Ο παραγκωνισμένος ηγέτης της δεξιάς
Ο Αλέξανδρος Παπάγος υπήρξε ένας απο τους σπουδαιότερους στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες της ελληνικής ιστορίας.Ήταν ο άνθρωπος που σε λιγότερο απο ένα χρόνο κατόρθωσε να συντρίψει τον αριστερό δημοκρατικό στρατό και να θέσει τέλος στη κόλαση του αδελφοκτόνου εμφυλίου πολέμου.
Επί πέντε χρόνια περίπου η σύγκρουση μεταξύ των δύο παρατάξεων λυσομανούσε αφήνοντας πίσω της συντρίμμια και τη χώρα χωρίς προοπτική αναπτύξεως.Οι Τσώρτσιλ και Στάλιν είχαν πιθανόν αμοιβαία συμφωνήσει να κρατήσουν την Ελλάδα σε κατάσταση αποσύνθεσης δεδομένου του ότι εκείνη είχε ταχθεί με τους νικήτες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και ανέμενε σημαντικά ανταλλάγματα για το αίμα που είχε χύσει όπως,την ένωση της με την Κύπρο και την προσάρτηση της Βορείου Ηπείρου στον κρατικό κορμό.
Επιπλέον λόγω γεωγραφικής θέσης και επιχειρηματικού δαιμονίου των ελλήνων η χώρα μας μέσα σε λίγα χρόνια θα μπορούσε να γίνει ισχυρή περιφερειακή δύναμη στα Βαλκάνια (συμφέροντα Σοβιετικής Ένωσης) και τη Μέση Ανατολή (συμφέροντα Μεγάλης Βρετανίας).Έτσι ο μεν Στάλιν ενθάρρυνε μυστικά τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη να συνεχίσει τον αγώνα κατά της δεξιάς χωρίς ωστόσο σημαντική υλική ενίσχυση απο τη πλευρά του ο δε Τσώρτσιλ ανέθεσε στον αμερικανό στρατηγό Βαν Φλίτ την διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων γνωρίζοντας ότι δεν θα μπορούσε να τις φέρει εις πέρας διότι αγνοούσε τις ελληνικές πολεμικές ιδιαιτερότητες και δεν είχε καμία ουσιαστική επαφή με τους έλληνες υφιστάμενους του αξιωματικούς.Και οι δύο ήθελαν τη παράταση του εμφυλίου με σκοπό την αποδυνάμωση της Ελλάδας.
Όμως κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι οι άγγλοι παρέδωσαν το 1947 την διακυβέρνηση της Ελλάδας στους αμερικανούς και ότι οι ίδιοι δεν είχαν πια ευθύνη για τη συνέχιση της τραγωδίας.Αυτό όμως δεν είναι ακριβές πρώτον,διότι οι βρετανοί παρέμειναν σε ΟΛΗ τη διάρκεια του εμφυλίου ως τοποτηρητές μαζί με τους αμερικανούς και δεύτερον γιατί κάθε αλλάγη σε ξενοκρατική διοίκηση απαίτει σημαντικό χρονικό διάστημα προσαρμογής του νεο εισερχώμενου τοποτηρητή.Οι άγγλοι απεχώρησαν εντελώς απο την Ελλάδα ΜΕΤΑ το τέλος του εμφυλίου το 1950 έχοντας εξασφαλίσει τη καταστροφή και την οπισθοδρόμηση της για δεκαετίες.
Όταν δεν πήγαινε άλλο πια,καθώς η χώρα κινδύνευε με ολική καταστροφή ,ο πρωθυπουργός Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέθεσε εν λευκώ τη διοίκηση όλων των πολεμικών επιχειρήσεων στον στρατηγό Αλέξανδρο Παπάγο.Ο Παπάγος φύσει ανεξάρτητος και με ακέραιο χαρακτήρα,απαίτησε και πήρε την αρχηγία με τους δικούς του όρους και με πλήρη ελευθερία κινήσεων χωρίς τις έξωθεν παρεμβολές των βρετανών.
Σε λιγότερο απο ένα έτος όλα είχαν τελειώσει.Η δεξιά εξήλθε νικήτρια και ο Παπάγος απέκτησε τεράστια αίγλη στο στρατό και το λαό.Ωστόσο αν και υπήρξε ίσως ο σημαντικότερος δεξιός της ιστορίας,ακόμα και σήμερα η παραταξή του,αγνοεί επιδεικτικά την ύπαρξη του και δεν τον μνημονεύει σχεδόν ποτέ,αν και οφειλεί σε αυτόν την επιβίωση της.
Ο δύο θεσμοί και ένας τρίτος παράγων που μίσησαν τον Παπάγο
Α) Το παλάτι : όπως και κάθε παλάτι στην Ιστορία,δεν αντέχει οποιαδήποτε προσωπικότητα που μπορεί να αποκτήσει μεγαλύτερη λάμψη απο το ίδιο.Υπάρχει πάντα η ενθύμιση της περίπτωσης του Ναπολέοντα Βοναπάρτη που απο απλός αξιωματικός έγινε αυτοκράτορας και κυριάρχος της Ευρώπης.
Ο βασιλιάς Παύλος προσπάθησε να εξαγοράσει την καλπάζουσα πορεία του στρατηγού προς την απόλυτη εξουσία επιχειρώντας να κορέσει τη φιλοδοξία του με το να τον κάνει στις 17 Οκτωβρίου του 1949 ΣΤΡΑΤΑΡΧΗ.
Δύο μόνο άνθρωποι μέχρι τότε είχαν λάβει αυτόν τον υπέρτατο στρατιωτικό βαθμό,και οι δύο ήταν βασιλείς: ο Κωνσταντίνος Α’ και ο Γεώργιος Β’ .Ως στρατάρχης γινόταν de jure ο απόλυτος κυριάρχος ΟΛΩΝ των ενόπλων δυνάμεων και των σωμάτων ασφαλέιας δεδομένου του ότι δεν υπήρχε ισόβαθμος ή ανώτερος του σε οποιονδήποτε των τριών κλάδων.
Το παλάτι τον φοβόταν. Αν και βασιλόφρονας ο ίδιος ,είχε μέσω του εμφυλίου συγκεντρώσει πολύ μεγάλη δύναμη και επιρροή στο στράτευμα.Οι αξιωματικοί μπορεί να μην εκτιμούσαν τον άκαπνο Παύλο ,άκουγαν όμως με πολύ προσοχή τον Παπάγο!
Ο βασιλιάς μαζί με τους διεφθαρμένους παλαιοπολιτικούς που για δεκαετίες σαν όρνεα έτρωγαν τι σάρκες του λαού απαιτούσαν να μην κατέλθει στον πολιτικό στοίβο ο στρατάρχης γιατί γνώριζαν ότι ως αδιάφθορος και περήφανος όπως ήταν θα τους εξολόθρευε πολιτικά και θα έθετε νέες βάσεις στο ελλήνικό πολιτικό σύστημα.Εξού και η απόδοση του υπέρτατου βαθμού ως προσπάθεια περιορισμού και καθήλωσης του Παπάγου στον στρατιώτικό τομέα και μη επεκτάσεως του στον πολίτικο.
Β) Το διεφθαρμένο παλαιοκομματικό κατεστημένο: Ομοίως και εκείνο προσπάθησε να δωροδοκίσει τον στρατάρχη έτσι στις 3 Μαρτίου του 1950 με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου, ο Παπάγος “τιμής ένεκεν”,θα εθεωρείτω δια βίου εν ενεργεία στρατάρχης! δεν θα έχανε δηλαδή ποτέ τον τίτλο του ακόμα και αν αποστρατευόταν ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ δεν χάνει ποτέ το δικό του τίτλο .Θα ήταν λοιπόν ισόβιος ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ και όπως μας έχει διδάξει η Ιστορία,πολύ συχνά οι πολέμαρχοι εγκαθιστούν βασιλικές δυναστείες ή καλύτερα, οι βασιλιάδες είναι ,είτε πρώην νικητές πολέμαρχοι είτε απόγονοι τους.Επιπλέον η κυβέρνηση του έδωσε το δικαίωμα να έχει ισόβια δικό του στρατιωτικό οίκο με τρείς υπασπιστές όπως και ο βασιλιάς Παύλος.
Έτσι λοιπόν βλέπουμε ότι οι δύο παραπάνω θεσμοί πραγματικά ένοιωθαν να απειλούνται απο την προσωπικότητα και το κύρος του Παπάγου.Ένας τρίτος όμως μη θεσμικός παράγων θα ήταν εκείνος που θα τον εξόντωνε-οι άγγλοι!
Η χαμένη ευκαιρία του ανθρώπου που θα γινόταν βασιλιάς
Ο στρατάρχης το απόγευμα της 28 Μαϊου του 1951 επιχειρεί έναν εκπληκτικό πολιτικό ελιγμό-παραιτείτο απο το στράτευμα-άρα και απο την αρχιστρατηγία χωρις όμως να ξεκαθαρίσει τις προθέσεις του για το μέλλον.Δεν άφησε καμία υπόνοια για κάθοδο του στην πολιτική αρένα. Όλοι έπεσαν πάνω του για ν’ανακαλέσει την απόφαση του,αλλά μάταια.Τότε εμφανίζεται το ήδη υπάρχον κίνημα του ΙΔΕΑ.
Ο Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών, γνωστότερος από το ακρωνύμιο ΙΔΕΑ, ήταν μία μυστική οργάνωση αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού, η οποία αναμίχθηκε στα πολιτικά πράγματα της χώρας, ειδικότερα μετά την απελευθέρωση και τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, με σκοπό την αντιμετώπιση “τυχόν επαπειλούμενου κομμουνιστικού κινδύνου” και δημιουργήθηκε από αξιωματικούς με συντηρητικό και φιλοβασιλικό προσανατολισμό.Το βράδυ της 30ης προς 31η Μαΐου 1951, μόλις έγινε γνωστή η απόφαση του Παπάγου να παραιτηθεί από την Αρχιστρατηγία των Ενόπλων Δυνάμεων, ηγετικά στελέχη του ΙΔΕΑ κατέλαβαν τα γραφεία του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΣ στα Παλαιά Ανάκτορα. Ταυτόχρονα έμπιστοι συνεργάτες τους κατέλαβαν κρίσιμες εγκαταστάσεις στο κέντρο της Άθήνας.
Ο Αλέξανδρος Παπάγος πληροφορήθηκε έκπληκτος το κίνημα και νωρίς το πρωί της 31 Μαΐου κατέβηκε από το σπίτι του στην Εκάλη στα Παλαιά Ανάκτορα, διέταξε κάποιες μονάδες να επιστρέψουν στα στρατόπεδά τους και όχι μόνο επέπληξε του κινηματίες που είχαν προχωρήσει στο κίνημα χωρίς την άδειά του, αλλά αργότερα μετά τη σύλληψη και καταδίκη τους από την κυβέρνηση Πλαστήρα υπερασπίστηκε την αμνηστία τους την οποία και πέτυχε, όταν ο ίδιος ανέλαβε αργότερα την πρωθυπουργία, τους επανέφερε στην ενεργό υπηρεσία.
Φυσικά και ο Παπάγος γνώριζε για το πραξικόπημα του ΙΔΕΑ,φυσικά ήταν αυτός που ως αρχηγός του έδωσε την εντολή για την έναρξη του.Ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης και να δώσει το μήνυμα ότι αυτός είναι ο απόλυτος κυρίαρχος της χώρας και ότι όποτε ήθελε πέταγε το βασιλιά και τους αυλικούς του εκτός εξουσίας.
Αν ήθελε εκείνη τη μέρα γινόταν βασιλιάς και αρχηγός του κράτους .Όμως δεν το έκανε γιατί ο εγωϊσμος και η υπέρμετρη πίστη του στις ικανότητες του υπαγόρευε να κερδίσει έντιμα και δημοκρατικά στον πολιτικό στοίβο μέσω εκλογών. ΤΑ ΗΘΕΛΕ ΟΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΧΑΣΕ ΟΛΑ.Είναι δε εκπληκτικό το ότι οι αξιωματικοί του ΙΔΕΑ ήθελαν να τον χρήσουν ΠΟΛΕΜΑΡΧΟ!
Εκείνη τη στιγμή ενεργοποιήθηκαν αυτόματα όλα τα αντανακλαστικά της παλαιάς τάξης και μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο φυσικής εξόντωσης του στρατάρχη.Αυτό το σχέδιο ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες που δηλητηρίαζαν σταδιακά τον Παπάγο ,πιθανόν με δηλητήριο Κόμπρας στη οδοντόπαστα μέχρι που εκείνος πέθανε απο άγνωστη ασθένεια αιμοραγώντας ακατάπαυστα τον Οκτώβριο του 1955.
Η κληρονομία του Παπάγου ήταν η 21 η Απριλίου 1967 ή το «η Ελλάδα στους έλληνες» ;
O ΙΔΕΑ έπαψε να υφίσταται το 1951, όμως αξιωματικοί που ανήκαν σε αυτόν παλαιότερα συνέχισαν τη συνωμοτική παρακρατική τους δράση και μετά, μέχρι το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Είναι λογικό ότι οι αξιωματικοί δεν ήθελαν να επαναλάβουν το λάθος του πιστού στη Δημοκρατία Αλέξανδρου Παπάγου που δεν έκανε δικτατορία ενώ μπορούσε και τα λάθη των ξενοκίνητων πολιτικών ,περιμένοντας την άδεια των ξένων για να κυβερνησούν οι έλληνες την Ελλάδα και δυστιχώς επιχείρησαν να καταλαβουν την εξουσία με τα όπλα.
Ωστόσο ο Παπάγος κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του απέδειξε ότι μπορεί να ασκηθεί ανεξάρτητη εθνική πολιτική -έστω και περιορισμένη κάνοντας έξαλλους τους ξένους τοποτηρητές μας.
Αυτός ήταν ο πρώτος μεταπολεμικός πρωθυπουργός που πήγε κόντρα στις αποφάσεις των ξένων και το πλήρωσε με τη ζωή του.
Η παράταξη του αδικαιολόγητα, αποφεύγει να τον μνημονεύει στις αναφορές της αν και ο «εθνάρχης » της υπήρξε υπουργός και διάδοχος του.Οι στρατιωτικοί σήμερα κάνουν επίσης το ίδιο ενώ, ήταν αυτός που ίδρυσε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και διέσωσε τη τάξη τους απο τον κομμουνιστικό ολετήρα.
Αυτό που έχω εγώ να πω για το κλείσιμο είναι ότι Η ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ.
Copyright Δήμητριος . Α . Αλεξόπουλος 2019
