από την Inge Jarl Clausen
Οι κίνδυνοι της ιατρικής: Το προνόμιο της λήψης αποφάσεων για την υγεία και την ασθένεια έχει χαθεί. Ένα επάγγελμα καταρρέει μέσα από τις δικές του αποτυχίες, σκάνδαλα, αδυναμίες και ασημαντότητα.
Το ιατρικό επάγγελμα, που εδώ και καιρό περιβάλλονταν από μια αύρα επιστημονικής αυθεντίας και ηθικής καλοσύνης, αποδεικνύεται τώρα ως ένας από τους πιο επίμονους και καταστροφικούς θεσμούς της ιστορίας. Μακριά από το να είναι ένας ευγενής φύλακας της υγείας, η σύγχρονη ιατρική – που έχει τις ρίζες της σε ένα εξαρχής ελαττωματικό βιοϊατρικό μοντέλο – αποτελεί μια βαθιά απειλή για την ανθρώπινη ευημερία. Αγνοεί συστηματικά την πολυπλοκότητα των ζωντανών οργανισμών, επιβάλλει μια τυραννία ελέγχου από πάνω προς τα κάτω και προκαλεί βλάβη υπό το πρόσχημα της εμπειρογνωμοσύνης. Αυτό το σύστημα χαρακτηρίζεται από βαθιά ριζωμένη διαφθορά, μια ψυχοπαθητική αποστασιοποίηση από τον ανθρώπινο πόνο και μια πεισματική άρνηση αλλαγής, ακόμη και όταν καταστρέφει τη φυσική αυτορρύθμιση και προκαλεί εκτεταμένη ντροπή σε όσους την αμφισβητούν.
Όπως εξηγεί λεπτομερώς η διορατική κριτική του Δρ. Gerd Reuther με τίτλο «Η Θεραπεία είναι Δευτερεύον Ζήτημα: Μια Κριτική Ιστορία της Ευρωπαϊκής Ιατρικής από τον Ιπποκράτη έως τον Κορωνοϊό», η χρυσή εποχή του ιατρικού επαγγέλματος έχει πλέον τελειώσει. Μέσα από τις δικές του αποτυχίες, σκάνδαλα και την ασχετοσύνη, το επάγγελμα αυτοκαταργείται & αυτοκαταστρέφεται.
Στην καρδιά αυτού του κινδύνου βρίσκεται ο αναγωγικός δυϊσμός του βιοϊατρικού μοντέλου – ο τεχνητός διαχωρισμός μεταξύ σώματος και νου, ο οποίος βλέπει τους ανθρώπους ως μηχανές αποτελούμενες από μεμονωμένα μέρη, αποκομμένες από τα συναισθήματα, την αυτορρύθμιση, τη συνείδηση, τις σχέσεις και τις αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον.
Αυτή η μηχανιστική κοσμοθεωρία σβήνει την έμφυτη αυτορρύθμιση του οργανισμού, παθολογικοποιεί τις φυσιολογικές συναισθηματικές και φυσιολογικές αντιδράσεις και ταυτόχρονα ιατρικοποιεί την καθημερινή ζωή. Οι ανθρώπινες εμπειρίες και η ολιστική σοφία όχι μόνο παραβλέπονται· καταστέλλονται σκόπιμα υπέρ παρεμβάσεων από πάνω προς τα κάτω. Μια ολοκληρωμένη κατανόηση της υγείας, που προκύπτει από εσωτερικευμένες εμπειρίες ζωής, απορρίπτεται, αφήνοντας τους γιατρούς χωρίς ένα συνεκτικό πλαίσιο για αληθινή θεραπεία.
Αυτός ο δυϊστικός αναγωγισμός δεν είναι μια ουδέτερη επιστήμη, αλλά μια επικίνδυνη ιδεολογία συνυφασμένη με την ψυχοπάθεια ─ μια ψυχρή, προσανατολισμένη προς το κέρδος αποστασιοποίηση που δίνει προτεραιότητα στον έλεγχο και το οικονομικό κέρδος έναντι της ανθρώπινης ζωτικότητας.
Οι γιατροί και τα ιδρύματα συχνά επιδεικνύουν μια ανάλγητη σκληρή περιφρόνηση & αδιαφορία για την ιατρογενή (προκαλούμενη από ιατρική παρέμβαση) βλάβη και επιβάλλουν κατευθυντήριες γραμμές που εξυπηρετούν τον ιατρικό κλάδο και όχι τους ασθενείς. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που ντροπιάζει τους ανθρώπους για «μη συμμόρφωση», επειδή εμπιστεύονται τα σήματα αυτορρύθμισης του σώματός τους ή αναζητούν εναλλακτικές λύσεις εκτός της αποδεκτής αφήγησης. Αυτή η ψυχολογική χειραγώγηση προάγει την εξάρτηση, την ενοχή και την αδυναμία, διαβρώνοντας περαιτέρω την αυτορρύθμιση καθώς οι άνθρωποι αναθέτουν την έμφυτη θεραπευτική τους νοημοσύνη σε εξωτερικές αρχές.
Μια Ιστορία Βλαβών, Τυραννίας & Άρνησης Αλλαγής.
Το ιστορικό του ιατρικού επαγγέλματος αποκαλύπτει ένα μοτίβο ιατρογενούς καταστροφής αιώνων. Από την θεσμοθέτησή του από την Καθολική Εκκλησία τον 12ο αιώνα — η οποία επικεντρώθηκε περισσότερο στον έλεγχο παρά στη φροντίδα — μέχρι την καταστολή των βοτανολόγων και των μαιών κατά τη διάρκεια του κυνηγιού των μαγισσών, η ιατρική έχει λειτουργήσει ως όργανο τυραννίας.
Η αφαίμαξη, τα τοξικά μέταλλα και οι περιττές χειρουργικές επεμβάσεις αποδυνάμωναν τους ασθενείς και επιδείνωναν τις ασθένειες, ενώ στους επιζώντες έλεγαν ότι είχαν νικήσει τόσο την ασθένεια όσο και τη «θεραπεία». Ο 19ος και ο 20ος αιώνας έφεραν μαζί τους την υποχρεωτική ασφάλιση, το μαζικό μάρκετινγκ φαρμακευτικών προϊόντων και τις κατασκευασμένες ή επινόησαν επιδημίες, ενώ το ιατρικό επάγγελμα, παρά τις αυξανόμενες αποδείξεις για τις αποτυχίες του, αντιστάθηκε σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
Η διαφθορά είναι βαθιά ριζωμένη: Οι γιατροί πολλές φορές έχουν γίνει υπηρέτες των ελίτ και της βιομηχανίας, συνταγογραφώντας εξαιρετικά κερδοφόρα φάρμακα και πιέζοντας για περιττές διαδικασίες. Σκάνδαλα όπως η θαλιδομίδη* αποκάλυψαν αυτό το μοτίβο, ωστόσο η «αγορασμένη έρευνα» και οι συγκρούσεις συμφερόντων εξακολουθούν να υφίστανται. [*Κυκλοφόρησε στη Δυτική Γερμανία ως ηρεμιστικό, υπνωτικό και για την αντιμετώπιση της πρωινής ναυτίας των εγκύων, το οποίο προκάλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ιατρικά σκάνδαλα στα τέλη της δεκαετίας του 1950.]
Η άρνηση αλλαγής είναι συστημική – τα εδραιωμένα συμφέροντα προστατεύουν το δυϊστικό παράδειγμα με κάθε κόστος, τιμωρούν τους διαφωνούντες και προσκολλώνται σε ξεπερασμένα μοντέλα, ακόμη και αν αποδειχθούν θανατηφόρα. Οι οδηγίες από πάνω προς τα κάτω υπερισχύουν της κλινικής κρίσης και της αυτονομίας των ασθενών, μετατρέποντας το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης σε μηχανισμό κοινωνικού ελέγχου.
COVID-19: Η Τελική Αποκάλυψη της Τυραννίας & της Καταστροφής
Η εποχή της COVID έχει καταστήσει αυτούς τους κινδύνους απολύτα φανερούς & σαφείς. Τα τεστ PCR και οι κατευθυντήριες οδηγίες που υπαγορεύονται από τη φαρμακοβιομηχανία μετέτρεψαν τους γιατρούς σε απλούς λειτουργούς σε ένα διεφθαρμένο σύστημα. Τα οικονομικά κίνητρα, οι πολιτικές πιέσεις και οι εκστρατείες που βασίζονται στον φόβο & τον τρόμο δημιούργησαν μια τέλεια καταιγίδα τυραννίας: Μαζική συμμόρφωση που επιβάλλεται μέσω της ντροπής, της λογοκρισίας και των επαγγελματικών επιπτώσεων.
Τα «εμβόλια» και άλλα μέτρα αγνόησαν την ικανότητα του σώματος να αυτορυθμίζεται, υπονόμευσαν τη φυσική ανοσία και ταυτόχρονα εμπλούτισαν το ιατροβιομηχανικό σύμπλεγμα. Οι περισσότεροι γιατροί, παγιδευμένοι σε μια ψυχοπαθητική θεσμική λογική, έδιναν προτεραιότητα στην εξουσία και το κέρδος έναντι του Όρκου του Ιπποκράτη. Αυτή δεν ήταν μια απλή, ξεκάρφωτη ανωμαλία, αλλά το λογικό αποτέλεσμα ενός δυϊστικού, από πάνω προς τα κάτω συστήματος που καταστρέφει την αυτοπεποίθηση και την ανθρώπινη ανθεκτικότητα.
Οι Βαθύτεροι Κίνδυνοι: Ντροπή, Εξάρτηση & Απώλεια της Αυτενέργειας
Η τυφλή εμπιστοσύνη στους γιατρούς υπονομεύει τη βασική μας ικανότητα να αυτοθεραπεύουμε τον εαυτό μας. Παθολογοαναλύοντας τα συναισθήματα, τις φυσιολογικές διακυμάνσεις και τις φυσικές διεργασίες, το σύστημα δημιουργεί ντροπή — και κάνει τους ασθενείς να αισθάνονται ελαττωματικοί όταν ακούν το σώμα τους ή αντιστέκονται στην παρέμβαση.
Αυτή η καταστροφή της αυτορρύθμισης καλλιεργεί μια άρρωστη, εξαρτημένη κοινωνία: υπερβολικά δοκιμασμένη, υπερβολικά φαρμακευμένη και αποξενωμένη από τη φύση.
Η ψυχιατρική επεκτείνει τις ετικέτες στην καθημερινή ζωή. Οι εξειδικεύσεις που βασίζονται στα όργανα καταστρέφουν την ολιστική κατανόηση του ανθρώπινου σώματος που αποτελει μια ψυχοσωματική ενότητα. Ο ψυχοπαθητικός πυρήνας – αποκομμένος από τη βιωμένη εμπειρία – διαιωνίζει τη διαφθορά και την τυραννία, μετατρέποντας την ιατρική σε όργανο ελέγχου και όχι αυτοενδυνάμωσης.
Στο Δρόμο προς μια Μετα-ιατρική Πραγματικότητα
Ένας κόσμος χωρίς ακαδημαϊκούς γιατρούς θα μπορούσε να είναι απαραίτητος για την πραγματική υγεία. Πρέπει να απορρίψουμε το δυϊστικό, διεφθαρμένο παράδειγμα και να επιστρέψουμε σε προσεγγίσεις που βασίζονται σε ζωντανά συστήματα, αυτορρύθμιση και ολιστική σοφία.
Η φυτική εκπαίδευση και παρόμοιες μέθοδοι αναγνωρίζουν τον οργανισμό ως ένα έξυπνο, αισθανόμενο ον που αλληλεπιδρά με τη φύση – αντισταθμίζοντας έτσι την τυραννία από πάνω προς τα κάτω που επικρατεί εδώ και αιώνες.
Μην εμπιστεύεστε τυφλά τους γιατρούς. Αμφισβητείτε κάθε διάγνωση, κάθε οδηγία και κάθε ισχυρισμό σχετικά με την «ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα». Απαιτείτε αποδεικτικά στοιχεία για γνήσια, ολιστικά οφέλη, όχι στατιστική χειραγώγηση.
Δώστε προτεραιότητα στην αυτογνωσία, την αυτορρύθμιση, τη συναισθηματική νοημοσύνη, την αρμονία με το περιβάλλον και την έμφυτη ανθεκτικότητα. Οι γιατροί δεν είναι ημίθεοι. Πολλοί έχουν καλές προθέσεις αλλά είναι παγιδευμένοι σε ένα χρεοκοπημένο σύστημα. Οι κίνδυνοι της ιατρικής ─ ιατρογενής θάνατος, καταπιεσμένες εναλλακτικές λύσεις, κοινωνική ιατρικοποίηση και πνευματική αποξένωση ─ είναι πολύ σοβαροί για να αγνοηθούν.
Οι Κίνδυνοι της Ιατρικής: Ένα Επάγγελμα Αυτοκαταστρέφεται μέσα από τις Δικές του Αποτυχίες, Σκάνδαλα, Αδυναμίες & την Ασχετοσύνη του.
Το επάγγελμα έχει σε μεγάλο βαθμό αυτοκαταργηθεί μέσω της ψυχοπάθειας, της διαφθοράς, της άρνησης αλλαγής και της συστηματικής καταστροφής της ανθρώπινης αυτορρύθμισης. Η υγεία δεν ξεκινά σε μια κλινική υπό δυϊστική τυραννία, αλλά μάλλον με την ανάκτηση της ικανότητάς μας να ενεργούμε ως αυτορυθμιζόμενα, ζωντανά όντα.
Η επίμονη προσκόλληση σε αυτές τις ψευδαισθήσεις οδηγεί σε μόνιμη βλάβη. Η ώρα για αφύπνιση έχει έρθει.
Αγγλικό πρωτότυπο κείμενο: “Η Τυφλή Εμπιστοσύνη στους Γιατρούς είναι μια Επικίνδυνη Αυταπάτη”
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις των συντακτών του TKP. Τα δικαιώματα και η ευθύνη για το περιεχόμενο βαρύνουν τον ίδιο τον συγγραφέα.
Η Inge Jarl Clausen – Φυτοθεραπεύτρια – στον τομέα της εκπαίδευσης φυτικών αθλημάτων – με πάνω από 20 χρόνια εμπειρίας στον διεθνή επαγγελματικό αθλητισμό παγκοσμίως – εργάστηκε στο Κοινοβούλιο του Όσλο για 15 χρόνια – δημιούργησε ψυχολογικά προφίλ πολιτικών για να προβλέψει τις πραγματικές τους ενέργειες στο αξίωμα.
