Η απάντηση του Θάνου Τζήμερου για τη ΜΚΟ

ΔΕΝ ΚΟΥΡΑΖΕΣΤΕ, ΑΛΗΤΕΣ;

Από χθες με έχουν ζαλίσει με έναν αναλφάβητο αλήτη που υποδύεται τον διαδικτυακό δημοσιογράφο και “έβγαλε λαβράκι”: ΜΚΟ (NGO) του Τζήμερου στο Μάντσεστερ! Βέβαια, όπως αναγνωρίζει και ο ίδιος ο αναλφάβητος αλήτης, η δραστηριότητα της NGO ήταν μηδενική, οπότε το μυστήριο… περιπλέκεται! Τι κρύβεται πίσω από μια NGO με μηδενική δραστηριότητα και γιατί η έδρα της είναι στην Αγγλία; Ποια σκοτεινά συμφέροντα εκπροσωπεί;

Θα μπορούσε, απλώς, να με ρωτήσει για να του λύσω τις απορίες. Αλλά στην Ελλάδα της παραδημοσιογραφικής αλητείας δεν έχει σημασία η είδηση. Έχει το σκάνδαλο, που θα φέρει κλικ και καμιά διαφημισούλα στον αναλφάβητο αλήτη, ο οποίος θεώρησε πως το να πετάς λάσπη είναι κι αυτό μια εργασία. Ως συνήθως έτρεξαν και διάφοροι άλλοι βόθροι να το αναδημοσιεύσουν – μη χάσουν την ειδησάρα!

Να σας ενημερώσω λοιπόν.

Το 2014 όταν ήμουν υποψήφιος για την Περιφέρεια Αττικής, ένα από τα προτάγματα του συνδυασμού “Δημιουργούμε μαζί” ήταν η διαχείριση των αποβλήτων, στερεών και υγρών. Θέση μας ήταν πως τα “σκουπίδια” είναι θησαυρός και θα έπρεπε αντί να τα θάβουμε, να τα επεξεργαζόμαστε και να παράγουμε ενέργεια και λίπασμα, όπως κάθε σοβαρό κράτος. Όμως, δεν μείναμε στην προγραμματική δήλωση. Θέλαμε να ξέρουμε με κάθε λεπτομέρεια τις υπάρχουσες τεχνολογικές δυνατότητες, το κόστος εγκατάστασης και λειτουργίας και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα. Έτσι εκείνη την περίοδο είχα έρθει σε επαφή με πολλούς ειδικούς σε θέματα διαχείρισης απορριμμάτων, οι οποίοι με ενημέρωσαν για λεπτομέρειες της επιστήμης τους και μου έδωσαν case studies από τη διεθνή εμπειρία. Για ακόμα μια φορά διαπίστωσα πόσο ικανούς επιστήμονες, παγκόσμιου κύρους, έχουμε και σ’ αυτόν τον τομέα, και πόσο προσοδοφόρος για το σύνολο της κοινωνίας και ευεργετικός για το περιβάλλον θα ήταν ένας τέτοιος προσανατολισμός. Όμως, όπως πάντα, η Ελλάδα των πολιτικών ψευτών και των εργολάβων προτιμάει να χρησιμοποιεί τεχνολογίες του 1990 όπως οι ΧΥΤΑ, και μάλιστα χωρίς ούτε αυτές να καταφέρνει να τις ολοκληρώσει.

Ένας από τους ειδικούς που συνάντησα τότε ήταν ο Γιώργος Παντελεμίδης. Πολυμαθής, πολυπράγμων, με πρωτότυπες ιδέες διαχείρισης απορριμμάτων (μέχρι και των λυμάτων των κρουαζιερόπλοιων) που θα έφερναν εκατοντάδες εκατομμύρια στη χώρα και θα δημιουργούσαν εκατοντάδες θέσεις εργασίας, έγινε εκείνη την περίοδο τεχνικός μου σύμβουλος καθώς το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων ήταν, ξαναλέω, από τα κύρια ζητήματα του προεκλογικού αγώνα.

Έγιναν οι εκλογές, πήραμε 3%, εκλέξαμε δύο περιφερειακούς συμβούλους, και κάποια στιγμή ο Γιώργος μού πρότεινε να δημιουργήσουμε έναν επίσημο φορέα που θα προωθούσε τις ιδέες της ανακύκλωσης και της εξοικονόμησης ενέργειας με τον οποίο θα μπορούσαν να συνεργαστούν νέοι επιστήμονες του κλάδου. Η ιδανική μορφή αυτού του φορέα είναι προφανώς μια Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση. Συμφώνησα, αλλά ξέροντας πως η Ελλάδα της πολιτικοδημοσιογραφικής αλητείας θα άκουγε ΜΚΟ και θα το θεωρούσε εξ ορισμού σκάνδαλο – την ίδια στιγμή που πληρώνεται από δεκάδες αριστερές ΜΚΟ με πραγματικά ύποπτο ρόλο – ζήτησα η υπό ίδρυση NGO να μην έχει καμμία σχέση με την Ελλάδα και με δημόσιο χρήμα. Αν είχαμε χορηγούς αυτοί θα ήταν ιδιώτες και η NGO θα είχε έδρα στο εξωτερικό, κατά προτίμηση στην Αγγλία. Αυτό βόλευε και τον Παντελεμίδη καθώς η Αγγλία ήταν η δεύτερη πατρίδα του – τα περισσότερα επαγγελματικά χρόνια της ζωής του τα πέρασε εκεί. Δεν σκόπευα να συμμετάσχω στην NGO, καθώς ήταν μια ιδέα του την οποία μπορούσε να “τρέξει” χωρίς βοήθεια, αφού είχε και τις γνώσεις και τη δυνατότητα. Όμως ο Γιώργος ήθελε, τιμής ένεκεν, να μπω στο καταστατικό ως δεύτερος director (o πρώτος ήταν εκείνος) και επίσης για να μπορεί στις επαφές του να επικαλείται την αυταπόδεικτη αρωγή μου.

Φυσικά, δέχθηκα. Μού έφερε λοιπόν κάποια στιγμή το καταστατικό, το υπέγραψα, και η NGO ιδρύθηκε με έδρα την Αγγλία. Όμως τα πολιτικά πράγματα κύλησαν γρήγορα και προκηρύχθηκαν οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Το ρεύμα που είχε η Δημιουργία το 2012 (και το 2014, στην Αττική) πλέον το είχε το Ποτάμι. Ο Γιώργος μού ανακοίνωσε ότι θεωρεί σωστό να βοηθήσει το Ποτάμι κι έτσι η δραστηριότητά του στο κομματικό πλαίσιο της Δημιουργίας ανεστάλη. Του είπα ότι, παρά τις επιφυλάξεις μου για τη μεταρρυθμιστική καθαρότητα του Ποταμιού, η Δημιουργία θα το στηρίξει και μάλιστα χωρίς κανένα αντάλλαγμα (θυμίζω ότι τον Ιανουάριο του 2015 δεν πήραμε μέρος στις εκλογές, στηρίζοντας το Ποτάμι καθώς και οι δύο αντιπρόεδροι της Δημιουργίας συμμετείχαν στην Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού). Για την NGO, επίσης, του είπα πως δεν έχω καμμία αντίρρηση, να την τρέξει όπως εκείνος επιθυμεί και να την θέσει κι εκείνη στη διάθεση του Ποταμιού, καθώς το μόνο που με ενδιαφέρει είναι η διάδοση των μεταρρυθμιστικών ιδεών και όχι η αναγνώριση της πατρότητάς τους.

Έκτοτε μιλήσαμε 3-4 φορές – για άλλα θέματα. Την NGO ούτε που την θυμήθηκα, καθώς όπως καταλαβαίνετε, έχω δεκάδες θέματα με τα οποία ασχολούμαι καθημερινώς, επαγγελματικά και πολιτικά. Φαίνεται ότι ο Γιώργος Παντελεμιδης θεώρησε αντιδεοντολογικό να την προχωρήσει και την “πάγωσε”. Στέρεψε μετά και το Ποτάμι. Έτσι υπάρχει μια NGO ανενεργός με έδρα την Αγγλία, εμένα αναπληρωτή διευθύνοντα που έχει μηδενική δραστηριότητα, άρα και μηδέν έσοδα.

Αυτό ήταν το μεγάλο κελεπούρι που ανακάλυψε ο αναλφάβητος αλήτης και ανακατεύει στο τέλος ασύντακτα και ανορθόγραφα Φούχτελ, μούχτελ και την μαύρη του την τύφλα, για να βγάλει είδηση

Αλλά, ακόμα κι αν η NGO είχε δραστηριότητα με κύκλο εκατομμυρίων, ακόμα κι αν δεν ήταν NGO αλλά επιχείρηση κανονική, από την οποία θα είχα προσωπικά κέρδη εκατομμυρίων, ποιο το μεμπτό; Έχει τοξινωθεί τόσο πολύ ο εγκέφαλός μας που θεωρείται ύποπτο οτιδήποτε αφορά επαγγελματική δραστηριότητα κι όχι διορισμό στο Δημόσιο; Μια επιχείρηση με έδρα την Αγγλία ή την Βουλγαρία και ιδιοκτήτη πολιτικό πρόσωπο είναι κατακριτέα; Από πού κι ως πού; Τι θα έπρεπε να κάνει ένας που δεν μπορεί να δουλέψει στην Ελλάδα; Να γράφει συκοφαντίες σε βοθρομπλόγκς;

Χαίρομαι που ακόμα αντέχω επαγγελματικά και η έδρα της δουλειάς μου είναι στη χώρα μου. Δεν σας κρύβω όμως πως κάθε φορά που σκέφτομαι σε ποιους αλήτες πηγαίνουν οι φόροι που πληρώνω και ποιοι αλήτες διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, θα ήθελα να τα βροντήξω όλα και να φύγω. Στη Νέα Ζηλανδία, ούτε καν στην Αγγλία. Να μείνει ο κολλητός του Καρανίκα που υποδύεται τον πρωθυπουργό με τους αλήτες που τον στηρίζουν διαδικτυακά μόνοι τους – να φάει ο ένας τις σάρκες του άλλου. Γιατί αυτό τους αξίζει.