«Τόπων μεταβολαὶ οὔτε φρόνησιν διδάσκουσιν, οὔτε ἀφροσύνην ἀφαιροῦνται» (Βίας ο Πριηνεύς)
Η Γερμανίδα τύραννος επισκέφτηκε μια άλλη Ελλάδα, κατά τον ξένιο πρωθυπουργό της χώρας μας.
Την Ελλάδα – φαινόμενο της μοναδικής «διαρθρωτικής μεταρρύθμισης», που ήταν φτωχή με πλούσιους πολίτες και έγινε πλούσια με φτωχούς πολίτες.
Το θαύμα του αντίχριστου, το αντίθετο του Χριστού, δηλαδή, για να μην παρεξηγηθώ. Ο πολλαπλασιασμός του άρτου έγινε πολλαπλασιασμός της φτώχειας.
Απορώ, ο επί τόσο καιρό υφηγούμενος της παιδείας και αχθοφόρος της πυρίκαυστης Ελλάδας ούτε το πρώτο γράμμα του αλφαβήτου του Θουκυδίδη δεν μπόρεσε να διασώσει στη μεγάλη πυρκαγιά, που καίει τη χώρα μας οκτώ ολόκληρα χρόνια και να υποδείξει το κοινωνικό μέτρο της ιστορίας: «ἐγὼ γὰρ ἡγοῦμαι πόλιν πλείω ξύμπασαν ὀρθουμένην ὠφελεῖν τοὺς ἰδιώτας ἢ καθ᾽ ἕκαστον τῶν πολιτῶν εὐπραγοῦσαν, ἁθρόαν δὲ σφαλλομένην» (Θουκυδίδης);
(πιστεύω ότι, αν μια πολιτεία βρίσκεται στο σύνολό της σε ακμή, εξυπηρετεί πολύ καλύτερα τους πολίτες παρά όταν οι πολίτες ευτυχούν ο καθένας, αλλά η πολιτεία στο σύνολό της δυστυχεί) (Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος).
Βέβαια, το μείζον πρόβλημα της χώρας μας είναι ο διπολισμός κράτους και πολίτη, η διάσταση, δηλαδή, ανάμεσα στο κράτος και τον πολίτη, όταν το πρώτο επιδεικνύει τα κάλλη του γυμνό, φορώντας, μόνο, το φύλλο συκής του προϊόντος της φοροεισφοροληστείας, του πρωτογενούς πλεονάσματος, στο défilé της μόδας του χρηματοπιστωτικού φασισμού.
Όλα αυτά τα χρόνια της ευρωπαϊκής υποκρισίας, πολλές φορές αναλογίστηκα τη μικρή απόσταση, μόλις, δυο γαλλικών τόνων (accents aigu), ανάμεσα στο γαλλικό défilé (επίδειξη μόδας, πασαρέλα) και το αγγλικό defile (βεβηλώνω, μολύνω).
Πόσες φορές, αυτά τα χρόνια, βεβηλώθηκε η νοημοσύνη μας από την επίδειξη μόδας της ευρωπαϊκής υποκρισίας στο Salon de beauté των Βρυξελλών, όπου οι μόδιστροι της χρηματοπιστωτικής βίας ράβουν τους ζουρλομανδύες των τροφίμων του απέραντου Αρχιπελάγους Γκούλαγκ της κοινωνικής Σιβηρίας της Ευρώπης;
ΔΑ
