Έντονη φημολογία έχει αναπτυχθεί, αναφορικά με την παραίτηση του διοικητή της 114 Πτέρυγας Μάχης (ΠΜ) στην Τανάγρα, τη “φωλιά” δηλαδή του αεροπορικού στόλου των μαχητικών αεροσκαφών Mirage. Πρόκειται για τον Σμήναρχο (Ι) Ιωάννη Κυρίου (δεξιά στη φωτογραφία υποδέχεται τον αρχηγό ΑΤΑ, αντιπτέραρχο Μπουρολιά, στην 114 Πτέρυγα Μάχης), με τη φημολογία να θέλει ότι ο έμπειρος ανώτερος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας υπέβαλλε την παραίτησή του… για το μεταναστευτικό. Συμπληρωματικές πληροφορίες θέλουν να του έχει προταθεί πολύ καλή δουλειά, εκτός Ελλάδος, συναφής με τις ειδικές δεξιότητες που απέκτησε ως πιλότος της Πολεμικής Αεροπορίας.
Πρόκειται σε κάθε περίπτωση για έναν ικανότατο αξιωματικό που εάν όλα εξελίσσονταν με βάση τα προσόντα (…) θα ήταν νομοτελειακά βέβαιο ότι θα βρισκόταν σύντομα στις τάξεις των ανωτάτων αξιωματικών, “βάζοντας πλώρη” για τα ανώτατα “δώματα” του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας (ΓΕΑ).
Ως συνήθως, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Το να βρεις μια πολύ καλή δουλειά που θα σου εξασφαλίζει π.χ. τρεις και πλέον φορές τα σημερινά εισοδήματά σου, εν μέσω οικονομικής κρίσης, εξ ορισμού αποτελεί ένα ισχυρότατο κίνητρο αποχώρησης. Και δεν μπορεί να σε ψέξει κανείς. Η ένσταση θα ήταν εάν η υπηρεσία έχει ενημερωθεί εγκαίρως για την πρόθεση, ώστε να κινηθούν ομαλά οι διαδικασίες. Οπότε το σημείο αυτό χρήζει διευκρίνισης.
Με το ζόρι προφανώς δεν μπορεί να κρατήσεις οποιονδήποτε. Θα συνεδρίαζε το Ανώτατο Αεροπορικό Συμβούλιο (ΑΑΣ), θα αποφάσιζε ποιος θα τον διαδεχθεί στη μονάδα και στη συνέχεια θα έπαιρνε μια μετάθεση για το ΓΕΑ από όπου θα αποχωρούσε, όπως έχουν κάνει πολλοί -είναι η αλήθεια- τα τελευταία χρόνια.
Ήταν λοιπόν ξαφνική η ανακοίνωση ή γνώριζε τις προθέσεις του το ΓΕΑ; Υπάρχει περίπτωση να επέλεξε μια “ηχηρή” αποχώρηση διαμαρτυρόμενος για τις συνθήκες υπό τις οποίες έκανε τη δουλειά του τον διάστημα που βρέθηκε επικεφαλής μιας από τις πιο κρίσιμες μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας; Διότι μας αντιτείνουν πιθανώς καλόπιστα, ότι δεν θα έφευγε τώρα που όλα δείχνουν ότι δρομολογείται σε έναν βαθμό η επίλυση του προβλήματος υποστήριξης του στόλου των Mirage.
Διότι “ψίθυροι” του τελευταίου διαστήματος αναφέρουν, ότι σύντομα ίσως μας απασχολήσουν αποχωρήσεις και από άλλες κορυφαίες μονάδες. Ασχέτως εάν επιλεγεί αιφνιδιασμός ή μια πιο ομαλή αποχώρηση. Εάν αυτό ισχύει, τότε δεν θα μιλάμε για μεμονωμένο περιστατικό. Αν και οι αποχωρήσεις Ιπταμένων δεν είναι και τόσο είδηση τα τελευταία χρόνια. Θα ακολουθήσει άλλος ανώτερος το παράδειγμα;
Εμείς από την πλευρά μας μπορούμε με ασφάλεια να διατυπώσουμε τη σκέψη πως όταν υπάρχει ένα πρόβλημα το οποίο μάλιστα κλιμακώνεται σταδιακά τα τελευταία χρόνια, το αίτιό του δεν είναι μονοδιάστατο. Είναι πολυπαραγοντικό… Είναι ένας συνδυασμός του οικονομικού κινήτρου που έχει κανείς με τις συνθήκες που έχει αντιμετωπίζει για ένα παρατεταμένο χρονικό διάστημα.
Ειδικά στον τομέα των Ιπταμένων της Πολεμικής Αεροπορίας, κανείς δεν επέλεξε αυτή την πορεία απλά και μόνο για να βρει μια δουλειά. Το κίνητρό του ήταν εθνικό και… αεροπορικό. Κι αν υποτεθεί ότι το εθνικό δεν υποχωρεί, τότε το όποιο οικονομικό κίνητρο βοηθιέται αποφασιστικά όταν οι συνθήκες δεν είναι αυτές που προσδοκά κάποιος.
Τι μπορεί όμως να σημαίνει αυτό; τα προβλήματα είναι δεδομένα. Ένα βασικό κίνητρο αποχώρησης που θα μπορούσε να γίνει κατανοητό σε έναν πιλότο, είναι το να μην κάνει αυτό για το οποίο επέλεξε την Αεροπορία. Να πετάει… Η οικονομική κρίση έχει αφήσει ξεκάθαρα το στίγμα της σε αυτό τον τομέα. Δε χωράει αμφιβολία.
Εάν αυτό ληφθεί ως δεδομένο, ποιος είναι ο τρόπος αντιμετώπισης μιας δυσμενούς πραγματικότητας ώστε να ελαχιστοποιηθεί όσο είναι δυνατόν η επίπτωση στο ηθικό των Ιπταμένων; Η πιο λογική εξήγηση είναι η ηθική στήριξη από την ηγεσία. Να αισθάνεται δηλαδή ο Ιπτάμενος, ότι δεν έχει αφεθεί στην τύχη του.
Να πιστέψει ότι η κατάσταση είναι προσωρινή και ότι υπάρχει μέλλον, διότι η -στρατιωτική- ηγεσία ασχολείται κατά προτεραιότητα με την επίλυση των προβλημάτων πιέζοντας και προειδοποιώντας, δεν δίνει την εντύπωση ότι ασχολείται με τη μακροημέρευσή της στις ανώτατες θέσεις.
Διότι αυτό συχνά οδηγεί σε συμβιβασμούς αναφορικά με όσα λέγονται προς την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Εάν αυτή είναι η εντύπωση που θα επικρατήσει, το πρόβλημα μεγιστοποιείται. Δεν μπορεί αν μην αναλογιστεί κάθε Ιπτάμενος, ότι η ηθική στήριξη ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ και ας μη γελιόμαστε… την έχει ανάγκη. Ασχέτως του πόσο ισχυρή και ηγετική προσωπικότητα είναι καθένας.
Επιστρέφοντας στην αφορμή του σχολίου, λογικό είναι το να εξετάσει κανείς ποια είναι η κατάσταση στην 114 Πτέρυγα Μάχης. Χωρίς να μπούμε σε πολλές λεπτομέρειες, για ευνόητους λόγους, είναι γνωστό ότι η μονάδα έχει την ευθύνη για τα “hot spot” στη Ριτσώνα και τα Οινόφυτα. Η επιβάρυνση είναι μεγάλη και αυτό δεν αποτελεί μυστικό. Η ευθύνη συμπεριλαμβάνει από τη σίτιση μέχρι την αποκομιδή των απορριμάτων.
Πολλές φορές δε, διακινούνται μέσω του Επιτελείου σημαντικά ποσά τα οποία αφορούν την κάλυψη υποχρεώσεων εκεί. Πόσο παράλογο είναι να θεωρηθεί πως αν έχεις ως διοικητής κάποια προβλήματα τα οποία θα καλύπτονταν με αυτά τα ποσά (…) προβλήματα τα οποία θα μπορούσαν ακόμα και να ακυρώσουν στην πράξη τη δυνατότητα να εκτελεστεί η πραγματική αποστολή για την οποία έχει δημιουργηθεί μια Πτέρυγα Μάχης και μάλιστα της βαρύτητας της 114ΠΜ, δεν θέλει και πολύ να αγανακτήσει κανείς.
Αυτό σε συνδυασμό με τη δυνατότητα κάποιου να βρει μια καλοπληρωμένη δουλειά μπορεί να οδηγήσει στη απόφαση “να τα βροντήξεις”. Την άποψή ας για το ενδεχόμενο να έχει υπάρξει “συστημικός αιφνιδιασμός” την διατυπώσαμε. Με τις διαστάσεις που λαμβάνει το θέμα προφανώς πρέπει να δοθούν διευκρινίσεις από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, ίσως και από τον άμεσα εμπλεκόμενο.
Ασχέτως του ποιον θα επιλέξει να ψέξει κανείς, τον διοικητή που αποχωρεί ή τη στάση της ηγεσίας, δηλαδή τις έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα, το κίνητρο μιας καλοπληρωμένης δουλειάς ή τα προβλήματα που δεν αντιμετώπιζε η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, ένα είναι το βέβαιο. Οι ηγεσίες του ΥΠΕΘΑ και του αρμόδιοι Κλάδου, πρέπει να δουν το θέμα προσεκτικά.
Δεν είναι απλό. Και ορισμένοι στη στρατιωτικοί ιεραρχία ίσως θα πρέπει να αντιληφθούν στη Δύση της καριέρας τους στις Ένοπλες Δυνάμεις, ότι ο “τσαμπουκάς” στην αντιμετώπιση των θεμάτων έχει όριο. προφανώς καλείται κάποιος να φέρει σε πέρας την αποστολή του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο με όσα έχει στη διάθεσή του. Και εδώ υπάρχει όμως όριο.
Εκτός κι αν θέλουν να μας πείσουν -με όλη την τεράστια υπερβολή που εμπεριέχει, αυτή είναι όμως η εικόνα που αποκομίζει κανείς- ότι θα ίσχυε παρομοίωση της πραγματικής κατάστασης με την κατάσταση του… Παναθηναϊκού! Που επίσης διέρχεται επί πολλά χρόνια σοβαρή κρίση, έχασε τους καλύτερους παίκτες του!
Πλέον, στηρίζεται σε πολλά υποσχόμενα ταλέντα, που παρά την μεγάλη δυνητική αξία τους, δεν έχουν καταφέρει να φέρουν την ομάδα στη θέση του πρωταθλητή. Ούτε καν στα “υψηλότερα σκαλιά” της βαθμολογίας. Διότι η Πολεμική Αεροπορία κύριοι, ξέρετε πως έκανε πάντα πρωταθλητισμό!
Εάν δηλαδή ακυρώνεται στην πράξη η αποστολή αυτή καθαυτή, ενώ ταυτόχρονα ακούς “περήφανες” δηλώσεις αποτρεπτικού υποτίθεται περιεχομένου, ενώ πολλοί από όσους κληθούν “να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά” στη δύσκολη στιγμή, θα απογειωθούν με μια ψυχολογία ότι τους στέλνουν ως πρόβατα επί σφαγήν. Με Καμπέρους ο σύγχρονος πόλεμος δεν κερδίζεται. Ακόμα κι αν τους διαθέτεις.
