Ο οικουμενισμός είναι ένα παγκόσμιο κίνημα και κεντρικό εργαλείο του Διεθνούς Εβραϊκού Σιωνισμού. Έχει ως μοναδικό σκοπό την κατάκτηση και την υποδούλωση της οικουμένης στις σκοτεινές δυνάμεις της Νέας Εποχής. Η αλήθεια είναι ότι με την πρώτη ματιά ή σκέψη ο σκοπός της συν-ένωσης της ανθρωπότητας υπό μια παγκόσμια κυβέρνηση ακούγεται όντως πάρα πολύ καλός, διότι εξ ορισμού αυτό θα φέρει την παγκόσμια ειρήνη και την πρόοδο.
Εντούτοις όμως, αυτό είναι αληθές μόνον για αυτούς έχουν βαθιά άγνοια για το τι σχεδίασαν εδώ και δεκαετίες οι σκοτεινές στοές. Αυτό είναι αληθές μόνον για αυτούς που έχουν βαθιά σκοτάδια ότι και αυτοί οι ίδιοι είναι πιόνια εν αγνοία μέσα στο παγκόσμιο σιωνιστικό κίνημα. Και αυτό συμβαίνει επειδή εξωτερικά, μαρκετίστικα και επιφανειακά, στο στόμα και στα γραπτά των Εβραίων σιωνιστών και των υποχειρίων τους κυριαρχούν τα συνθήματα της ειρήνης, της ενότητας, της αλληλεγγύης, της προόδου και της αγάπης.
Αλλά όμως, η αγάπη του οικουμενισμού, όπως και αυτή του παπισμού είναι απάτη! Ναι, αυτή η αγάπη είναι απάτη! Και μάλιστα, δε, είναι «ΑΠΑΤΗ» με κεφαλαία γράμματα. Διότι, άλλο πράγμα είναι η γνωστή, η καθημερινή και η πραγματική αγάπη με τις όλες της τις αγαθές της προεκτάσεις και άλλο παντελώς πράγμα είναι οι διασταλτικές έννοιες αγαπολογία, αγαπισμός και αγαπολόγος!
Ο αγαπολογικός θρησκευτικός οικουμενισμός είναι μια κίνηση των διεθνών σιωνιστών. Ένα παγκόσμιο κίνημα που έχει κεντρικό στόχο την συν-ένωση των ομολογιών της Δύσεως με την Ορθοδοξία. Και στη συνέχεια, σε δεύτερο στάδιο, την συν-ένωση όλων των θρησκειών εις ένα υπερ-γιγαντιαίο, σκοτεινό, εωσφορικό και τερατώδες υπέρ-κατασκεύασμα: Την πανθρησκεία. Που ως κύριο στόχο έχει να υποβιβάσει την Ορθοδοξία, από Εκκλησία του Ιησού Χριστού σε μια ιδιωτική χριστιανίζουσα θρησκειολογία.
Η πανθρησκεία έχει ως τελικό στόχο και σκοπό έχει να εξαφανίσει την Ορθοδοξία. Γιατί είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία του Ιησού Χριστού που έχει και κατέχει την Μία και την Μόνη Αλήθεια. Στην τελική φάση του δυσώδους, μιαρού, υπόγειου, σκοτεινού και παγκόσμιου σχεδίου, έχει ως μοναδικό στόχο να αντικαταστήσει την λατρεία του Τριαδικού Θεού, με την λατρεία του εωσφόρου: Του Σατανά!
Ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Δ. Βασιλόπουλος στο βιβλίο του «Ο Οικουμενισμός χωρίς Μάσκα», έγραφε: «Ο οικουμενισμός είναι μια φοβερή λαίλαπα που έχει στόχο να ξεθεμελιώσει την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν» του Χριστού. Είναι ένας «άγριος τυφώνας των δυνάμεων του σκότους, που συγκεντρώνει την καταστροφική του μανία εναντίον κυρίως της Ορθοδοξίας, με τον σκοτεινό του πόθο να την εκμηδενίσει και να την αφανίσει».
Έγραφε επίσης ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Ὁ οἰκουμενισμός σ’ ὅλες τίς διαστάσεις καί ἐκδοχές του ἔχει ἀποβεῖ ἀληθινή βαβυλώνιος αἰχμαλωσία σχεδόν ὅλων τῶν τοπικῶν ἡγεσιῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ καύχηση καί ὁ αὐτοθαυμασμός τῶν οἰκουμενιστῶν μας “γιά μία δῆθεν νέα ἐποχή, πού ἄνοιξε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο” μέ τίς πατριαρχικές Ἐγκυκλίους τῶν ἐτῶν 1902 καί 1920, δέν δικαιώνονται, διότι “αὐτό πού κατορθώθηκε εἶναι νά νομιμοποιήσουμε τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα τοῦ παπισμοῦ καί τοῦ προτεσταντισμοῦ”.
Δυστυχώς, ο πρώτος που ξεστράτισε κατά γίγα βαθμό από τον Αποστολικό δρόμο ήταν ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ’ (1834 – 1912), κατά κόσμον Χρήστος Δημητριάδης. Ο Ιωακείμ Γ’ ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης κατά τα έτη 1878-1884 και 1901-1912. Γεννήθηκε στο προάστιο Βαφειοχώρι της Κωνσταντινούπολης. Από το 1854 ως το 1860 υπηρέτησε ως ιεροδιάκονος στους ελληνικούς ναούς της Βιέννης, μαθαίνοντας και τα Γερμανικά. Ο Ιωακείμ Γ’ δεν έλαβε πανεπιστημιακή μόρφωση.
Από τις Πατριαρχίες του Ιωακείμ Γ’ και μετέπειτα, το Δυτικό πνεύμα και τα υπόγεια παπικοφράγκικα ρεύματα εισέρχονται πολύ πιο δραστήρια και πολύ πιο έντονα στην Ανατολική Ορθόδοξη Εθναρχία και Εκκλησία. Πρόκειται δυστυχώς για μια δραματικότατη ιστορική και πνευματική εξέλιξη σε ό,τι αφορά την Εκκλησία του Ιησού Χριστού και το αγνό και Ορθόδοξο ποίμνιό της.
Έκτοτε, η σωτηρία των ψυχών έγινε ένας ακόμη πιο πολύ μεγάλος προσωπικός σταυρός. Οι φιλοδυτικές αντιλήψεις, τα εκκλησιαστικά «σουρταφέρτα» και οι αγαπολογικές σχέσεις Ανατολής και Δύσης σιγά-σιγά και διαχρονικά ισχυροποιούνταν. Και έτσι φτάσαμε στο σημείο οι διαθρησκειακές οικουμενιστικές σχέσεις να πάρουν και αυτές το δικό τους μερίδιο και τον καταστρεπτικό δρόμο μέσα και στην καρδιά της δικής μας Ανατολής.
Δυστυχώς, το εκκλησιαστικό και το πνευματικό οδοιπορικό των Ορθοδόξων Χριστιανών δέχθηκε ένα τεράστιο κύμα από αιρετικές, εωσφορικές, παγανιστικές και δηλητηριώδεις επιδράσεις και επιπτώσεις από την Φραγκο-Δύση στη συνέχεια. Και έτσι οι δαιμόνιοι Παπόφραγκοι μπήκαν υπόγεια και πολύ δυναμικά στα Ανατολικά εκκλησιαστικά πράγματα, στην πορεία της Ορθοδοξίας και στις πνευματικές υποθέσεις με μια σειρά από δόλια, ραδιούργα και προσχεδιασμένα τεχνάσματα.
Η Παπο-Δύση βρήκε τον δικό της Δούρειο Ίππο για την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία επί της Εθναρχίας του Ιωακείμ Γ’. Οι τρομακτικές αλλαγές της δογματικής πορείας και εν γένει της εκκλησιαστικής πλεύσης εισήχθησαν, οριοθετήθηκαν και επισήμως έγιναν κείμενα και οδηγοί του Πατριαρχικού θρόνου στο Φανάρι, έχοντας ως βάση 3 άκρως σημαντικά κείμενα του πατριάρχου Ιωακείμ Γ’: Η Εγκύκλιος του 1902, το Διάγγελμα του 1920 και η Εγκύκλιος του 1952.
Με την πρώτη Εγκύκλιο του 1902 γίνεται το δηλητηριώδες εκκλησιαστικά προοίμιο και το αρχικό άνοιγμα προς τη Δυτική Χριστιανοσύνη. Με τις άλλες δύο εγκυκλίους του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ εγκαινιάζεται, συστηματοποιείται και προωθείται η πορεία της Ορθοδοξίας προς τον Οικουμενισμό που φτάνει μέχρι τη σημερινή Μεγάλη Επανεκκίνηση του Κλάους Σβαμπ. Ναι, η Ορθοδοξία οδηγούνταν διαχρονικά προς την Εβραιο-σιωνιστική πανθρησκεία της Νέας Εποχής.
Με αυτήν την διεθνή οικουμενιστική κίνηση και με την πρώτη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις διεργασίες, στα τεκταινόμενα και στην δηλητηριώδη γιγάντια παγίδα των οικουμενιστών, ξεκίνησε η πιο μεγάλη αίρεση και το πιο επίπονο ταξίδι της πολύ-διάσπασης των Ορθοδόξων πιστών. Η κίνηση αυτή οδήγησε στην σταδιακή μετάλλαξη και την άλωση της συνείδησης των πιστών της Ανατολικής Εκκλησίας, κάτι που σήμερα είναι πια ολοφάνερο.
Η αρχική συμμετοχή του Φαναρίου στην εκκολαπτική κίνηση των σιωνιστών οικουμενιστών οδήγησε σε όλα τα αποκρουστικά γεγονότα και στις δυσώδεις εκκλησιαστικές εξελίξεις και στις καταστάσεις που βιώνουν οι Ορθόδοξοι πιστοί σήμερα. Τα γιγάντια οικουμενιστικά κύματα έφτασαν πλέον και στις μέρες μας, όπως είναι αυτά που ήδη λαμβάνουν χώρα με το Κοινό Πάσχα του 2025 και με τα πονηρά σχέδια και για το Κοινό Ποτήριο.
Έτσι οδηγηθήκαμε στον δρόμο για το αντίθεο, το τερατώδες και το αποτρόπαιο γεγονός του να συν-εργάζονται οι ταγοί της Ανατολής και της Δύσης, έτσι ώστε κάποια στιγμή να φτάσει να εξισωθούν οι ιδιωτικές δυτικές ομολογίες-«εκκλησίες» με την Ορθόδοξη Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Ναι ήταν τότε, επί Πατριάρχου Ιωακείμ Γ, που τέθηκαν οι εκκλησιαστικές βάσεις και η πορεία ώστε να φτάσει να εξισωθεί ο Δημιουργός με τα δημιουργήματά Του! Ώ τι βλασφημία!
Η Εγκύκλιος του 1902 του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ άνοιξε, δυστυχέστατα, την πόρτα για την πρώτη και την επίσημη συμμετοχή μας στο οικουμενιστικό κίνημα. Σημαντική πνευματική καμπή για την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν ο ενθρονιστήριος λόγος του Ιωακείμ Γ’ κατά την ανάληψη της δεύτερης πατριαρχείας.
Ο λόγος του αυτός αποτέλεσε την αφετηρία της, ας το πούμε, περαιτέρω «πανορθοδόξου» και «πανχριστιανικής» κινητοποίησης του Οικουμενικού Πατριαρχείου: Αφού τότε έδωσε την αφορμή για να συνταχθούν οι 2 Εγκύκλιοι, του 1902 και του 1904, που συνιστούσαν στο να υπάρξει μια ακόμη πιο στενή επαφή, επικοινωνία και συνεργασία των Ορθοδόξων με τις ετερόδοξες «εκκλησίες». Αυτή η ιστορική περίοδος αποτελεί μια κατάμαυρη σελίδα για την αγία μας Ορθοδοξία, αφού όλα αυτά τα δήθεν ποιμενικά ήταν κινήσεις και δράσεις από προβατόσχημους.
Πιο συγκεκριμένα, στη Εγκύκλιό του της 12ης Ιουνίου 1902 ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ’ ζητούσε από τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών να εξετασθούν θέματα, όπως: α. Οι μελλοντικές σχέσεις της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με τις δύο μεγάλες «αναδενδράδες» του Χριστιανισμού (Παπικούς, Προτεστάντες, κλπ). β. Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Παλαιο-καθολικούς. γ. Η ανάγκη για διαμόρφωση μιας κοινής στάσης και πορείας στο ζήτημα του ημερολογίου.
Έτσι, το έτος 1902, έγινε και το πρώτο τεχνητό ρήγμα και ο πρώτος μεγάλος διχασμός στην Ορθοδοξία σε σχέση με το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Και ενώ, και πάρα-πάρα πολύ ορθά, ο Πατριάρχης Άνθιμος Ζ΄ είχε απαγορεύσει κάθε συζήτηση, κάθε νύξη και κάθε κουβέντα γύρω από το θέμα της αλλαγής του ημερολογίου, εντούτοις, ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ αυτό το θέμα το κατέστησε και επισήμως ως αντικείμενο ενός νέου διαλόγου.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή το θέμα του ημερολογίου ήταν απολύτως αδιαπραγμάτευτο για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν χρειαζόμασταν να προσκυνήσουμε τον κάθε Πάπα και στα περί του ημερολογίου. Εξάλλου, αυτό το σοβαρότατο και διχαστικό θέμα ήταν ήδη λυμένο και με αποφάσεις Πατερικών Συνόδων.
Αυτό το ρήγμα και η διάσπαση που προξένησε ο Ιωακείμ Γ΄ στην θέση, στην στάση και στην περαιτέρω πορεία της Ορθοδοξίας ήταν μια μεγάλη «προσφορά» στις αντιορθόδοξες και στις σκοτεινές δυνάμεις που αυτός φαίνεται ότι εν τέλει εξυπηρετούσε. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ της Κωνσταντινουπόλεως αναφέρεται ως μασόνος σε διάφορες μασονικές πηγές. Πολλοί ομιλητές έχουν κάνει λόγο για μασόνους Πατριάρχες Ιωακείμ Γ΄, Αθηναγόρα και Μελέτιο Μεταξάκη.
Ο ευσεβέστατος μοναχός και μέγας αγωνιστής της Ορθοδοξίας Κοσμάς Φλαμιάτος (+1852) είχε προβλέψει την εν λόγω ημερολογιακή «καινοτομία» 75 χρόνια πριν αυτή συμβεί. Στο προφητικό του έργο «Φωνή Ορθόδοξος και Σπουδαία» (Αθήνα 1849) ο μοναχός Κοσμάς Φλαμιάτος προβλέπει την επερχόμενη κατά της Ελληνο-Ορθοδοξίας επιβουλή από τους άθεους Δυτικόφραγκους ηγέτες και ιδίως από την επιβουλή της Αγγλίας μέσω των προτεσταντών και της μασονίας.
Γράφει ο Κ.Φλαμιάτος: «Δια δε την κατάργησιν πάλιν των καθ΄ ημάς εορτασίμων και πανηγυρικών ημερών, εκτός της Κυριακής, επενόησε και ενεργεί πολλά άλλα σκάνδαλα. Πρώτον μεν ενεργεί πολυτρόπως ίνα εισάξη δια νόμου εις τα ορθόδοξα Κράτη, το νέον λεγόμενον έτος της Δύσεως, καθ΄ ο αυτοί προτρέχουσι 12 ημέρας, ώστε όταν ημείς έχομεν πρώτην του μηνός, αυτοί μετρώσι 13».
Σας υπενθυμίζω ότι το νέο έτος της Δύσης είναι το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Το οποίο τότε διέφερε κατά 12 μέρες από το Ιουλιανό. Και το οποίο εισήχθη στο Ελληνικό Κράτος με Βασιλικό Διάταγμα το έτος 1923. Και στην Εκκλησία της Ελλάδος, αντικανονικώς, το έτος 1924.
Προσέτι, ο Πατριάρχης Ιωακείμ Γ’ υιοθέτησε επίσης και την «θεωρία των κλάδων» του Οικουμενισμού. Είχε έκτοτε αρχίσει δυσωδώς και υπογείως να διαμορφώνεται μια χειρουργική και επιστημονική «προσέγγιση» στους σκοτεινούς θαλάμους της Εβραιουργίας και των μασονικών στοών: Μια τάση εφόρμησης και διαρκούς διείσδυσης και εισπήδησης μέσα στα «ράσα» των Ορθοδόξων.
Το Διάγγελμα του Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ του 1920, από την άλλη, προετοίμασε την είσοδο της Ανατολικής Εκκλησίας για το περίφημο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) που εδρεύει στη Γενεύη. Για να φτάσουμε μετέπειτα στον Πατριάρχη Αθηναγόρα και την εγκύκλιο του 1952, όπου επισφραγίσθηκε και ολοκληρώθηκε αυτή η οικουμενιστική πληγή και κακό. Δυστυχώς, με το Διάγγελμα του 1920, το Πατριαρχείο εξέδωσε και δημοσίευσε και τον καταστατικό χάρτη και την στάση που έπρεπε να τηρήσει η Ορθοδοξία στο οδοδρόμιο προς τον οικουμενισμό και την σκοτεινή επιβουλή των μασονικών στοών.
Το «Διάγγελμα» του Ιωακείμ Γ’, το Πατριαρχείο το απηύθυνε προς όλες τις αιρετικές θρησκείες και δήθεν «εκκλησίες» της Δύσης και έφερε τον τίτλο: «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού». Σε αυτό το κείμενο χαρακτήριζε τις αιρετικές κοινότητες «σεβάσμιες χριστιανικές εκκλησίες». Προσέθετε μάλιστα ότι δεν είναι ουδέτερες ή ξένες αυτές οι ιδιωτικές «εκκλησίες», αλλά «συγγενείς και οικείες εν Χριστώ και συγκληρονόμοι της επαγγελίας του Θεού».
Ακόμη, με το εν λόγω «Διάγγελμα» το Πατριαρχείο πρότεινε και την δημιουργία μιας «Κοινωνίας Εκκλησιών». Μέλη της οποίας θα μπορούσε να είναι, εκτός από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες και την Λατινο-παπική Εκκλησία και όλες οι Προτεσταντικές κοινότητες της Δύσης. Δεν χωράει καμία συζήτηση ότι η συγκεκριμένη πρόταση του Ιωακείμ Γ’ στηρίχθηκε στο ιστορικό προηγούμενο της δημιουργίας της «Κοινωνίας των Εθνών» των σιωνιστών «πεφωτισμένων» Εβραίων που δημιουργήθηκε με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το έτος 1919.
Τέλος, στο εν λόγω «Διάγγελμα», το Πατριαρχείο στο Φανάρι πρότεινε και αρκετούς τρόπους για την δια-προσέγγιση των διαφόρων «εκκλησιών». Με πρώτο θέμα στην ατζέντα την παραδοχή του ενιαίου ημερολογίου, «προς ταυτόχρονον εορτασμόν των μεγάλων χριστιανικών εορτών υπό πασών των Εκκλησιών». Το αντι-Ορθόδοξο αυτό «Διάγγελμα» του Ιωακείμ Γ’, όπως είναι φυσικό, θεωρείται από τους θιασώτες και του υποστηρικτές του Οικουμενισμού ως «ο μέγας χάρτης του Οικουμενισμού της Ορθοδοξίας».
https://www.facebook.com/profile.php?id=100000270536476
ΗΛΙΑΣ Δ. ΚΑΛΛΙΩΡΑΣ, PhD
Διεθνολόγος Καθηγητής, Συγγραφέας
Πρώην Βουλευτής Φθιώτιδας
