ΤΟ «ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ»
Στην Ελλάδα όπως και σε πολλές άλλες χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου υπάρχει ένα «βαθύ κράτος» που στη πραγματικότητα κυβερνάει τον τόπο από το παρασκήνιο.Σε αυτό συμμετέχουν προσωπικότητες απ’όλες τις ιδεολογικές και πολιτικές παρατάξεις.Με έναν άτυπο συντονισμό προχωρούν στην εφαρμογή πολιτικών κατευθύνσεων που συνήθως αποφασίζονται μακριά από την χώρα στην οποία εφαρμόζονται.Μέλη του κατά κανόνα είναι, η πολιτική,θρησκευτική και επιχειρηματική ελίτ.Πολλές φορές ωστόσο ακόμα και τα διασημότερα μέλη της όταν αυτά αυτονομηθούν και πάρουν αυτόβουλα αποφάσεις οι οποίες παρεκλίνουν του αρχικού σχεδίου καρατομούνται με συνοπτικές διαδικασίες.Ως προειδοποίηση πρώτα απ’όλα Χάνουν τη καλή τους φήμη,ύστερα υπονομεύεται το έργο τους απο τους ίδιους τους συνεργάτες τους που το αποδομούν εσωτερικά και υπόγεια και σε τελικό στάδιο αν συνεχίσουν ν’απειθαρχούν ΧΑΝΟΥΝ ΠΟΛΥ ΒΟΛΙΚΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.
ΟΙ ΕΝΤΙΜΟΙ,ΑΠΕΙΘΑΡΧΟΙ ΚΑΙ ΜΕ ΛΑΜΨΗ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ
Το «βαθύ κράτος» δεν ανέχεται τρία βασικά χαρακτηριστικά σε οποιοδήποτε ανερχόμενο αστέρι της εξουσίας: Α) Λάμψη: δεν επιτρέπεται σε κανένα μη ελεγχόμενο πρόσωπο να αποκτήσει λάμψη και δημοτικότητα σε δυσθεώρητα ύψη.
Β) Εντιμότητα : οι πολύ έντιμοι άνθρωποι αηδιάζουν γρήγορα με τα σχέδια της ελίτ και αρνούνται να προχωρήσουν στην υλοποίηση τους.Επιπλέον είναι συχνά αδιάφθοροι δεδομένου του ότι,έφτασαν εκεί που έφτασαν αξιοκρατικά με πραγματικό αγώνα και δεν νοούν να γίνουν πρόμαχοι της αδικίας και τις αναξιοκρατίας.Σε αντίθεση με τα προβληματικά τσιράκια-υπηρέτες της ελίτ εκείνοι ξέρουν ότι αξίζουν και αυτό τους δίνει φτερά και κουράγιο.
Γ) Ανεξαρτησία :οι ανεξάρτητοι μη ελεγχόμενοι αυτόβουλοι ηγέτες είναι ατίθασοι με ψυχοσύνθεση αρχηγού και όχι προβάτου.Η ατομική διάνοια και το ένστικτο θα τους υπαγορεύσουν τι αποφάσεις θα πάρουν και όχι οι εντολές τρίτων.Πραγματικός εφιάλτης για τους επικυρίαρχους
ΟΙ 4 ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΓΕΤΕΣ ΠΟΥ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ «ΒΑΘΥ ΚΡΑΤΟΣ»
1)ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ
Ο Στρατάρχης Παπάγος υπήρξε η μεγαλύτερη μορφή της Δεξιάς πατριωτικής παρατάξεως.Αρχιστράτηγος στο έπος του 40′ και στον εμφύλιο ήταν σφόδρα υπέρ της ένωσης της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα.Στην Ελλάδα οι εκλογές της 16 Νοεμβρίου 1952 έφεραν στην εξουσία τον «Ελληνικό Συναγερμό» του Παπάγου, ο οποίος πέτυχε μεγάλη νίκη και, χάρη και στο εκλογικό σύστημα, έλαβε 240 έδρες στη Βουλή. Ο Παπάγος όμως διέπραξε ένα μοιραίο λάθος.Αντίθετα με τους προκατόχους του, όχι μόνο στήριξε τους Κύπριους, αλλά ουσιαστικά ενίσχυσε και την απόφασή τους για ένοπλο αγώνα, από την ΕΟΚΑ, αφού πρώτα (22 Δεκεμβρίου 1952) επιχείρησε να συνδιαλλαγεί με τους Βρετανούς, χωρίς επιτυχία. Έφερε μάλιστα το Κυπριακό στον ΟΗΕ (16 Σεπτεμβρίου 1954). Η κίνησή του αυτή φυσικά τον έφερε σε σύγκρουση με τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς.Ο Στρατάρχης όμως είχε επίσης συγκρουσθεί έντονα και με το διεφθαρμένο παλαιοπολιτικό σύστημα το οποίο ρουφούσε σαν βδέλα το αίμα και τους κόπους του λαού ενώ ξεκοκκάλιζε τη ξένη οικονομική βοήθεια η οποία προόριζόταν για την ανακούφιση των αδυνάτων.Στις 6 Σεπτεμβρίου 1955 ο τουρκικός όχλος με αστεία αφορμή,εξαπέλυσε ένα άνευ προηγουμένου πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Για το Κυπριακό ο Παπάγος είχε διαφωνήσει και με τον πλέον στενό του συνεργάτη και παλατιανό Σπύρο Μαρκεζίνη.
Για τις περίεργες συνθήκες του θανάτου του γράφει ο ιδεολογικά αντίπαλος του Ριζοσπάστης: «Την 4 Οκτώβρη 1955 ο Παπάγος πέθανε. Για τις συνθήκες του θανάτου του γράφτηκαν πολλά. Διατυπώθηκαν στον Τύπο και υποθέσεις, ότι ίσως να δολοφονήθηκε από τους Εγγλέζους, λόγω διαφωνιών του ως προς την πολιτική της Μ. Βρετανίας στο Κυπριακό. Ο Παπάγος είχε ταχθεί υπέρ της προσφυγής στον ΟΗΕ για την Κύπρο, την οποία πραγματοποίησε, γεγονός που έβρισκε αντίθετη τη Μ. Βρετανία. Ωστόσο, συγκεκριμένα στοιχεία δεν είδαν το φως της δημοσιότητας…».
Ο Παπάγος πέθανε πολύ βολικά απο «άγνωστη ασθένεια».Μέχρι και τη περίοδο του θανάτου του ήταν ο de facto αρχηγός και απόλυτος ηγέτης της Δεξίας παράταξης και κανένας δεν μπορούσε να τον επισκιάσει.Αν είχε επιζήσει οπωσδήποτε τα πράγματα για τη πατρίδα μας θα ήταν πολύ διαφορετικά.Ισώς τα σύνορά μας να έφταναν μέχρι τα παράλια της Μέσης Ανατολής και να είχαμε γίνει πρώτη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο όπως μας άξιζε μετά απο τέτοιο φόρο αίματος που δώσαμε για τη νίκη κατά του άξονα.
Β) ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ
Γιατρός, αθλητής, πολιτικός, μα πάνω απ’ όλα αγωνιστής της Δημοκρατίας και της Ειρήνης.θΑ ΓΙΝΟΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ.Γεννήθηκε στην Κερασίτσα Αρκαδίας τον Απριλίο του 1912. Μετά το τέλος των εγκύκλιων σπουδών του μετέβη στην Αθήνα και εισήλθε στην Ιατρική. Από τα εφηβικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και αναδείχθηκε ΔΕΚΑ φορές! βαλκανιονίκης στο άλμα εις μήκος, ενώ επί 23 χρόνια (1936-1959) κατείχε το πανελλήνιο ρεκόρ του αγωνίσματος.Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Το 1943 ίδρυσε την «Ένωση των Ελλήνων Αθλητών» και διοργάνωσε αγώνες, από τα έσοδα των οποίων τροφοδοτούσε τα λαϊκά συσσίτια. Μετά την απελευθέρωση ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Ιατρική και το 1950 αναγορεύθηκε υφηγητής στην έδρα της Μαιευτικής και Γυναικολογίας.
Ο Λαμπράκης λοιπόν είχε όλο το «πακέτο» για να γίνει όχι μόνο ηγέτης της Αριστεράς αλλά και του Κέντρου αφού δεν ήταν ουσιαστικά κομμουνιστής αλλά κέντροαριστερός μακριά από το «ελεγχόμενο περιβάλλον» του ΚΚΕ και της ένωσης κέντρου.Η ζωή και το έργο του παρέπεμπαν σε έντιμο και ακέραιο άνθρωπο που δε σήκωνε μύγα στο σπαθί του όπως και ο Παπάγος.Στις 22 Μαΐου 1963 ο Γρηγόρης Λαμπράκης παρέστη και μίλησε για την ειρήνη στη Θεσσαλονίκη. Μετά το τέλος της εκδήλωσης δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε κεντρικό δρόμο της πόλης από τρίκυκλο, στο οποίο επέβαιναν οι ακροδεξιοί Σπύρος Γκοτζαμάνης και Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης.
Τραυματίστηκε σοβαρά και πέθανε στις 27 Μαΐου 1963, σε ηλικία 51 ετών. Ο θάνατός του προκάλεσε αγανάκτηση στην κοινή γνώμη, οξύτατη πολιτική κρίση, αλλά και διεθνή κατακραυγή.Ο Γρηγόρης Λαμπράκης πέθανε και αυτός πολύ βολικά και πολύ ανακουφιστικά για πολλές παραδοσιακές δυνάμεις ΟΛΟΥ του πολιτικού φάσματος.Αν ζούσε ίσως η χώρα μας να είχε γίνει μία απο τις πρώτες πραγματικά δημοκρατικές χώρες της περιοχής και να είχε μπεί στην Ευρωπαϊκη Ένωση νωρίτερα.Πως θα ήταν ο Λαμπράκης ως πρωθυπουργός άραγε;
Γ) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ
Ένας απ’τους ελάχιστους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΥΣ της χουντικής περιόδου.Ο πιο διάσημος κεντρώος ηγέτης,πολύ πιο λαμπερός απ΄τον Ανδρέα Παπανδρέου θα γινόταν, αυτός ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΕΝΤΡΩΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ.Έκανε πραγματική αντίσταση τη περίοδο της χούντας επιχειρώντας τη δολοφονία του Γεωργίου Παπαδόπουλου ενώ την ίδια ώρα η συντριπτική πλειοψηφία των «δημοκρατών» έκανε αγώνα απ΄τον καναπέ ή απο την ασφάλεια της διαμονής στο εξωτερικό.
Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον “προδότη” στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής.
Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.
Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.
Ένας τέτοιος άνθρωπος θα είχε ανάγκη να εξαπατήσει τους πολίτες με ψεύτικες υποσχέσεις και κλοπή συμβόλων και ιδεολογιών; θα ήταν εύκολο για τη συνείδηση του να κάνει εθνικές παραχωρήσεις; άνθρωπος που είναι έτοιμος να πεθάνει για την ελευθερία της πατρίδας του θα δεχόταν εντολές απο ξένους;
Δ) ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ
Το 1981, μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του ως υπουργός Εσωτερικών, προώθησε την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, την ψήφο στα 18 και το νόμο για τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, ενώ, αργότερα, ως υπουργός Υγείας και οραματιστής του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ), έδωσε μάχες για να εξανθρωπιστούν οι συνθήκες περίθαλψης, να εκσυγχρονιστούν τα νοσοκομεία, να δημιουργηθούν κέντρα υγείας.ΗΤΑΝ Ο ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΑ.Είχε τεράστια δημοτικότητα και την αγάπη του κόσμου.Δεν είχε ακουστεί το όνομα του σε κανένα σκάνδαλο και κατά γενική ομολογία υπήρξε αδέκαστος τιμωρός της διαφθοράς.Κανείς δεν μπορούσε να τον νικήσει σε οποιοδήποτε εκλεκτορικό σώμα.Στις 17 Απριλίου 1994, στο 3ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη ΠΡΩΤΟΣ με 3235 ψήφους ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Όλοι πίσω του θα στοιχίζονταν και η Ελλάδα θα έμπαινε σε άλλη τροχιά. Δεν θα είχε δίπλα του ο Γεννηματάς ανθρώπους που χρηματίζονταν και ο ίδιος θα δήλωνε άγνοια -όπως συνέβη λίγα χρόνια μετά τον θάνατό του απο άλλους «συντρόφους» του.Ούτε θα καταλάβαινε ότι υπουργοί «λαδώνονται» και θα έκανε τα στραβά μάτια.Αλλά όπως και οι τρείς προαναφερθέντες αρρώστησε βαριά σε ηλικία 53 ετών και απεβίωσε μόλις στα 55 του.
Είδαμε λοιπόν 4 ηγέτες και των τριών βασικών παρατάξεων που «έσβυσαν» απροσδόκητα από το πολιτικό στερέωμα ενώ διένυαν τις καλύτερες ιστορικές περιόδους τους,πολύ βολικά και πολύ γρήγορα έτσι ώστε το σάπιο κατεστημένο να συνεχίσει απρόσκοπτα τη λεηλασία του λαού.Φυσικά υπήρξαν και άλλοι φερέλπιδες αδέσμευτοι ηγέτες τους οποίους όμως τα τελευταία χρόνια η ελίτ εξοντώνει πολιτικά και δικαστικά χωρίς να προχωρά στη και στη φυσική τους εξόντωση.Άλλωστε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η προπαγάνδα τους σκοτώνουν σήμερα πιο γρήγορα και αποτελεσματικά απο μια σφαίρα.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΕΝΩΝ
