Μιχαήλ Κhodarenok.
Οι στρατιωτικές παρεμβάσεις ή οι προσπάθειες ειρηνευτικής κατοχής στη Λιβύη θα οδηγήσουν μόνο σε παύση της σύγκρουσης και όχι σε ψήφισμα. Η σημερινή κατάσταση στη Λιβύη βρίσκεται σε ροή, και οι αναφορές που λαμβάνουμε είναι αργές κατά την άφιξη και σε μεγάλο βαθμό αναξιόπιστες.
Μέχρι στιγμής, μπορούμε να καταλήξουμε σε ελάχιστα συμπεράσματα για το τι συμβαίνει .
Φαίνεται ότι σε αυτό το σημείο ο στρατιωτικός αγώνας στη Λιβύη δεν ελέγχεται από μια στρατηγική μάχης μέχρι νίκης και χωρίς υποχώρηση. Αυτό βασίζεται σε σχετικά μικρές απώλειες προσωπικού και στρατιωτικού εξοπλισμού. Φαίνεται ότι, προς το παρόν, ότι τα αντιμαχώμενα μέρη της σύγκρουσης είναι απασχολημένα όχι τόσο με τη συνεχή διενέργεια επιθετικών ή αμυντικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά με την επίδειξη των δυνατοτήτων και των προθέσεων τους.
Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό (LNA) της Khalifa Haftar όσον αφορά στρατεύματα ή στρατιωτικές δυνατότητες. Εξοπλίζονται κυρίως με τα υπολείμματα του στρατού του Μουαμάρ Καντάφι, αν και πρόσφατα κάποια όπλα φέρονται ότι έρχονται μέσω της Αιγύπτου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το LNA έχει πάρει όπλα μέσω οποιουδήποτε διαθέσιμου καναλιού.
Ταυτόχρονα, δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για τα στρατεύματα που διοικούνται από την κυβέρνηση εθνικής συμφωνίας (GNA) που λειτουργεί από την πρωτεύουσα της Λιβύης στην Τρίπολη. Υπό την ηγεσία του Fayez al-Sarraj, της κυβέρνησης που συγκροτήθηκε με την υποστήριξη του ΟΗΕ και της ΕΕ.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε αυτό το σημείο, είναι αδύνατο να αναλυθούν οι δυνατότητες των συμβαλλομένων στη σύγκρουση με οποιοδήποτε τρόπο που βασίζεται στην πραγματικότητα. Δεν γνωρίζουμε ούτε- το σημαντικότερο – πόσο στρατιωτικό υλικό μπορεί να έχει ο Haftar ή ο αλ-Σαράτζ, αλλά εάν είναι λειτουργικό και αν οι δύο πλευρές έχουν αρκετούς πόρους για μια παρατεταμένη στρατιωτική σύγκρουση, όπως τα πυρομαχικά και τα είδη διατροφής.
Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με το ηθικό του είτε του LNA είτε των στρατευμάτων του GNA, ενώ, τελικά, αυτό θα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας για το ποιος κερδίζει στη στρατιωτική σύγκρουση.
Ας δούμε μια σύντομη επισκόπηση όλων των πιθανών σεναρίων για τη Λιβύη. Πρώτον, είναι πιθανό οι ΗΠΑ και ορισμένες χώρες του ΝΑΤΟ να παρεμβαίνουν στη σύγκρουση. Χρειάζονται μόνο λίγες μέρες για την επιχειρησιακή ανάπτυξη στο έδαφος, ενώ οι επιδρομές και οι επιθέσεις πυραύλων μπορούν να πραγματοποιηθούν σχεδόν αμέσως.
Το ΝΑΤΟ θα χρειαζόταν μόνο αρκετές ημέρες για να διασκορπίσει τον ημι-ανταρτικό στρατό του Field Marshal Haftar στα περίχωρα της Λιβύης. Στην πραγματικότητα, αυτό δεν θα απαιτούσε υπερβολικά προηγμένα όπλα. Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι κοινές αεροπορικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ πιθανότατα θα εκτόξευαν συνήθεις μη κατευθυνόμενες βόμβες. Οι εκτοξεύσεις πυραύλων κρουζ από αέρα και θάλασσα μαζί με άλλα πυρομαχικά- με ακρίβεια -θα χρησιμοποιούσαν πιθανότατα μόνο για να εξαλείψουν τα κέντρα εντολής του Haftar, διότι δεν υπάρχουν άλλοι στόχοι άξιοι να αναπτύξουν όπλα υψηλής ακρίβειας.
Όσο για το πρόσχημα της υποθετικής παρέμβασης των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, θα μπορούσαν να το ξεκινήσουν υπό τη μορφή κάποιου φαινομενικά εύλογου, όπως «να αποκατασταθεί η συνταγματική τάξη και να εξουδετερωθεί η απειλή των παράνομων ένοπλων ομάδων » . Αυτό θα δικαιολογούσε τέλεια τις επακόλουθα κτυπήματα και βομβαρδισμούς με την υποστήριξη του ΟΗΕ και της ΕΕ.
Αυτό δεν είναι ένα απίθανο σενάριο, ειδικά αν η επίθεση του LNA αποδειχθεί επιτυχής και θέτει πραγματική απειλή στα γεωπολιτικά συμφέροντα της Δύσης στην περιοχή. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι εάν τα πράγματα υποχωρήσουν από αυτόν τον δρόμο είναι επίσης δυνατά και άλλα αποτελέσματα – και μπορεί να είναι πολύ χειρότερα από αυτό. Μπορεί πραγματικά να γίνει τόσο άσχημα ώστε η έξοδος ανθρώπων από τη Βόρεια Αφρική στην Ευρώπη θα είναι μικρό πρόβλημα. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο η Δύση απέφυγε μέχρι στιγμής τη χρήση βίας στη Λιβύη.
Η επικρατούσα άποψη είναι τώρα ότι τα αντιμαχόμενα μέρη στη Λιβύη θα πρέπει να σταματήσουν κάθε κλιμάκωση των εχθροπραξιών και θα ήταν δυνατή μόνο η σταθεροποίηση της κατάστασης μέσω πολιτικής λύσης και όχι πολέμου. Έχει ειπωθεί ότι δεν υπάρχει στρατιωτική λύση στη σύγκρουση της Λιβύης και ότι οι πολιτικές διαπραγματεύσεις είναι ο μόνος τρόπος για να ενώσει τη χώρα και να εξασφαλίσει την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία της για όλους τους κατοίκους της.
Ακούγεται ωραίο, ωστόσο είναι μάλλον απίθανο να συμβεί στο πλαίσιο της Μέσης Ανατολής και της Λιβύης. Αυτή η προσέγγιση δεν λειτούργησε μέχρι στιγμής σε καμία χώρα της περιοχής αυτής, ούτε παράγει κανένα θετικό αποτέλεσμα παρά τις προσπάθειες. Πρώτα απ ‘όλα, συνήθως οι αντιφάσεις μεταξύ των συγκρουόμενων κομμάτων είναι πολύ μεγάλες. Δεύτερον, μπορεί μόνο να οδηγήσει σε πάγωμα της σύγκρουσης στην καλύτερη περίπτωση και αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει και πάλι ο πόλεμος.
Έτσι, ο πιο ρεαλιστικός τρόπος για την επίλυση της κατάστασης της Λιβύης είναι η νίκη του ισχυρότερου Ένας νικητής σε αυτή την ένοπλη σύγκρουση θα είναι σε θέση να ενώσει τη χώρα, να συντρίψει τις αντίπαλες στρατιωτικές ομάδες (κάνοντάς τους να παραδώσουν τα όπλα τους και να εγκαταλείψουν περαιτέρω εχθροπραξίες), να σταθεροποιήσουν την κατάσταση και να αποκαταστήσουν τη βασική τάξη.
Μετά από λίγο, θα ήταν πολύ δυνατό να διεξαχθούν εκλογές και άλλες δημοκρατικές διαδικασίες. Ωστόσο, μιλώντας για αυτά τα πράγματα τώρα, σε μια χώρα που βρίσκεται σε αναταραχή και εμπλέκεται σε εμφύλιο πόλεμο, θα σήμαινε ουσιαστικά να μην υπάρχει συγχρονισμός με την πραγματικότητα.
Έτσι, η αλήθεια είναι ότι έχει μόνο νόημα να διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τον ηγέτη ο οποίος αναδεικνύεται νικητής σε αυτή την ένοπλη σύγκρουση. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι τίποτα περισσότερο από πολιτικά παιχνίδια, ανεβάζοντας τις φλόγες της σύγκρουσης ώστε να διαρκέσει περισσότερο.
https://www.rt.com/op-ed/456119-libya-nato-bombing-resolve/
ΑΠΟΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΟ RUSSIA TODAY : Corfiatiko.blogspot.com
