Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό σχετικά με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και των κτηνοτρόφων. Ως επί το πλείστον, στον βαθμό που εγώ τουλάχιστον έχω δει και διαβάσει, προς υποστήριξη των κινητοποιήσεων αυτών.
Ωστόσο, θα ήθελα εγώ προσωπικώς να θέσω έναν προβληματισμό. Γιατί είναι απαραίτητη αυτού του είδους η κινητοποίηση; Γιατί είναι απαραίτητο το κλείσιμο των δρόμων; Βάσει προσωπικής εμπειρίας γνωρίζω ότι γενικά απαγορεύεται το κλείσιμο των δρόμων. Εάν ο οποιοσδήποτε αποπειραθεί κάτι τέτοιο, στην καλύτερη περίπτωση θα κληθεί να πληρώσει υπέρογκα πρόστιμα. Οι αγρότες όμως ανά τακτά χρονικά διαστήματα εμποδίζουν τη διέλευση των οχημάτων στους δρόμους ζητώντας ικανοποίηση των αιτημάτων τους.
Κάθε άλλος κλάδος που κινητοποιείται, λιμενεργάτες, δημοσιογράφοι, καθηγητές, επαγγελματίες οδηγοί κλπ, αρνείται να εργασθεί. Απεργεί. Θυσιάζει το ημερομίσθιο των ημερών απεργίας προσδοκώντας να εισακουσθεί και να δικαιωθεί. Ιδίοις ωσίν άκουσα κάποτε ένα σύνολο αγροτών να αντιδρά εντόνως αρνητικά σε μια πρόταση άρνησης αποστολής εμπορευμάτων στην αγορά για διάστημα μίας εβδομάδας, ως μέσον άσκησης πίεσης. «Θα συνεχίσουν οι εισαγωγές προϊόντων και δεν θα γίνει τίποτε» λέει ο αντίλογος. Έστω. Συμφωνώ ότι τα εισαγόμενα αγαθά είναι ένα ζήτημα. Αλλά το ίδιο ισχύει και σε κάθε άλλον κλάδο. Όταν κάποιος απεργεί, δεν είναι δεδομένο ότι θα απεργήσουν και όλοι του οι συνάδελφοι, οι οποίοι ίσως καλύψουν τον όγκο εργασίας εκείνου, ώστε κινδυνεύει ο αγώνας να καταστεί ατελέσφορος, εφόσον η απουσία του στην ουσία εκμηδενίζεται. Είναι όμως διατεθειμένος να δεχθεί το ρίσκο της απόφασής του, με όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει αυτή.
Ας θυμηθούμε όμως τι συνέβη και με τους πάλαι ποτέ αποκλεισμένους υγειονομικούς λόγω της άρνησης εμβολιασμού τους, οι οποίοι δεν απέκλεισαν δρόμους, αλλά αγωνίσθηκαν όπως μπορούσαν. Εκείνοι δεν πιέσθηκαν; Δεν είχαν παιδιά να θρέψουν; Δεν αδικήθηκαν; Δεν προπηλακίσθηκαν; Αλλά δεν θυμάμαι να προέβησαν σε παρόμοιες ενέργειες. Γιατί λοιπόν για τους αγρότες να είναι το μόνο μέσον κινητοποίησης ο αποκλεισμός δρόμων; «Γιατί μόνο τότε λαμβάνουν τη δέουσα προσοχή». Με αυτήν όμως τη λογική, κάθε ένας που έχει ανάγκη από δικαίωση θα πρέπει να κλείσει τον δρόμο. Οι δημοσιογράφοι, οι ιατροί, οι καθηγητές, οι επαγγελματίες οδηγοί, οι οικοδόμοι, οι λιμενεργάτες… , διότι διαφορετικά δεν πρόκειται να προσελκύσουν δημοσιότητα.
Ας διευκρινισθεί εδώ πως δεν τάσσομαι εναντίον των κινητοποιήσεων, ούτε θεωρώ ότι όλα βαίνουν καλώς. Όντως υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται σκληρά να επιβιώσουν. Αλλά το κλείσιμο των δρόμων κάθε φορά που ζητούν κάποια επιδότηση – διότι περί αυτού πρόκειται, δεν ζητούν καλύτερες συνθήκες εργασίας με μείωση της φορολογίας για παράδειγμα, αλλά λήψη επιδότησης, διαιώνιση δηλαδή του φαύλου κύκλου που τους έχει καταστήσει ομήρους της εκάστοτε κυβέρνησης – δεν μου φαίνεται σωστό. Άλλωστε, δεν θεωρώ τυχαίο το γεγονός ότι κάθε χρονιά το κλείσιμο των δρόμων συμβαίνει τους μήνες που δεν έχουν παραγωγή λόγω καιρού, αλλά σταματά τους μήνες που ξεκινά η παραγωγική διαδικασία.
Κλείνοντας, εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάθε κλάδος οφείλει να διεκδικεί το δίκαιό του, αλλά δίχως να ταλαιπωρεί άλλους, στον βαθμό που αυτό του είναι δυνατόν (πχ κατά την
απεργία των εργαζομένων στα Μέσα Μεταφοράς, αναγκαστικά υπάρχει ταλαιπωρία για τον κόσμο, διότι διαφορετικά δεν απεργούν!). Σε σχέση δε και με την πρόσφατη έρευνα της Interview ότι «η πλειοψηφία των Ελλήνων στηρίζει τα μπλόκα των αγροτών», δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσοι από αυτούς έχουν έστω δοκιμάσει να μετακινηθούν παρακάμπτοντας τους κλεισμένους δρόμους.
