Το νομοσχέδιο για την «υποβοηθούμενη ευθανασία» έκανε ένα ακόμη βήμα στην καθοδική του πορεία στις 10 Ιουνίου 2026.
Για τρίτη φορά, η Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης ενέκρινε μια βαθιά αναθεωρημένη και πολύ χειρότερη εκδοχή. Αυτό που αρχικά παρουσιάστηκε ως ως έκτακτο μέτρο αποκαλύπτει τώρα την πραγματική του φύση, η οποία δεν είναι παρά η συστηματική οργάνωση της υποβοηθούμενης ευθανασίας στη Γαλλία.
Η πιο σημαντική τροπολογία είναι αυτή της βουλευτή του Κόμματος των Πρασίνων, Danielle Simonnet, η οποία κατοχυρώνει την «ελεύθερη επιλογή» του ασθενούς μεταξύ υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και της ευθανασίας. Μέχρι σήμερα, η χορήγηση της θανατηφόρας ουσίας από τρίτους – δηλαδή, η ίδια η ευθανασία – προοριζόταν αποκλειστικά για ασθενείς που ήταν σωματικά ανίκανοι να εκτελέσουν μόνοι τους τη θανατηφόρα πράξη. Αυτό το εύθραυστο σύνορο, που βρίσκονταν σε σοβαρή αντίθεση με το φυσικό δίκαιο, επέτρεπε ωστόσο μια διάκριση επί της αρχής. Τώρα αυτό έχει καταργηθεί.
Η “Γαλλική Εταιρεία Ανακουφιστικής Φροντίδας” (SFAP) έκρουσε αμέσως τον κώδωνα του κινδύνου: «Η ευθανασία γίνεται ο κανόνας, και όχι η εξαίρεση». Η εμπειρία των χωρών που έχουν ακολουθήσει αυτό το θανατηφόρο μονοπάτι το επιβεβαιώνει. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, όταν τους δίνεται την ευκαιρία & η δυνατότητα επιλογής, επιλέγουν την ευθανασία. Αυτή η αλλαγή έρχεται σε άμεση αντίθεση με τη γνώμη της Εθνικής Συμβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας της Γ. Βουλής – που κάθε άλλο παρά συντηρητική είναι σε ηθικά θέματα – η οποία είχε αποφανθεί υπέρ της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας ως γενικής αρχής, με την ευθανασία να θεωρείται μόνο μια εξαιρετικά σπάνια εξαίρεση.
Μεταξύ των άλλων διατάξεων που εγκρίθηκαν, μια οργουελιανή τροπολογία που προτάθηκε από την την Αριστερή παράταξη της Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν επιδιώκει να χαρακτηρίσει νομικά τους θανάτους που προκαλούνται από ευθανασία ή από την υποβοηθούμενη αυτοκτονία ως «φυσικό θάνατο». Ο δηλωμένος στόχος είναι η προστασία των κληρονόμων από ρήτρες αποκλεισμού στα ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής. Οι επαγγελματίες υγείας που αντιτίθενται στο κείμενο κατήγγειλαν αμέσως αυτή τη διατύπωση ως «παραπλανητική μυθοπλασία». Ο ορισμός ως «φυσικού θανάτου» αυτού που, εξ ορισμού, είναι ένας σκόπιμα προκλημένος θάνατος συνιστά παραποίηση της γλώσσας στην υπηρεσία μιας παραποιημένης πραγματικότητας.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι όλες οι προσπάθειες εισαγωγής διασφαλίσεων για τα ευάλωτα άτομα – προστατευόμενους ενήλικες, άτομα με διανοητική αναπηρία – έχουν απορριφθεί στο όνομα μιας υποτιθέμενης «ίσης πρόσβασης» στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Ο νόμος στερεί από αυτούς τους ίδιους ανθρώπους τη νομική ικανότητα να εκτελούν πολλές συνηθισμένες πράξεις της πολιτικής ζωής, δίνοντάς τους ξαφνικά «ενημερωμένη συγκατάθεση» για να ζητήσουν τον θάνατο τους. Όπως επεσήμανε ο βουλευτής Πάτρικ Χέτζελ, «υπάρχει μια σαφής αντίφαση».
Το κείμενο θα εξεταστεί στην ολομέλεια της Βουλής που αρχίζει στις 22 Ιουνίου. Η κυβέρνηση σκοπεύει να υποβάλει την τελική της γνώμη στα μέλη του Κοινοβουλίου στις 15 Ιουλίου.
Μπροστά σε αυτή τη νομοθετική βιασύνη, οι αληθινοί Χριστιανοί Καθολικοί καλούνται να θυμηθούν ότι κάθε ανθρώπινη ζωή, από την πρώτη μέχρι την τελευταία πνοή, φέρει μέσα της την εικόνα του Δημιουργού. Κανένας κρατικός νόμος δεν μπορεί να διαγράψει αυτή την αλήθεια που είναι εγγεγραμμένη στην ίδια τη φύση της ανθρωπότητας.
