Η Ντόλκα Μαρία , η μαμά της 18χρονης Αναστασίας Παπαγγελή που δολοφονήθηκε στα Τέμπη, απαντά με ένα συγκινητικό κείμενο καρδιάς στο ερώτημα που πολλοί της απευθύνουν αν συμφωνεί ή όχι στο να πολιτευτεί η Μαρία Καρυστιανού:
Μια μάνα “σκίζει τα βουνά” λέει, μια μάνα ξέρει μέχρι που μπορεί να φτάσει για να αγγίξει την δικαίωση. Αξίζει να διαβαστεί. Με σεβασμό σε κάθε μάνα που ζει με ένα πυρωμένο σίδερο στην καρδιά.
“28/2/23
23:18 μμ σταμάτησε ο χρόνος για μένα, ως μητέρα της Αναστασίας της Παπαγγελή.
Πήρα το παιδί μου σε ένα λευκό σφραγισμένο φέρετρο.
Το κράτος δεν με βοήθησε πουθενά μα πουθενά να βρω στοιχεία κ να μάθω ποιοι, γιατί δολοφόνησαν το παιδί μου που βρέθηκε αβοήθητη κ χτυπημένη από τα σίδερα σε ένα βαγόνι, στη θέση της να περιμένει να την βρουν οι διασώστες .
Στοιχεία βρήκα ψάχνοντας μόνη μου.
Βρέθηκαν λοιπόν οι γονείς της Θεσσαλονίκης κ της Θεσσαλίας να βοηθήσουν για στοιχεία, γιατί η εντολή εκείνο το βράδυ ήταν μαζέψτε και καθαρίστε το λεκιέ .
Τα παιδιά μας λεκές για αυτούς .
Πρώτη συνάντηση όσων άντεχαν να ακολουθήσουν την Καρυστιανού στις Σέρρες κάτω από το γραφείο του Καραμανλή του Μακελλαρη των Τεμπών.
Πολλές μάνες κ αδέρφια κρατούσαν πανό .
Τον Οκτώβριο μπαίνουμε λίγες οικογένειες στο Κουλούρι μαζί με οικογένειες από τη Θεσσαλία τη Θεσσαλονίκη κ την Καρυστιανού.
Στο Σύνταγμα μαζί με την Καρυστιανου.
Στο Ευρωκοινοβούλιο η Καρυστιανου κ ο Ασλανίδης, ακούραστοι .
Ομιλίες που με στοιχεία που έβρισκαν οι γονείς της Θεσσαλίας κ της Θεσσαλονίκης, τσάκιζαν όποιον κ αν τις παρακολουθούσε .
Ιανουάριος του 2025, μια εκδήλωση για τα Τέμπη φόρος τιμής των θυμάτων, στο νοσοκομείο που εργάζομαι, ζήτησαν την Καρυστιανου κ τον Ασλανίδη .
Την επόμενη μέρα λαοθάλασσα στο Σύνταγμα, ακόμα κ γονείς με μωρά κ
άνθρωποι όλων των ηλικιών κ σε αμαξίδια στο Σύνταγμα.
Καρυστιανου Παπαγγελής Ρουτσι .
Μια συγκέντρωση που στα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν είχε ξανά πραγματοποιηθεί .
Καλλιμάρμαρο, αν κ δέχτηκα επιθέσεις βρέθηκα με συγγενείς από τη Θεσσαλονίκη για τα παιδιά μας, η συμμετοχή του κόσμου κ είμαι ευγνώμων με συγκίνησε .
Η Καρυστιανου έκανε μαζί με το Σύλλογο αυτή τη συναυλία .
Επισκέψεις στην Κοβεσι με δική της πρωτοβουλία κ σε όλη την Ελλάδα με τον Ασλανίδη, την Βασσαρα , την Σμαρώ ,τον Πάνο Ρουτσι,τον Παπαγγελη, εμένα …όπου μπορούσε κρατούσε τα Τέμπη ψηλά .
Δεν ήταν η μόνη αλλά ήταν ναι παντού
Όπου την καλούσαν, μα όπου την καλούσαν, πήγαινε .
Πολλές φορές χαρακτηριστικα ως …υποστηρίκτρια κ ανταποκρίτρια της Καρυστιανου .
Όταν μίλησε στο Ευρωκοινοβούλιο πήρα 57 λευκά τριαντάφυλλα με κόκκινες κορδέλες κ κεράκια κ νοερά ήξερα πως είμαι μαζί της νοερά βέβαια αλλά μιλούσε για το παιδί μου.
Στο Ευρωκοινοβούλιο απέξω η Αναστασία τίμησε τη χώρα που την δολοφόνησε η σαπιλα κ η διαφθορά, χορεύοντας με το σχολείο της χορους παραδοσιακούς .Πέντε χρόνια μετά η μάνα της Μαρθης, γιατί αυτήν την έφερε στον κόσμο μιλούσε κ για το δικό μου όπως κ για το δικό της παιδί .
Πήγα μαζί στη Σύρο σε ένα κάλεσμα των γυναικών εκεί που έμεινε μαζί τους ώρα για να τους ακούσει, να της εκφράσουν την υποστήριξη τους .
Πήγα μαζί της κ με τον σύζυγό μου στη Μυτιλήνη όταν ως γιατροί κ η Καρυστιανου κ ο Παπαγγελής τους κάλεσαν οι γιατροί του νησιού να μιλήσουν να μοιραστούν κ να φωνάξουν για την σαπιλα αυτής της χώρας.
Πήγα παντού όπου μπόρεσα να ακούσω για τα Τέμπη, που χάσαμε νέους ανθρώπους που ζητούν δικαίωση.
Πήγα να μοιραστώ με την Καρυστιανου να φωνάξω κ γω μαζί της για τη Μαρθη κ την Αναστασία .
Πολλές φορές δέχτηκα επίπληξη για αυτό .
Γιατί είμαι μαζί της.
Αδιαφόρησα .
Άλλωστε , άκουσα κ άλλους συγγενείς από τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, την Καλαμπάκα, την Αθήνα ,το Αίγιο , τη Μυτιλήνη ,Το Σύνταγμα ,την Καλλιθέα ,
τη τη Ν Σμύρνη,την Καισαριανή …
Ήθελα να τους ακούσω όλους κ να μοιραστώ , να μαθω, κ να πω πως εκεί που το κράτος ήταν ανύπαρκτο γιατί έτσι τους βόλευε να τα κρύψουν, η μαμά του Γιώργου του Παπάζογλου με πήγε στο Κουλουρι κ με την υπομονή του Λακαφώση κατάλαβα πως μέσα σε αυτό το απέραντο νεκροταφείο έχασα τον ήλιο του σπιτιού μου , τη Σιτσα μου .
Πήγα από το καλοκαίρι στα δικαστήρια..
Μια μάχη είναι ,μια μάχη σκληρή που μαζί με άλλες μητέρες στο ακροατήριο λαμβάνουμε απίστευτη απαξίωση κ κοροϊδία , που πολλές φορές μας αποκαλούν δελφινάριο ,..άθλιους …πλαστικούς …κ που θέλουν να μας πετάξουν έξω κ κεκλεισμένων των θυρών να φροντίσουν να κουκουλωσουν τη σαπιλα τους .
Μαζί εκεί δίπλα μου οι μητέρες .
Κ η Καρυστιανου .
Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορεί ο καθένας όταν του σκοτώνουν το παιδί να εκδηλωθεί .Να πάει στα δικαστήρια με μισή αλήθεια,κουκουλωμενη; Να κρύψει στην γενειάδα του ένα όπλο όπως ο πατέρας στην Κρήτη; Να ζητήσει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό που εκείνο το βράδυ…δεν κοιμήθηκε; Να βγει στους δρόμους; Να κάνει μηνύσεις;
Να ψάξει την στήριξη στο Θεό ;
Να πηγαίνει μόνον στο κοιμητήριο;
Να περιμένει την αμερόληπτη δικαιοσύνη ;
Να κλειστεί σε ψυχιατρείο ;
Ή να εκδηλωθεί όπως μπορεί κ όπως θέλει ο καθένας ;
Το τρένο το πήραμε όλοι .
Τον τρόπο που θα αγωνιστούμε για τον άνθρωπο μας ,ο καθένας η κάθε οικογένεια τον ξέρει .
Ο στόχος που λέει κ ο Θοδωρής ένας να μπουν οι ένοχοι φυλακή .
Τρία χρόνια κ μας κοροϊδεύουν .
Ως πότε .
Στην αγωγή του Πολίτη στο σχολείο ήταν μάθημα μεγίστης σημασίας ,ο κάθε Έλληνας κ η κάθε Ελληνίδα έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.
Έχει δικαίωμα να εκφραστεί ο καθένας κ η καθεμία όπως θέλει .
Όταν σου σκοτώνουν το παιδί κ μάλιστα με τον τρόπο που έφυγαν τα παιδιά μας, θέλεις να σκίσεις τα βουνά .
Δεν μπορώ να κρίνω ή να κατακρίνω την επιλογή της Καρυστιανου
Ξέρω μόνον πως έχει κάθε δικαίωμα να το πράξει .
Ο λαός είναι αυτός που ψηφίζει .
Τα Τέμπη δεν ξεχάστηκαν από τους γονείς, όταν για ένα χρόνο ήταν απαγορευμένη λέξη στους διαδρόμους της Βουλής .
Μου είχε πει κάποτε τι νομίζεις Μαρία ,πως εγώ κ ο Παύλος περνούμε μια βαλίτσα κ γυρίζουμε την Ελλάδα ;
Τα Τέμπη δεν πρέπει να ξεχαστούν .
Ναι τα Τέμπη ήταν έγκλημα .
Ζητώ μόνον να έχουμε δύναμη με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να δικαιώσει το παιδί του .
Απέναντι μας ένα σάπιο καθεστώς.
Που όποιον κ αν συνάντησα μόνον ψέματα κλειστές πόρτες κ κοροϊδία .
Είμαστε πολλοί .
Όποιος θέλει με όποιον τρόπο θέλει .
Στο ίδιο τρένο ήταν η Μαρθη κ η Αναστασία.
Εγώ γιατί να μην ακούσω κ τη μαμά της Μαρθης .
Έχει δικαίωμα
Έχει δρόμο .
Έχω δικαίωμα να περιμένω την δικαίωση του παιδιού μου,με όλους τους τρόπους.
Αύριο θα έκλεινα τα 53 μου χρόνια.
Το χρόνια πολλά της Αναστασίας μου σιώπησε για πάντα .
Αυτό το τρένο της έκοψε την ανάσα .
Η Μάνα πάντα ξέρει πως θα φροντίσει το παιδί της.
Μόνον η μάνα που του έδωσε πνοή .
Αυτα ήθελα να πω γιατί η ερώτηση τη γνώμη έχετε για την κ Καρυστιανου κ το κίνημα, το κόμμα που ετοιμάζει κ αν συμφωνείτε μου προκαλέσε την ανάγκη να γράψω. Και να κλείσω πως η μάνα κ η κάθε μάνα που χάνει το παιδί της κ σε αυτό το έγκλημα είμαστε πολλές … ξέρει τον τρόπο .
Στην δικαίωση σου Αναστασία .
Έχω ακόμα ελπίδες .
Περιμένω τα δικαστήρια…
Αλλιώς ήξερα τον τρόπο ,σαν κόρη της αγαπημένης μου δυναμικής μητέρας της Χριστίνας που μου έλεγε πρόσεξε τα παιδιά σου Μαρία,η μάνα σκίζει τα βουνά …αυτό θέλω να σκίσω τα βουνά κ να τους λιώσω.”
Αρετή Αθανασίου
