Εκδόσεις Βεργίνα
Φειδίου14-16, Αθήνα 10678
Τηλ.210 38 33 725 – 38 30 663 Fax: 210 38 47 090
www.verbooks.gr email: info@verbooks.gr
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Κωνσταντίνα Δούκα
Το σπίτι στην άκρη της πόλης
Βεργίνα, 2020
ISBN: 978-960-651-016-8
σελ. 192
Σχήμα 14 Χ21
Τιμή €12,00
Έντεκα κοινωνικά διηγήματα όπου η συγγραφέας επιχειρεί να ξεκλειδώσει μυστικά που σαν τη Σφίγγα κρατούν κρυμμένα οι ήρωές της.
Δεν περιγράφει τις ηλιόλουστες λεωφόρους της ζωής αλλά τα στενά δρομάκια, όπου βασιλεύει το μισοσκότεινο της ύπαρξης, η μελαγχολία της επιβίωσης και συγκλονίζει η επιμονή των απλών ανθρώπων στο όνειρο.
Απόσπασμα
ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ
Μέχρι που να βγει στη δημοσιά, η αδελφή της η Θεανώ έτρεχε ξοπίσω της φωνάζοντας:
«Σε παράτησε ο αβάφτιστος! Πήρες χαμπάρι;»
Κι η Αιμιλία αποκρίθηκε:
«Σαν θα γυρίσω, θα ξέρω την αλήθεια. Από το στόμα
του άντρα μου».
Τι είπανε οι δυο τους, η Αιμιλία κι ο Στρατής, κανείς
δεν έμαθε. Εκείνη γύρισε αργά στο σπίτι της, άσπρη σαν τον τοίχο. Μόλις που μπόρεσε να σπρώξει την πόρτα και να περάσει μέσα.
Ύστερα από λίγο μαζεύτηκε κόσμος από τη γειτονιά.
Είδανε φως στις κάμαρες. Φωνάξανε και τον κοινοτάρχη, που μόλις είχε έρθει από το κυνήγι, να μάθουνε όλοι τι έγινε μ’ αυτή την υπόθεση, μιας κι από νωρίς στο καφενείο οι άντρες βάζανε στοιχήματα για το αν θα γυρίσει ο Στρατής
ή όχι.
Δίχως να χτυπήσουνε την πόρτα, οι γυναίκες μπήκανε πρώτες στο σπίτι της Αιμιλίας. Φωνάξανε πολλές φορές τ’ όνομά της, αλλά δεν πήρανε απάντηση. Η πίσω πόρτα που έβγαζε στον δρομίσκο προς το ποτάμι πηγαινοερχότανε με τον αέρα.
Αργότερα μάθανε πως, η Αιμιλία κουβάλησε το νυφικό της από το σπίτι ίσαμε το ποτάμι, μισή ώρα δρόμο, και το πέταξε μέσα στα κρύα νερά. Την είδε ο Δήμος, ο γείτονας, και του κόπηκε η ανάσα. Κάτω από το φως του φεγγαριού όλα τα είδε καθαρά…
H Κωνσταντίνα Δούκα γεννήθηκε και σπούδασε στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με τον θεατρικό λόγο και την πεζογραφία. Τιμήθηκε τρεις
φορές από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών με δύο κρατικούς επαίνους και ένα βραβείο για τα θεατρικά της έργα «Το παιχνίδι της αγάπης», «O δρόμος για τον Άνω Κόσμο» και «H σοφίτα», που ανέβηκε στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το 1997-1998.
Την ίδια χρονολογία η Κωνσταντίνα Δούκα βραβεύτηκε από την Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών για το θεατρικό της έργο «Αποχαιρετώντας τους απ’ έξω».
Παράλληλα με τον θεατρικό λόγο ασχολήθηκε με το διήγημα και το μυθιστόρημα. Έργα της στον τομέα αυτόν είναι μια συλλογή διηγημάτων με τον γενικό τίτλο: «O Σωτήρης ο σιδεράς και ο κόσμος του» που μεταφράστηκε στα ιαπωνικά από τη Βυζαντινολόγο Mασάκο Kίντο. Το πρώτο από τα διηγήματά αυτά έχει λάβει Α΄ βραβείο διηγήματος σε Πανελλήνιο διαγωνισμό (1976) και έχει παρουσιαστεί δραματοποιημένο στην ΕΡΤ, σε σκηνοθεσία Ηλία Μυλωνάκου. «H συνωμοσία» (1983), «Ιστορίες μυστηρίου» (1987), θεατρικά κείμενα με τον γενικό τίτλο: «Μονόπρακτα» (1992) «Η κόρη του στρατηγού» (1998) και «Eπταφωνίας αναγνώσματα» (1998), όπου η συγγραφέας συμμετείχε σε ομαδική έκδοση διηγημάτων. Επίσης ο εκδοτικός οίκος PELICAN ALFA έχει μεταφράσει διηγήματά της στα βουλγαρικά σε έναν τόμο με τίτλο: «Δώδεκα Νεοέλληνες διηγηματογράφοι».
Τον Φεβρουάριο του 2013, η Κωνσταντίνα Δούκα παρουσίασε το θεατρικό της έργο «Η Σοφίτα» στην αίθουσα «Μιχαήλας Αβέρωφ» στο πλαίσιο των θεατρικών δρώμενων της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Την ίδια
χρονιά παρουσίασε σε θεατρικό αναλόγιο το έργο της «Ο επισκέπτης» στο cafe volter. Επίσης τον Μάρτιο του 2015 παρουσίασε το θεατρικό της έργο «Ο Επισκέπτης» στην αίθουσα «Μιχαήλας Αβέρωφ» της Ε.Ε.Λ.
Έργα της, θεατρικά και πεζά, παρουσιάστηκαν από τα M.M.E. και περιέχονται σε ξένες και ελληνικές ανθολογίες. Το 2016 κυκλοφόρησε το βιβλίο: «Τα Μυστικά Παράθυρα» με συλλογή διηγημάτων της Κωνσταντίνας Δούκα και της Κικής Σεγδίτσα. Το 2018 κυκλοφόρησε το θεατρικό της έργο «Ο Άγνωστος του Τρένου» και παρουσιάστηκε σε πολλές δημοτικές σκηνές της Αθήνας.
H Kωνσταντίνα Δούκα είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών από το 1983, τη δε διετία 2012-14 διετέλεσε Πρόεδρος της Επιτροπής Κρίσης στην E.E.Λ. για την εισδοχή νέων Μελών και τη διετία 2016-2018 ήταν
μέλος του Δ.Σ. της Ε.Ε.Λ. Είναι επίσης μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων καθώς και του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.
Κριτική του Κωνσταντίνου Μπούρα
στο ηλεκτρονικό περιοδικό Fractal
https://www.fractalart.gr/to-spiti-stin-akri-tis-polis/
Η Κωνσταντίνα Δούκα, Αθηναία και Νεοσμυρνιώτισσα, ιδιαίτερα ενεργή στον τομέα του εθελοντικού θεάτρου, είναι ένα ιδιαίτερα μορφωμένο και σεμνό άτομο με επίγνωση του μεγαλείου της. Τιμήθηκε τρεις φορές από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών με δύο κρατικούς επαίνους και ένα βραβείο για τα θεατρικά της έργα “Το παιχνίδι της αγάπης”, “Ο δρόμος για τον Άνω Κόσμο” και “Η σοφίτα” (που ανέβηκε στη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου την περίοδο 1997-1998).
Θα την έλεγες αυτοδίδακτη αν δεν ήταν τόσο εμβριθής και εμπεριστατωμένος ο λόγος της, ξεκάθαρη η ματιά της πάνω στα πράγματα και διαυγής, κρυστάλλινη η έκφρασή της.
Έντεκα διηγήματα στεγάζει αυτός ο καλόγουστος τόμος από τις εκδόσεις Βεργίνα.
Μία πρώτη τεχνική παρατήρηση είναι ότι χρησιμοποιεί πολλά επίθετα.
Αμέσως μετά θα διαγνώσουμε ρυθμικές επαναλήψεις (όχι όμως δίκην leit motiv) αλλά για εμπέδωση του νοήματος και εστίαση της προσοχής στη λεπτομέρεια ή σε κάποια στροφή της πλοκής (το στοιχείο της έκπληξης). Διδακτισμός προς αναγνώστην. Σαν να μιλάνε και να απευθύνονται σε άτομα αφηρημένα, φευγάτα, ή μειωμένης νοητικής ικανότητας. Αυτό όμως δημιουργεί ένα ξεχωριστό ύφος και συμβάλλει σε ένα απολύτως προσωπικό και σοφά επιλεγμένο “ρεύμα” ρεαλιστικού διδακτισμού. Η όποια ποιητικότητα εναπόκειται όχι τόσο στην εικονοπλασία αλλά στην ρυθμολογία του λόγου (εκφερόμενου αλλά και περιγραφικού).
Θεατρικός ο λόγος της, εκφωνούμενος. Αφήγηση σαν σκηνικές οδηγίες. Λακωνικές προσωπογραφίες, αδρές μονοκοντυλιές.
Τομές χωροχρονικές που υποδηλώνουν έναν συγκρατημένο αλλά καλά αφομοιωμένο μοντερνισμό που μπολιάζεται στην πεζογραφική παράδοση απαρατήρητος σχεδόν.
Κινηματογραφικές αλληλουχίες εκλάμψεων.
Οι τελίτσες των ημιτελών φράσεων εναπόκειται προς συμπλήρωσιν από τον αναγνώστη (επαρκή, αλλά και απλό).
Υποψιαζόμαστε κι ενίοτε παρατηρούμε μια ταύτιση του αφηγητή με τα δραματικά του πρόσωπα. Διαπίδυση χρωμάτων και νευμάτων, όπως σε υδατογραφία (κοινώς, ακουαρέλα).
