Γράφει ο Κονσταντίν Φον Χοφμαϊστερ, από την Eurosiberia
Η Σεντζέν είναι το σημείο όπου ο κόσμος της Βεστφαλίας πεθαίνει. Ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Σι συναντώνται στις 19 Νοεμβρίου, με τα πυρηνικά όπλα, την Ουκρανία, το Ιράν και τη στρατηγική σταθερότητα να τίθενται στο τραπέζι. Τρεις άνδρες, τρεις αυτοκρατορίες, τρεις πολιτισμοί αρκετά ισχυροί για να αναδιατάξουν τον πλανήτη. Τα Ηνωμένα Έθνη μπορούν να διατηρήσουν τις σημαίες τους. Τα μικρότερα κράτη μπορούν να διατηρήσουν τους ύμνους τους. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι πλέον κάτι γραμμένο σε ένα σύνταγμα. Ανήκει σε εκείνους που μπορούν να την υπερασπιστούν. Μόνο τέσσερις πολιτισμοί-κράτη υπάρχουν πραγματικά: η Αμερική, η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία. Η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο είναι οι τρεις γίγαντες. Όλοι οι άλλοι διαπραγματεύονται τους όρους της δικής τους υποδεέστερης ή ασήμαντης σημασίας τους.
Ο Δαρβίνος δεν υποσχέθηκε ποτέ ισότητα. Η φύση παράγει θηρευτές, επιζώντες, παράσιτα και απολιθώματα. Η γεωπολιτική είναι εξίσου ανελέητη. Ένα έθνος-κράτος που εξαρτάται από ξένους στρατούς, ξένη τεχνολογία και ξένο χρήμα είναι μια κυρίαρχη μυθοπλασία. Η ανεξαρτησία του τελειώνει εκεί που τελειώνει η υπομονή του προστάτη του. Τα κράτη-πολιτισμοί κατέχουν κάτι βαθύτερο: Ιστορική μνήμη, ηπειρωτικό χώρο, στρατιωτική ισχύ και τη θέληση για κυριαρχία. Το Ισλάμ είναι ένας πολιτισμός χωρίς ενιαίο κυρίαρχο κράτος. Η Νότια Αμερική έχει πολιτισμική ταυτότητα αλλά στερείται πολιτικής ενότητας. Η Βραζιλία ονειρεύεται την ηγεσία ενώ η ήπειρος παραμένει κατακερματισμένη. Η Ινδία έχει την ουσία ενός κράτους-πολιτισμού, αλλά δεν έχει ακόμη αποκτήσει την παγκόσμια στρατηγική ισχύ των άλλων τριών. Η ιστορία δεν ανταμείβει όσους βυθίζονται στη νοσταλγία για το παλιό μεγαλείο, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να το ανακτήσουν. Ανταμείβει την οργανωμένη ισχύ. Τα υπόλοιπα είναι διακόσμηση στους τοίχους των νικηφόρων αυτοκρατοριών.
Μια Νέα Γιάλτα θα χώριζε τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Η Αμερική διατηρεί το Δυτικό Ημισφαίριο. Το Δόγμα Μονρόε επιβιώνει επειδή επιβιώνουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Η Ρωσία διατηρεί την ιστορική της σφαίρα σε όλη την Ευρασία. Η Κίνα εδραιώνει τη στρατηγική της πρωτοκαθεδρία στην Ανατολική Ασία και τον δυτικό Ειρηνικό. Η Μόσχα βλέπει την προέλαση του ΝΑΤΟ προς τα σύνορά της ως εισβολή στον ιστορικό χώρο ασφαλείας της. Το Πεκίνο απορρίπτει την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή στο κατώφλι της. Η Ουάσιγκτον απαιτεί προνόμια στην Αμερική που αρνείται στους αντιπάλους της αλλού. Η υποκρισία είναι η μητρική γλώσσα των αυτοκρατοριών. Ωστόσο, μια διευθέτηση μεταξύ αυτών των τριών δυνάμεων θα μπορούσε να θέσει όρια στον ανταγωνισμό τους. Θα αναγνώριζαν η μία τα στρατηγικά εδάφη της άλλης και θα διαπραγματεύονταν τα όρια της παρέμβασης. Τα μικρότερα έθνη-κράτη θα διαμαρτύρονταν. Οι ανίσχυρες διαμαρτυρίες τους δεν θα άλλαζαν την ισορροπία δυνάμεων.
Ο Γερμανός πολιτικός θεωρητικός Καρλ Σμιτ έδωσε σε αυτή τη ρύθμιση το πνευματικό της όπλο: «Την απαγόρευση παρέμβασης από δυνάμεις εκτός ενός γεωπολιτικού χώρου». Κάθε μεγάλος χώρος πρέπει να διαθέτει τη δύναμη να αποκλείει τους ξένους. Η Ρωσία δεν μπορεί να δεχτεί μια Αμερικανική στρατιωτική τάξη που επιβάλλεται στην Ευρασία. Η Κίνα δεν μπορεί να δεχτεί μόνιμη ξένη παρέμβαση στο θαλάσσιο περιβάλλον της. Η Αμερική δεν θα παραδώσει την ιστορική της κυριαρχία στο Δυτικό Ημισφαίριο. Η Νέα Γιάλτα θα μετέτρεπε αυτές τις αξιώσεις σε ένα σύστημα αμοιβαίου περιορισμού. Η παγκόσμια φιλελεύθερη ηθική θα έχανε την εξουσία της να μεταμφιέζει την παρέμβαση ως σωτηρία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να συνεχίσει να κηρύττει. Τα κηρύγματά της δεν καθορίζουν πλέον την πολιτική γεωγραφία του κόσμου. Η δύναμη θα εμφανιζόταν για άλλη μια φορά χωρίς την ανόητη ανθρωπιστική της μάσκα.
Η Δυτική Ευρώπη είναι η επόμενη Μογγολία. Κάποτε το κέντρο αυτοκρατοριών, στρατών και παγκόσμιων κατακτήσεων, μετατρέπεται σε μια γραφική συλλογή ιστορικών μνημείων που κυβερνώνται από φοβισμένους διοικητές. Η Μογγολία κάποτε υπέτασσε μεγάλο μέρος της Ευρασίας. Σήμερα επιβιώνει ως μια κατ’ όνομα ανεξάρτητη χώρα, αλλά ο κόσμος μόλις που αντιλαμβάνεται την πολιτική της. Η Ευρώπη κινείται προς την ίδια ιστορική αφάνεια. Οι Βρυξέλλες κατασκευάζουν κανονισμούς, η Ουάσιγκτον παρέχει προστασία και οι Ευρωπαίοι ηγέτες συγχέουν την υπακοή με την αλληλεγγύη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει μια μηχανή για τη διαχείριση της δικής της παρακμής. Οι πολιτικοί της μιλούν για στρατηγική αυτονομία, ενώ παραμένουν στρατιωτικά εξαρτημένοι από την Αμερική. Ανακοινώνουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας σαν τα ανακοινωθέντα να μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις διαιρέσεις. Κάνουν μαθήματα στην Κίνα σαν τα μαθήματα να μπορούσαν να σταματήσουν τα εργοστάσια. Μπερδεύουν τη μνήμη του ευρωπαϊκού μεγαλείου με τη συνεχιζόμενη ύπαρξή της. Η ήπειρος που κάποτε κατέκτησε τον κόσμο θα γίνει ένα γεωπολιτικό κουφάρι που θα διαλυθεί από ισχυρότερους πολιτισμούς.
Η Σεντζέν δεν είναι ακόμη Γιάλτα. Δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία και οι τρεις δυνάμεις παραμένουν αντίπαλες. Αλλά η λογική της επερχόμενης εποχής είναι ήδη ορατή. Η Ρωσία έχει υποστεί τεράστιες πιέσεις αντί να παραιτηθεί από την αξίωσή της σε μια ανεξάρτητη ευρασιατική τάξη. Η Κίνα έχει γίνει αρκετά ισχυρή ώστε να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία. Η Αμερική παραμένει αρκετά τρομερή ώστε να υπερασπιστεί την αυτοκρατορική της θέση. Η Ινδία παρακολουθεί ως το τέταρτο κράτος-πολιτισμός, που εξακολουθεί να συγκεντρώνει δυνάμεις. Το έθνος-κράτος της Βεστφαλίας γίνεται λείψανο. Ο φιλελεύθερος οικουμενισμός χάνει το μονοπώλιό του επί της πολιτικής νομιμότητας. Αναδύεται ένας δαρβινικός κόσμος στον οποίο τα κράτη πρέπει να οργανώσουν την εξουσία ή να υποταχθούν σε εκείνα που την έχουν υποτάξει. Η Νέα Γιάλτα μπορεί να φέρει μια βάναυση ειρήνη, αλλά τουλάχιστον θα αναγνωρίσει τη δομή της πραγματικότητας. Σχεδόν διακόσια κράτη θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Τα περισσότερα δεν θα αποφασίσουν ποτέ τίποτα με παγκόσμια σημασία. Οι σημαίες τους θα κυματίζουν πάνω από τα ερείπια της κυριαρχίας. Οι ηγέτες τους θα εκφωνούν λόγους. Οι διπλωμάτες τους θα χειροκροτούν. Και οι τρεις γίγαντες θα χωρίσουν τον χάρτη.




