Η Ιταλία θεωρείται το νούμερο ένα πρόβλημα της Ευρωζώνης

Δεν έχουμε τίποτα εναντίον της Ευρωζώνης. Εν τούτοις, μία νομισματική ένωση, η οποία δεν διαθέτει κανενός είδους δημοσιονομικούς εξισορροπητικούς μηχανισμούς, οδηγεί νομοτελειακά στην επιδείνωση των αντιθέσεων μεταξύ των ισχυρών και των αδύναμων κρατών – με αποτέλεσμα τη διάλυση της η οποία, όσο πιο πολύ αργεί, τόσο πιο επώδυνη είναι.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, το πώς θα διατηρηθεί το κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι περισσότερο ασαφές από ποτέ – ενώ μπορεί η Ελλάδα να μετατράπηκε σε αποικία χρέους, η Ιρλανδία να το απέφυγε λόγω των ιδιαιτεροτήτων της (άρθρο), η Πορτογαλία να υποτάχθηκε αποδεχόμενη να γίνει χώρα της Lidl και η Κύπρος να διασώθηκε με το κούρεμα των καταθέσεων, κυρίως των Ρώσων, αλλά το πρόβλημα συνεχίζει να κλιμακώνεται.

Το γεγονός αυτό φαίνεται από την τραπεζική κρίση στην Ιταλία, η οποία αποτελεί μόνο την κορυφή του παγόβουνου – αφού η πραγματική οικονομία της χώρας έχει πλέον καταρρεύσει (ανάλυση), ενώ δεν υπάρχουν ελπίδες αναβίωσης της, χωρίς τη βοήθεια μίας δικής της νομισματικής πολιτικής.

Μπορεί βέβαια η υπερχρέωση της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζας της Ιταλίας (Monte Paschi), η οποία είναι ουσιαστικά κρατική, να οφείλεται σε μία σειρά πολιτικών σκανδάλων, στα οποία είναι αναμεμιγμένη τόσο ηGoldman Sachs, όσο και ο διοικητής της ΕΚΤ (M. Draghi), από τις προηγούμενες θέσεις του ως στέλεχος της αμερικανικής τράπεζας και γενικός γραμματέας του υπουργείου οικονομικών, αλλά αυτό δεν βοηθάει σε τίποτα – αφού η Monte Paschi είναι αδύνατον να επιβιώσει χωρίς κρατική βοήθεια, την οποία όμως απαγορεύουν οι νέοι τραπεζικοί κανόνες που ισχύουν από την αρχή του 2016 (Bail in: προηγούνται οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες). Εάν τώρα καταρρεύσει, τότε θα συμπαρασύρει ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα της Ιταλίας – επομένως της Ευρωζώνης, με τελικό αποτέλεσμα το θάνατο του ευρώ.

Ακόμη όμως και να διασωζόταν η χρεοκοπημένη Monte Paschi, το υπόλοιπο ιταλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα θα συνέχιζε να βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης – ενώ μπορεί να εξασφάλισε ο πρωθυπουργός της χώρας (εκβιάζοντας την καγκελάριο με την έξοδο από την Ευρωζώνη και τον διοικητή της ΕΚΤ με το σκάνδαλο της Monte Paschi), την παροχή κρατικών εγγυήσεων ύψους 150 δις €, αλλά ασφαλώς δεν αρκούν.

Ειδικότερα, σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς, το ιταλικό τραπεζικό σύστημα, τα κόκκινα δάνεια του οποίου υπερβαίνουν πλέον επίσημα τα 400 δις €, χρειάζεται τουλάχιστον 565 δις € – ενώ το ποσόν αυτό θα φτάσει σύντομα στο 1 τρις €, εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα και δεν χρηματοδοτηθούν από το κράτος οι τράπεζες. Λογικά λοιπόν η Ιταλία θεωρείται σήμερα το νούμερο ένα πρόβλημα της Ευρωζώνης, με το ρίσκο χρεοκοπίας τόσο της χώρας, όσο και των τραπεζών της να αυξάνεται συνεχώς (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Ρίσκο χρεοκοπίας με κριτήριο τα CDS – τράπεζες, κράτος (μαύρο).

.

Ολοκληρώνοντας, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, σε συνδυασμό με τοBREXIT, δύσκολα μπορεί να υποθέσει κανείς πώς θα διασωθούν η Ιταλία και η Ευρωζώνη – ενώ, ακόμη και αν τα καταφέρουν, σύντομα θα ακολουθήσουν τα επόμενα προβλήματα από την Ισπανία, από τηΓαλλία, από το Βέλγιο, από τη Deutsche Bank ή από οπουδήποτε αλλού.

Η Ελλάδα δε αποτελεί εν προκειμένω το μικρότερο κακό – αφού ολόκληρο το δημόσιο χρέος της είναι της τάξης των 330 δις €, όταν μόνο οι ιταλικές τράπεζες χρειάζονται 565 δις €, ενώ το δημόσιο χρέος της Ιταλίας πλησιάζει τα 2,2 τρις €!

analyst.gr