπει να γίνουν, αλλά γίνονται όταν καμιά επίγεια δύναμη δεν μπορεί να τις αποτρέψει. Επομένως κανένα άγχος να μην έχουμε για το πότε. Θα συμβεί, αν συμβεί, στην καλύτερη δυνατή στιγμή. Μέχρι τότε, και επειδή ζούμε σε μια εποχή που η ανθρώπινη ύπαρξη έχει φτηνύνει επικίνδυνα, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι, σε όλους εκείνους που επιβουλεύονται την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματά μας, να τους πουλάμε κάθε στιγμή ακριβά το σαρκίο μας. Δεν αναφέρομαι στην υιοθέτηση μιας ηδονικής θεώρησης της ζωής, αναφέρομαι στο ακριβώς αντίθετο. Αναφέρομαι στην σιωπηλή και προσευχητική αποδοχή του πεπρωμένου, όταν πλέον έχεις κάνει ότι περνά από το ανθρώπινο χέρι σου. Κυρίως έχεις κάνει ότι περνά από το χέρι σου στο να καλυτερεύσεις ή έστω να προσπαθήσεις να καλυτερεύσεις λίγο, τον ίδιο σου τον εαυτό.
Πραγματικά, πριν πολλά-πολλά χρόνια, οι κάτοικοι τούτης της πόλης είχαν δείξει με την στάση τους, την αξία που έδιναν στο ανθρώπινο πρόσωπο. Ήταν τότε που επεύλαυνε ο περσικός στρατός στα ελληνικά χώματα, κι ενώ οι Πέρσες βρίσκονταν προ των πυλών της πόλης, οι Αθηναίοι δημοκρατικά αποφάσισαν να κρατήσουν ότι πολυτιμότερο διέθετε η λαμπρή πολιτεία τους. Τους πολίτες της. Δε σκέφτηκαν στιγμή μήτε τους Παρθενώνες, μήτε τα ιερά, μήτε τα συσσωρευμένα πλούτη. Δε τα αγαπούσαν και δε τα τιμούσαν; Το αντίθετο. Μα ήξεραν πως αν έσωζαν την υπόστασή τους θα μπορούσαν τα ίδια και καλύτερα να ξαναφτιάξουν. Πράγματι, παρόλο που οι βάρβαροι Πέρσες λεηλάτησαν την άδεια από κατοίκους πόλη των Αθηνών, δεν μπόρεσαν να την κυριεύσουν αφού δεν είχαν καθυποτάξει τους πολίτες αυτής. Κι όταν λίγο αργότερα το επιχείρησαν αυτό στα στενά της Σαλαμίνας αντιλήφθησαν ποιο είναι το βάθος και η δύναμη του ελληνικού κοσμοσυστήματος, των ελληνικών κόσμων, του υπαρκτού ελληνισμού.
Φίλες και φίλοι, Η ζωή του καθενός και της καθεμιάς από εμάς γράφεται κατ ευθείαν στο καθαρό τετράδιο της ζωής και όχι σε πρόχειρο που θα μεταγραφεί αργότερα και θα έχουμε την δυνατότητα και τον χρόνο για διορθώσεις.
Ας ορμήσουμε λοιπόν στην ζωή με πάθος, μα να μην πηγαίνουμε μέσα σ όλα. Ας ομοιάσουμε της μέλισσας που πηγαίνει και τρυγά λουλούδι το λουλούδι κι άνθος το άνθος, αποφεύγοντας προσεχτικά την κάθε ακαθαρσία και το κάθε ξυλώδες τίποτα.
Ο μόνος χώρος που μπορεί πλέον να διασώσει τις πανανθρώπινες αξίες στην οικουμένη είναι ο χώρος του υπαρκτού ελληνισμού.
Ο χώρος του υπαρκτού ελληνισμού είναι ο χώρος της συνείδησης και της καρδιάς. Δεν περιορίζεται σε μια χαλκευμένη κρατική οντότητα, σε ένα κρατίδιο περιορισμένου μεγέθους, σε γεωγραφικά διαμερίσματα συγκεκριμένων συντεταγμένων του χάρτη, σε έναν κρατικό μετεωρισμό.
Ο χώρος του υπαρκτού ελληνισμού χωρά μόνο στον πλατύ χώρο, τις ανοικτές ιδέες και εκεί όπου πνέει πνεύμα ελευθερίας.
Κι ο πιο πλατύς χώρος είναι ο χώρος της καρδιάς, το πιο ελεύθερο πνεύμα αναπνέει και μορφώνεται βαθιά μέσα μας. Ο ελληνισμός υπό μία έννοια είναι ταυτόσημος με την ελευθερία. Ή με άλλα λόγια, δεν μπορεί να αναπτυχθεί πνεύμα ελληνικό όπου καταπατούνται δικαιώματα, όπου διώκονται υπάρξεις, όπου κατακρεουργούνται δημοκρατικά κεκτημένα, όπου απωθούνται κοινότητες, σφαγιάζονται λαοί, εξοντώνονται πολιτισμοί και αφαιμάζονται κοινωνικές εκφράσεις.
Εν κατακλείδι Έλληνας είναι κάθε ένας άνθρωπος που φροντίζει τον χώρο της καρδιάς του και καλλιεργεί την ελληνικότητα μέσα του. Είναι για παράδειγμα ο Νιγηριανός που διατηρεί το μοναδικό ελληνικό βιβλιοπωλείο στην Νέα Υόρκη, μα και ο γηγενής Έλληνας που αψηφώντας τις σειρήνες της ύπνωσης και τα ξόανα του εκφοβισμού γίνεται συν Θεώ πλάστης και δημιουργός πολιτισμού και καρδιακού ανθρωπισμού. Αν θέλουμε να δούμε ξανά μια Ελλάδα περήφανη και έναν
κοσμοπολίτικο ελληνισμό στις επάλξεις του παγκόσμιου γίγνεσθαι θα πρέπει απόψε κιόλας να ονειρευτούμε το αύριο.
Γιατί είναι στ’ αλήθεια παράλογος, όποιος δεν αποδέχεται το παράλογο, και πιστεύει ότι όλα στη ζωή ακολουθούν ευθεία πορεία στην εξέλιξή τους.
Ευχαριστώ τους ομιλητές {……………………………………………..}
Ευχαριστώ επίσης όλους τους φίλους και τις φίλες που δέχτηκαν να διαβάσουν το βιβλίο και να μου κάνουν σημαντικές υποδείξεις και διορθώσεις στο χειρόγραφό του. Ευχαριστώ και όσους βοήθησαν με τον τρόπο τους για να πραγματοποιηθεί η σημερινή παρουσίαση/
Και φυσικά ευχαριστώ όλους και όλες εσάς για τον χρόνο σας, την παρουσία σας εδώ, την προσοχή σας και την αγάπη σας. Τα συναισθήματα είναι αμοιβαία.
Ο Θεός μαζί μας και Καλή Λευτεριά!
