Victoria Nikiforova © RIA Novosti
Το πιο σουρεαλιστικό στη πτώση της Συρίας είναι η ευθυμία των κατοίκων της, που μαζεύονται σε πλήθη, γκρεμίζουν με χαρά μνημεία των πρώην ηγετών τους, χαιρετούν στις κάμερες και γιορτάζουν κάτι. Ένα σκηνικό που θυμίζει τον «Τιτανικό» στην κορύφωσή του: το παγόβουνο είναι ήδη κοντά, αλλά η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει, όλοι χορεύουν, και το κέφι απλώνεται μακριά.
Ωστόσο, ενώ ο πληθυσμός γιορτάζει στις πλατείες, η χώρα τους εξαφανίζεται – χωρίς καμία μεταφορά, κυριολεκτικά σβήνεται από τον χάρτη του κόσμου. Αυτή τη στιγμή, ο ισραηλινός στρατός βομβαρδίζει συριακά εργοστάσια και υποδομές, καταστρέφει συστήματα αεράμυνας, στρατιωτικό εξοπλισμό και αποθήκες όπλων. Τα άρματα μάχης των Ισραηλινών έχουν παρατηρηθεί κοντά στη Δαμασκό.
Πριν καν προλάβει η ένοπλη αντιπολίτευση της Συρίας να εισέλθει στη Δαμασκό, ο ισραηλινός στρατός άρχισε να ενεργεί χωρίς περιορισμούς «βάσει της αξιολόγησης της κατάστασης που έγινε από τη Βόρεια Διοίκηση». Στην πράξη, αυτό οδήγησε στην κατάληψη των Υψιπέδων του Γκολάν από τον ισραηλινό στρατό, με τον πρωθυπουργό της χώρας, Μπενιαμίν Νετανιάχου, να δηλώνει ότι αυτή η περιοχή «θα παραμείνει για πάντα μέρος του Ισραήλ». Ωστόσο, ο ισραηλινός στρατός δεν σταμάτησε εκεί και προχώρησε περαιτέρω σε συριακά εδάφη.
Ιστορικά, τα Υψίπεδα του Γκολάν αποτελούν συριακή επικράτεια, όμως, κατά τη διάρκεια αρκετών πολέμων, το Ισραήλ κατόρθωσε να καταλάβει μέρος αυτών των εδαφών. Η αμοιβαία καταστροφή σταμάτησε μόνο το 1974, όταν αυτή η πολύπαθη περιοχή αναγνωρίστηκε ως ουδέτερη, αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη. Οι κάτοικοί της την εγκατέλειψαν και τον έλεγχο ανέλαβαν οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ.
Παρά τις προκλήσεις και τις εντάσεις, η συμφωνία για τα Υψίπεδα του Γκολάν διατηρούσε σχετική ειρήνη στην περιοχή. Τώρα, όπως βλέπουμε, το Ισραήλ την παραβιάζει ανοιχτά. Η αντίδραση των αραβικών χωρών ήταν άμεση, με το Κατάρ να χαρακτηρίζει την πράξη «απαράδεκτη εκμετάλλευση της κατάστασης στη Συρία και παραβίαση της κυριαρχίας της» και την Τουρκία να τονίζει την ακαταλληλότητα της παραβίασης της συμφωνίας του 1974.
Ο Νετανιάχου διαφωνεί. Δήλωσε ότι «η συμφωνία αυτή δεν υφίσταται πλέον, επειδή ο συριακός στρατός εγκατέλειψε τις θέσεις του».
Σχεδόν αμέσως, ήρθε η υποστήριξη από τις ΗΠΑ. Το Υπουργείο Εξωτερικών αντιμετώπισε με κατανόηση την κατάληψη συριακών εδαφών από τον ισραηλινό στρατό. «Ο συριακός στρατός εγκατέλειψε τις θέσεις του, κάτι που δημιούργησε κενό, το οποίο θα μπορούσε να καλυφθεί από τρομοκρατικές ομάδες που θα απειλούσαν το Ισραήλ», δήλωσε ο εκπρόσωπος Μάθιου Μίλερ.
Ωραίες διατυπώσεις, αλλά πίσω από αυτές κρύβονται η απλή επέμβαση και προσάρτηση συριακών εδαφών. Η θέση της Ρωσίας είναι ξεκάθαρη: διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας και ενότητας της Συρίας, διασφάλιση της ασφάλειας του άμαχου πληθυσμού και παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε όσους τη χρειάζονται. Ο εκπρόσωπος της Ρωσίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, Βασίλι Νεμπένζια, πιστεύει ότι τα μέλη του Συμβουλίου είναι ενωμένα σε αυτήν την επιδίωξη.
Η περίπτωση της Συρίας διδάσκει ενδιαφέροντα μαθήματα σε όλες τις χώρες της περιοχής, ακόμη και στις πιο ευημερούσες.
Η συστηματική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, που περιλάμβανε την επιβολή κυρώσεων κατά της Συρίας και την υποστήριξη της τοπικής ένοπλης αντιπολίτευσης, απέδωσε καρπούς. Αν κοιτάξει κανείς τους ενθουσιώδεις τίτλους στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, είναι ξεκάθαρο ότι εκεί θεωρούν τα γεγονότα ως μια δική τους νίκη.
Είναι κατανοητό: οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μοναδική χώρα για την οποία το χάος στην περιοχή λειτουργεί σαν βάλσαμο. Όλοι πολεμούν μεταξύ τους, το κεφάλαιο ρέει προς το δολάριο, και η αμερικανική ηγεμονία διατηρείται για λίγο ακόμη.
Ωστόσο, με αυτή τη λογική, οι Αμερικανοί θα αρχίσουν στη συνέχεια να εμπλέκουν και άλλες χώρες στη φωτιά της σύγκρουσης. Το χάος απαιτεί νέες θυσίες, όπως ο Μολώχ που καταβροχθίζει τα παιδιά του. Συνεπώς, οι χώρες της περιοχής πρέπει να ετοιμαστούν για έναν νέο γύρο της “Αραβικής Άνοιξης”.
Αυτή τη φορά, μάλιστα, μπορεί να στοχευθούν ακόμη και οι πιο εύρωστες χώρες, ειδικά αν ο Τραμπ, όπως είχε υποσχεθεί, καταφέρει να ρίξει τις τιμές του πετρελαίου. Η πτώση των τιμών των υδρογονανθράκων, σε συνδυασμό με κυρώσεις, θα μπορούσε να εξαλείψει την ευημερία των χωρών του Κόλπου μέσα σε λίγα χρόνια. Και τότε, από το πουθενά, μπορεί να εμφανιστεί ένοπλη αντιπολίτευση, εξοπλισμένη από τη CIA και τη MI-6.
Σήμερα αυτό μπορεί να φαίνεται αδιανόητο, αλλά ας θυμηθούμε πόσες φορές η Ουάσινγκτον έχει προδώσει τους συμμάχους της. Ποιος θα μπορούσε, για παράδειγμα, πριν από 20 χρόνια, να προβλέψει τη σημερινή μοίρα της Δαμασκού, μιας πόλης άλλοτε ακμάζουσας και γεμάτης ζωή;
Οι χώρες του Κόλπου και άλλα αραβικά κράτη αναγνωρίζουν αυτή την απειλή. Γι’ αυτό, ως αντίβαρο στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, προσπαθούν να δημιουργήσουν νέες συμμαχίες και να ενταχθούν σε οργανισμούς όπως οι BRICS. Όλοι κατανοούν ότι η αμερικανική ηγεμονία δεν είναι αιώνια και ότι πρέπει ήδη από σήμερα να οικοδομούνται σχέσεις με γείτονες και χώρες του πλανήτη, ώστε να μην βρεθούν μόνες τους στον κόσμο “μετά την Αμερική”.
Μόνο η ηγεσία του Ισραήλ φαίνεται να λειτουργεί με τη λογική «μετά από εμάς, το χάος». Ωστόσο, ακόμη και αυτόν τον στενότερο σύμμαχο, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα τον εγκαταλείψουν μια μέρα — όπως έχουν προδώσει όλους τους υποτελείς τους. Και τι θα γίνει τότε με αυτή τη μικρή χώρα, που έχει καταφέρει να στρέψει εναντίον της ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο;
Γι’ αυτό, η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για τη Συρία αναμένεται με ανυπομονησία από όλους. Η αποτροπή του να μετατραπεί η Συρία σε μια δεύτερη Λιβύη είναι η κύρια αποστολή, καθώς διαφορετικά το χάος θα εξαπλωθεί σε όλη την περιοχή, καταβροχθίζοντας τη Μέση Ανατολή και, στη συνέχεια, ολόκληρο τον κόσμο.
