Ενα μεγαλο και καταστολιστο καραβι με χαρουμενους ναυτες!
Σε οποιο λιμανι εμπαινε,γινοταν πανηγυρι χαρας!
Παντου ευωδειες σκορπουσε απλοχερα,πανγλυκια μουσικη.
Και χαρα!! Μεγαλη χαρα,αλλα και γνωση και σοφια και δωρα πολλα για την ζωη και την ψυχη των ανθρωπων στα λιμανια που ταξιδευε!
Ολοι το υποδεχονταν με ευτυχια,και μια μυριοστομη κραυγη σκορπιζονταν παντου,οταν επιανε λιμανι!
“Ηρθε η Ελλαααααααςςςςς” !!
Κι ετρεχαν χαρουμενοι ολοι να την υποδεχθουν!!
Μα οπως σε καθε παραμυθι,ετσι και σε αυτο,υπαρχουν παντα καποιοι κακοι,καποιοι πειρατες,ζηλοφθονοι,που δεν θελουν τους ανθρωπους χαρουμενους,αλλα λυπημενους και φοβισμενους,για να τους κανουν οτι θελουν!
Ετσι λοιπον και στο δικο μας παραμυθι,φυτρωσαν κακοι πειρατες,κακιασμενοι και λιγδεροι!
Κυριεψαν τον κοσμο ολο,ολα τα λιμανια και πετροβολουσαν απο μακρυα το καραβι μας,εκλειναν τα λιμανια,φοβιζαν τους ανθρωπους!
Θλιμμενοι οι ναυτες του,δεν προσεξαν κι ενα κακο πειρατικο που πλησιαζε!
Ετσι,οι κακοι πειρατες,το κυριευσαν,το εκαψαν και προσπαθησαν να το βουλιαξουν!!
Χρονια πολλα του ανοιγαν τρυπες,του εβαζαν φωτιες,του εκαιγαν τ αλμπουρα,μα αυτο εκει!!!Αβυθιστο!Και οι ναυτες του δυστυχεις,αλλα παντα χαμογελαστοι!
Εως οτου καποια μερα το ερριξαν και σε μια ξερα επιτηδες!Ειχαν βαρεθει να προσπαθουν!
Μα κι απο την ξερα εφυγε το καραβι,και βγηκε μεσοπελαγα ψαχνοντας ενα λιμανι να ξεκουραστει!
Μα και οι ανθρωποι του κοσμου αγανακτησαν με τους πειρατες και αρχισαν να τους προγκανε για τον τροπο που συμπεριφερονταν στο αγαπημενο τους καραβι!
Κι αρχισαν να τους διωχνουν απο τα λιμανια τους,ελπιζοντας οτι τελικα θα ξαναγυρισει αυτο στο λιμανι τους να ξαναφερει την χαρα και τις ευωδειες!
Και μια ομορφη και ολολαμπρη μερα της ανοιξης,ακουσαν επιτελους τον γνωστο ηχο με τους χαρουμενους ναυτες και μυρισαν ξανα τις ευωδειες!!
Και μια μυριοστομη κραυγη ακουστικε απο χιλιαδες χαρουμενους ανθρωπους στο λιμανι!
Ηρθεεεεε! Ηρθε η “Ελλαααααςςςςςςς!!”
Ηταν μια μερα της Ανοιξης θαρρω!!
