- Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Το ΝΑΤΟ, όπως το ξέραμε πάντα, βρίσκεται τώρα στο τέλος του. Ή, αν προτιμάτε πιο εύγλωττα & απλά γράφει τώρα τις τελευταίες φράσεις του επιλόγου του. Το κεφάλαιο ΝΑΤΟ έκλεισε.
Και ας μην μιλήσουμε για τη λεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μόνο το όνομα, «Ένωση», θα έπρεπε ήδη να μας προκαλέσει γέλιο.
Αυτή εδώ η τάχα «Ένωση» δεν μπαίνει καν στο τραπέζι της συζήτησης. Είναι εκτός παιχνιδιού. Ή, ακριβώς, δεν μετράει πια καθόλου. Καθώς, δεδομένης της διαχείρισής της, είναι απαράδεκτη.
Ο Τραμπ διαπραγματεύεται, απευθείας με τον Πούτιν για την Ουκρανία. Χωρίς καν να ενημερώσει τους, λεγόμενους, Ευρωπαίους συμμάχους ηγέτες. Για να μην αναφέρουμε, λοιπόν, την πολυπράγμονα, και πολυανακρινόμενη, κυρία των Βρυξελλών. Την Φον. Η οποία, για τον Τραμπ είναι ανύπαρκτη, απλά δεν την γνωρίζει καν την κυρία. Ένα εκτόπλασμα χωρίς ουσία.
Ας μη μιλήσουμε καν για αυτόν τον θλιβερό φιγουρατζή που παριστάνει ότι κυβερνά στο Κίεβο. Και ο οποίος, σε ένα παραλήρημα παντοδυναμίας, σαν τον Δον Κιχώτη, πίστεψε και αυτός ότι μπορεί να διεκδικήσει και διεθνή ρόλο.
Θα ήταν καλύτερα γι’ αυτόν, αν συνέχιζε να εμφανίζεται στα καμπαρέ δεύτερης διαλογής, του κουαρτέτου, όπως ήξερε άλλωστε από παλιά. Εκεί, τουλάχιστον, με τα άσεμνα καμώματά & και τις ατάκες του, αυτός ο κλόουν της πολιτικής, δεν θα προκαλούσε τουλάχιστον εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους. Απλά θα ήταν μια προσβολή του καλού γούστου.
Ο Τραμπ συναλλάσσεται απευθείας, και μόνο, με τον Πούτιν. Και είναι, για όσους έχουν στοιχειώδη συνείδηση αυτό είναι, μια ψυχρολουσία, ένα παγωμένο ντουζ, απαραίτητο, για επανέλθουμε στην σημερινή σκληρή πραγματικότητα.
Η Ευρώπη, η ΕΕ εννοώ, δεν μετράει πια. Ή μάλλον, απλώς δεν υπάρχει. Δεν είναι τίποτε άλλο, εκτός από ένα γραφειοκρατικό μεγαθήριο μαμούθ, που αποστολή έχει να παρενοχλεί τους πολίτες της Ευρώπης. Και να επωφεληθούν από τη θέση τους, από τις άνετες πολυθρόνες, στις οποίες κάθονται οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών.
Για τους υπόλοιπους, δεν είναι τίποτα. Με ένα Ευρωκοινοβούλιο που είναι ένα νεκροταφείο πολιτικών ελεφάντων, με παχυλούς μισθούς. Προσηλωμένο στη συζήτηση για την καμπυλότητα της μπανάνας και άλλες ασήμαντες λεπτομέρειες. Και μια Κομισιόν, που το μόνο που τη νοιάζει είναι να εξυπηρετεί πιστά τα αφανή αφεντικά της, σαν τσιράκι τους.
Η παράσταση τέλειωσε & οι τίτλοι τέλους, επιτέλους, έπεσαν για αυτή την Ευρώπη που γεννήθηκε, από την αρχή, με το ταμπού της γραφειοκρατίας και με την καταπιεστική συμπεριφορά. Και όχι μια ένωση λαών και πολιτισμών, συγγενικών παρά τη διαφορετικότητά τους.
Και δεν θα μπορούσε εξελιχθεί διαφορετικά αυτή «Ένωση», με δεδομένη την αρχιτεκτονική με την οποία σχεδιάστηκε από τους λεγόμενους «μονεταριστές» Που απαιτούσαν ότι ένα άλογο φτιάχνεται μόνο από τις οπλές του. Και έτσι έθεσαν τα θεμέλια για αυτή την καταστροφή.
Ο Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι ήταν ένας από αυτούς. [Ιταλός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας]
Τώρα πια τα αυγά έχουν σπάσει και η ομελέτα είναι έτοιμη να σερβιριστεί. Και επιστροφή δεν γίνεται.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι τα εθνικά κράτη να κάνουν ένα βήμα προς τα πίσω. Να εξαλείψουν την αλαζονική, υπερφίαλη & αυτιστική Κομισιόν. Η εκκαθάριση ενός Ευρωκοινοβουλίου που δεν είναι τίποτε άλλο παρά κόστος & προνόμια.
Και μετά, ξαναρχίστε το χτίσιμο. Από το κεφάλι, όμως, όχι πια από τις οπλές.
Γιατί μια Ένωση πρέπει να είναι, πρωτίστως, στρατιωτική και διπλωματική. Μόνο μετά, και πολύ αργότερα, οικονομική. Και, τέλος, νομισματική.
Όπως, άλλωστε, δείχνει η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Θα ήταν χρήσιμο… κάτι τέτοιο αλλά ίσως σε λίγο … να είναι υπό όρους υποχρεωτική. Πρόκειται για μια υποθετική περίοδο που δεν είναι πραγματική.
Διότι, στην κορυφή των ευρωπαϊκών κρατών, υπάρχει έλλειψη ανδρών και γυναικών ικανών να το κάνουν αυτό. Υπάρχει έλλειψη ιδεών.
Και, πάνω απ’ όλα, υπάρχει έλλειψη επίγνωσης του τι ακριβώς συμβαίνει.
ΠΗΓΗ: https://electomagazine.it/titoli-di-coda/
Μετάφραση: ΒΟΡΕΙΟΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
