Είχαμε την ευκαρία τις ευλογημένες αυτές ημέρες του ΣΑΡΑΝΤΑΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ να λειτουργηθούμε σε κάποιο Ναό, όπου ασκεί τα ιερατικά του καθήκοντα ένας ιερέας κατ’εξοχήν Ομολογητής της Πίστεως και ΑΡΝΗΤΗΣ της νεοταξίτικης αντζέντας σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, κοινωνικό, εκκλησιαστικό). Που δεν μασάει τα λόγια του, που δεν ζη στην απόσυρση της ΕΝΟΧΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ( <<το σιωπάν δοκεί συναινείν>>), που κατηχεί το ποίμνιό του Ορθόδοξα, Πατερικά και που βέβαια περνάει το συνεχές μαρτύριο της στοχοποίησης από τον οικείο Μεταπατερικό Δεσπότη. Σας μεταφέρουμε λοιπόν κάποιες απόψεις του για το εκκλησιαστικό γίγνεσθαι των ημερών μας (σε διασκευή και εμπλουτισμό με δικά μας σχόλια):
Βλέπουμε ξαφνικά μία έξαρση τελετών και ιεροπραξιών. Πανηγύρεις, Αρχιερατικά συλλείτουργα, προσκυνήσεις Αγίων Λειψάνων, Αγίων εικόνων και Λιτανείες. Όλα αυτά σε άλλη εποχή ακμής της Ορθοδοξίας και της πνευματικής ζωής του Ορθοδόξου πληρώματος, ίσως είχαν κάποιο νόημα. Η αίσθησή μου είναι ότι ΤΩΡΑ μετά την σωρεία αποτυχημένων Τέστ Πίστεως των προηγούμενων χρόνων, είναι ανούσια και όχι μόνο. Νομίζω ότι σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις αντί για τον Τριαδικό Θεό, την Παναγία και τους τιμωμένους Αγίους, έχουμε συνοδό τον Εωσφόρο, ο οποίος συμμετέχει γελώντας με το χάλι μας. Διότι μετά από επανειλημμένες ομολογίες ΑΠΙΣΤΙΑΣ, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει η Θεία Χάρις σε όλα αυτά?
Αντίθετα πιστεύω ότι όλες αυτές οι τελετές και ιεροπραξίες μυρίζουν εωσφορική δυσωδεία. Όταν πριν από χρόνια αφήσαμε να μπη στην Εκκλησία το μικρόβιο της αίρεσης (Κολυμπάρι Χανίων 2016), στρώσαμε το χαλί στον Δαίμονα να μπη στο σπίτι μας. Οι Αιγυπτιώτες Άγιοι (Αντώνιος, Μακάριος κ.α.), που είχαν το χάρισμα να βλέπουν τους Δαίμονες, ομιλούν για το χειρότερο των όλων δαιμόνιο, το ΑΡΧΙΚΟΝ (της Αίρεσης).
Μετά ήλθαν τα LOKDOWN για τον φόβο του Ψευτοϊού. Επιτρέψαμε να ερημώσουν οι Ναοί, τα σπίτια του Θεού και βάλαμε μέσα μεγαλοπρεπώς τον Ειδωλοθεό COVID με καρναβαλίστικες τελετές (μάσκες, κορδέλες, αποστάσεις, σακουλάκια αντιδώρου) και διώξαμε έξω τον Κύριο. Υπακούσαμε στην νεοταξίτικη προτροπή<<από εδώ το μπόλι, και από εκεί το φέρετρο>> και τώρα πεθαίνουμε σωρηδόν σαν τα κοτόπουλα, και το χειρότερο είναι ότι πάμε κατ’ευθείαν στην αγκαλιά του μπαμπά Εωσφόρου. Και ώ! της φρίκης εμείς οι ρασοφόροι πάμε στο χειρότερο μέλος της κόλασης, την ΑΦΑΝΕΙΑ. Μετά ήλθε το Ουκρανικό Σχίσμα και εδώ συναινέσαμε ή μάλλον Συνοδικά δεν πήραμε απόφαση και παρ’όλα αυτά γεμίσαμε από συλλείτουργα με τους αχειροτόνητους σχισματικούς, ενώ η επίσημη Εκκλησία τηρεί σιγήν ιχθύος.
Ήλθε τελευταίο και το σοδομικό νομοθέτημα, γίναμε ρεζίλι διεθνώς και κυρίως στα ομόδοξα έθνη, στα οποία κάποτε δώσαμε το φώς του Ευαγγελίου. Και εδώ πατώσαμε. Φτάσαμε και στην εξαγγελία του ΚΟΙΝΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ (του ΠΙΚΡΟΥ ΠΟΤΗΡΙΟΥ για την πίστη μας), και δεν ακούγεται ούτε ψίθυρος αντίδρασης και ομολογίας. Σε όλες αυτές τις ευκαιρίες να δείξουμε πίστη και ομολογία του Χριστού μας, εμείς τον διώχναμε από κοντά μας. Και τώρα είναι κάπου μακριά μας και περιμένει την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ μας διά της ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ. Αλλά τίποτε!Η μετάνοια είναι για μας άγνωστη λέξη. Φτάσαμε στην εποχή της απόλυτης επικράτησης του Δαίμονα.
Είναι πάντα μαζί μας, στη κάθε μας κίνηση εντός και εκτός της Εκκλησίας. Στα σπίτια μας, στη δουλειά μας, παντού. Και αυτοϊκανοποιούμαστε να παριστάνουμε τους Χριστιανούς, να συμμετέχουμε σε τελετές με ΑΠΟΝΤΑ τον Χριστό, ο οποίος φωνάζει δια του Προφήτου του:<<Έλεον θέλω και ου θυσίαν και επίγνωσιν Θεού και ου ολοκαυτώματα>> (Ωσηέ στ’6).
Είναι η εποχή της απόσυρσης του καθ’ενός μας στο Ταμείον του, να μαζέψουμε τα τραύματά μας, να κλάψουμε αν μπορούμε, να ζητήσουμε το Θείον έλεος, όπως έκανε ο Προφήτης Ηλίας στην εποχή του βασιλιά Άχαζ και της βασίλισσας Ιεζάβελ, οι οποίοι απεμπόλησαν τον Νόμο και προσεκύνησαν τα είδωλα. Μήπως και κατ’αυτόν τον τρόπο μας λυπηθεί ο Θεός και μειώσει την ένταση των επερχομένων. Αυτόματα έρχεται στο μυαλό μας στις φοβερά αυτές δύσκολες ώρες, που θυμίζουν την ένδοξη Ρωμανία λίγο πριν την ΠΤΩΣΗ της, η προτροπή-επισήμανση της αγωνίστριας μοναχής (και ιατρού στο κοσμικό της επάγγελμα), προς το κομμάτι του Κλήρου, που συμπορεύτηκε με τους εγκληματίες της Νέας Τάξης στον βιολογικό πόλεμο κατά της ανθρωπότητας στο πρόσφατο κωρονο-παρελθόν, κάνοντας και τον πλασιέ της θανατηφόρας ένεσης:-<<Θάπρεπε να πετάξουν τα ράσα τους, και να κλειστούν σε μία σπηλιά για το υπόλοιπο της ζωής τους κλαίγοντας, μήπως τους λυπηθεί ο Θεός>>
Επομένως όταν βλέπουμε όλες αυτές τις τελετές, να λυπούμαστε γιατί συνοδοιπόρος είναι ο Διάβολος, που γελά και κοροϊδεύει σαν τον Βασιλιά Καρνάβαλο.
Ήλθε η ώρα να κάνουμε πράξη τον ψαλμωδό:<<Εμίσησα εκκλησίαν πονηρευομένων και μετά ασεβών ου μη καθίσω>> (Ψαλμός κε, στ’ 5), και να υπακούσουμε στην έκκληση του Αγίου Πορφυρίου: -<<Πίσω ολοταχώς! Πλανηθήκαμε όλοι!>>
ΑΔΕΛΦΙΚΑ
Αυτόν τον λογισμό έχω και εγώ, ότι πλέον Θεία Χάρις υπάρχει στους ναούς που λειτουργούν Ιερείς Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού που αντιστάθηκαν σε μάσκες- αντισηπτικά και μπολια του αντίθετου! Δεν ξέρω αν έχω δίκιο αλλά δεν αναπαυομαι σε άλλους ναούς όπου οι ιερείς φορούσαν μάσκα ακόμα και μέσα Στο Ιερό! Ω! Της βλασφημιας!