Η σημερινή αριστερά, αφού απέτυχε να αποκτήσει πολιτική ισχύ μέσω της καλλιέργειας της ταξικής αντιπαλότητας, έγινε “προστάτης” των παντός είδους κοινωνικών μειονοτήτων, τροφοδοτώντας κοινωνικές εντάσεις για απόκτηση ισχύος. Διατηρεί μόνο ρηματικά την ταξική διαπάλη, ενώ το πραγματικό βάρος της το έχει ρίξει στις μειονότητες.
Καθυβρίζει, βάζει ταμπέλες και στοχοποιεί τις
κοινωνικές πλειοψηφίες ως φασίζουσες, αναχρονιστικές, συντηρητικές και φοβικές, παίζοντας αυτόκλητα το ρόλο του “προστάτη” προς άγραν εκλογικής πελατείας και συνεπώς απόκτησης πολιτικής δύναμης για το μοίρασμα της πίτας.
Η σύγχρονη αριστερά δεν νοιάζεται για πραγματική δημοκρατία, όπου ισχύει η δυναμική της κάθε φορά δημιουργούμενης πλειοψηφίας, χωρίς να υπάρχει αποκλεισμός. Εξάλλου δεν αμφισβητεί το ισχύον ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό πολιτικό σύστημα που γέννησε την οικονομική παγκοσμιοποίηση, σε βάρος του εθνικού κράτους. Γι΄ αυτό ρέπει προς τον διεθνισμό και ως εκ τούτου ενισχύεται και προβάλλεται από τους διεθνείς ολιγάρχες προς διάλυση και εκμετάλλευση των εθνικών κρατών.
Περισσότερο νοιάζεται για την προώθηση των δικών της ανθρώπων σε θέσεις εξουσίας, στην πνευματική, καλλιτεχνική, πολιτική και οικονομική ζωή της κοινωνίας.
ΥΓ. Στην Ελλάδα, την ζούμε πια και ως κυβερνώσα πρώτη φορά αριστερά.
