Στον απόηχο των Αμερικανικών εκλογών της 5ης Νοεμβρίου και της αλλαγής προσώπων στην κορυφή της Αμερικάνικης εξουσίας, φεύγουμε από τον Ατλαντικό και την πόρνη-Βαβυλώνα της εποχής μας Αμερική και ερχόμαστε στα καθ’ημάς Βαλκάνια συνεχίζοντας την ιστορική αναφορά στην Γιουγκοσλαβία μετά τον θάνατο του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόζιπ Μπρόζ Τίτο (1980), του συμβόλου και ενοποιητή των Νοτιοσλάβικων εθνοτήτων και αρχιτέκτονα της Δεύτερης Γιουγκοσλαβίας (1942-1980), περνώντας στην μετατιτοϊκή Γιουγκοσλαβία της διάλυσης και του εμφυλίου πολέμου.
Α) ΔΙΑΛΥΣΗ
Η Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία ήταν ομοσπονδία 6 Δημοκρατιών (Σερβίας, Κροατίας, Σλοβενίας, Μαυροβουνίου, Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, Σκοπίων) και δύο αυτόνομων περιοχών (Βοϊβοντίνας, Κοσσόβου). Ο Τίτο άφησε πίσω του πολλά οικονομικά προβλήματα. Ήδη επί εποχής του το 1971 το εξωτερικό χρέος είχε ξεπεράσει τα 20 δισεκατομμύρια δολλάρια. Το 1965 οι άνεργοι ήταν 267 χιλιάδες, στα μέσα της δεκαετίας του 70 έφτασαν τις 584 χιλιάδες. Το 1966 ο Τίτο κατήργησε τους μεταναστευτικούς περιορισμούς. Το 1966 έφυγαν 350 χιλιάδες, το 1970 άλλες 783 χιλιάδες και το 1971 ένα εκατομμύριο. Η Τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία επιβίωνε με αμερικάνικα κονδύλια. Ήταν μία χώρα με εσωτερική κομμουνιστική οργάνωση και ένα μοντέλο μεικτής οικονομίας (κρατισμού και ελεύθερης αγοράς), όπου ο έλεγχος και μεγάλο μέρος των κερδών των επιχειρήσεων είχε περάσει με νόμο (Αυτοδιαχείρισης, κοινωνικοποίησης) στους εργαζόμενους. Η κεντρική κακοδιαχείρηση με τους άκρατους και αντιεπενδυτικούς δανεισμούς από την κομμουνιστική εξουσία δημιούργησαν φαινόμενα υπερχρεωμένου καπιταλιστικού κράτους με ανεργία και μεγάλο πληθωρισμό.
Σε αυτά τα διογκωμένα οικονομικά προβλήματα, μετά τον θάνατο του Τίτο ήλθαν να προστεθούν και οι ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΕΝΤΑΣΕΙΣ των εθνοτήτων της Γιουγκοσλαβίας. ΑΜΕΣΩΣ μετά τον Τίτο, ξέσπασαν κινήσεις των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου που ζητούσαν δική τους ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Και παλαιά βέβαια (1968, 1971) οι Αλβανοί των Σκοπίων και του Κοσσόβου ζητούσαν την ανακήρυξη του Κοσσόβου σε ανεξάρτητη δημοκρατία, ενώ οι Σλοβένοι και οι Κροάτες ζητούσαν την μετατροπή της χώρας σε συνομοσπονδία. Ο Τίτο είχε τροποποιήσει το Σύνταγμα της Γιουγκοσλαβίας το 1974, παρέχοντας περισσότερες αυτονομίες στις Ομόσπονδες Δημοκρατίες, γεγονός που σταμάτησε την παροχή βοήθειας του ανεπτυγμένου Βορρά στον αναπτυσσόμενο Νότο.
Το 1983 οι Κοσσοβάροι Αλβανοί εξηγέρθηκαν ζητώντας αυτόνομη Δημοκρατία, αλλά η εξέγερσή τους πνίγηκε από τις Ομοσπονδιακές αρχές, ενώ το ίδιο έτος Μουσουλμάνοι Βόσνιοι ακτιβιστές καταδικάστηκαν για διάδοση εθνικιστικού μίσους. Από το 86-89 ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ εντάθηκε. Το 1986 η Σερβική Ακαδημία Επιστημών συνέταξε μνημόνιο, που χαρακτήριζε το τιτοϊκό Σύνταγμα του 1974 αντισερβικό. Το 1987 ήλθε στην εξουσία ο Σέρβος Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, που μέσα από σειρά λαϊκίστικων μαζικών διαδηλώσεων (οι λεγόμενες <<πορείες της αλήθειας>>) στα πλαίσια της λεγόμενης ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ απέκτησε τον έλεγχο του Κοσσυφοπεδίου, της Βοϊβοντίνας και του Μαυροβουνίου, συσπειρώντας το Σερβικό στοιχείο σε όλες τις περιοχές της Γιουγκοσλαβίας. Η επανάσταση αυτή δεν βρήκε έδαφος σε Κροατία και Σλοβενία. Στον αντίποδα οι ηγεσίες της Σλοβενίας και της Κροατίας ζητούσαν περισσότερο εκδημοκρατισμό και αυτονομία στη γραμμή των λεγόμενων <<επαναστάσεων >> του 1989 των χωρών του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.
Το 1988 το Βελιγράδι παραίτησε τον Κοσσοβάρο ηγέτη Βλάσσι, ακολούθησαν απεργίες σε Κόσσοβο, Σλοβενία και Κροατία, ενώ οι Κροάτες και οι Σλοβένοι τάχτηκαν υπέρ των Κοσσοβάρων. Η Ένωση Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών στο 14ο Συνέδριό της διαλύθηκε τον Ιανουάριο του 1990 σε Ομοσπονδιακή βάση, και παρέμειναν μόνο οι τοπικές Κομμουνιστικές οργανώσεις των Ομόσπονδων Δημοκρατιών. Ακολούθησαν ΠΟΛΥΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ σε όλες τις Δημοκρατίες με απόφαση των ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΙΤ κατά το παράδειγμα των υπόλοιπων Ανατολικών κρατών του 1989. Στην Σλοβενία επεκράτησε ο Μίλαν Κούτσαν, στην Κροατία ο Φράνιο Τούτζμαν, στη Βοσνία ο Ιζεμπέτκοβιτς, στα Σκόπια ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, στο Μαυροβούνιο ο κομμουνιστής Μπουγιάτοβιτς και στη Σερβία ο κομμουνιστής Μιλόσεβιτς. Όλοι πλην των δύο τελευταίων ήταν φιλελεύθερου προσανατολισμού.
Παραθέτουμε συνοπτικά τα κυριώτερα γεγονότα που επηκολούθησαν:
1) Οι Σέρβοι της Κροατίας ίδρυσαν την Σερβική Αυτόνομη περιοχή της Κράϊνα, η οποία θα παρέμενε στη Γιουγκοσλαβία, εάν η Κροατία αποχωρούσε από αυτήν.
2) Στις 13 Μαϊου 1990, λίγες μέρες μετά τις εκλογές στη Κροατία, στο ντέρμπυ Ντυναμό Ζάγκρεμπ-Ερυθρός Αστέρας στο Ζάγκρεμπ έγιναν απίστευτες συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών.
3) Τον Αύγουστο του 1990 ξέσπασε η <<Επανάσταση σύνδεσης>> από Σέρβους της Κροατίας. Η Κροατική κυβέρνηση επεχείρησε να πνίξει την επανάσταση με δυνάμεις εθνοφυλακής, αλλά επενέβη η Γιουγκοσλαβική Αεροπορία και οι Κροατικές δυνάμεις επέστρεψαν στο Ζάγκρεμπ. Έγινε τότε αντιληπτό από τους Κροάτες ότι ο Γιουγκοσλάβικος Λαϊκός Στρατός ήταν υπό πλήρη σερβικό έλεγχο. Τον Δεκέμβριο του 1990 η αυτόνομη περιοχή της Κράϊνα ανακοίνωσε την ανεξαρτησία της με Πρόεδρο τον Μίλαν Μπάμπιτς.
4) Τον Δεκέμβριο του 1990 έγινε δημοψήφισμα στη Σλοβενία για την ανεξαρτησία της και το 88, 5% των πολιτών ψήφισε ΝΑΙ.
5) Το 1991 γίνονταν διαδηλώσεις αντικυβερνητικές στη Κροατία και στο Βελιγράδι.
6) Στις 13 Μαρτίου 1991 συνεδρίασε το οκταμελές Συλλογικό Προεδρείο της Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας. Τότε ο Υπουργός Άμυνας Βέλικο Καντίγιεβιτς, ζήτησε να επέμβει ο στρατός για να αποφευχθή η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Είπε προφητικά:<<Έχει εκπονηθεί ένα ύπουλο σχέδιο καταστροφής της Γιουγκοσλαβίας. Το πρώτο μέρος του σχεδίου είναι ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ. Το δεύτερο μέρος η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗ. Και μετά η δημιουργία ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ-ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ σε όλη τη Γιουγκοσλαβία>>. Έγινε ψηφοφορία χωρίς αποτέλεσμα. Ο Καντίγιεβιτς εν αγνοία των μη Σέρβων μελών του Προεδρείου, πήγε στη Μόσχα, ζητώντας στήριξη για στρατιωτική επέμβαση, αλλά εις μάτην. Στις 13 Μαρτίου ξανασυνεδρίασε το Προεδρείο και απορρίφτηκε η σερβική πρόταση για στρατιωτική λύση.
7) Στις 19 Μαϊου 1991 η Κροατία έκανε δημοψήφισμα για πλήρη ανεξαρτησία ή χαλαρή σύνδεση με τη Γιουγκοσλαβία και το 94% των Κροατών ψήφισαν ανεξαρτησία, ενώ οι Σέρβοι απείχαν.
8) Στις 21 Ιουνίου 1991 η Σλοβενία και η Κροατία κήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Η ΔΙΑΛΥΣΗ της Γιουγκοσλαβίας ήταν γεγονός.
Β) ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΣΧΙΣΕΙΣ
Περιληπτικά συνέβησαν οι παρακάτω πολεμικές συγκρούσεις:
1) Ο πόλεμος των 10 ημερών (27/6-7/7/1991) ή πόλεμος της Σλοβενικής ανεξαρτησίας. Στις 7/7 το Βελιγράδι ανεγνώρισε την ανεξαρτησία της Σλοβενίας.
2)Ο Κροατικός πόλεμος Ανεξαρτησίας. Ο Γιουγκοσλαβικός Στρατός εισέβαλε στην Κροατία τον Ιούλιο του 1991. Ο πόλεμος τελείωσε στις 12/11/1995 και ήταν ο πιό αιματηρός.
3) Ο Βοσνιακός πόλεμος. Ξεκίνησε τον Σεπτέμβρη του 1991 και τερμάτησε στις 14-12-1995 με υπογραφή συμφωνίας στο Παρίσι.
4) Τα Σκόπια κήρυξαν ανεξαρτησία στις 8-9-1991 και η αποχώρησή τους έγινε αναίμακτα.
5) Το Μαυροβούνιο έμεινε ενωμένο με τη Σερβία (η ένωση αυτή ως συνέχεια της Γιουγκοσλαβίας ήταν η λεγόμενη <<Μικρή Γιουγκοσλαβία>>) και κήρυξε την ανεξαρτησία του στις 31-5-2006.
6) Στο Κόσσοβο έδρασε ο Αλβανικός UCK (στρατιωτικό αντάρτικο σώμα), που ιδρύθηκε το 1992 στα Σκόπια και μετακόμισε στο Κόσσοβο με υποστήριξη των ΗΠΑ και της Αλβανίας. Στις 22-4-1996 ξεκίνησε επίθεση κατά των Γιουγκοσλαβικών δυνάμεων, που κράτησε μέχρι τις 28-2-1998. Από τις αρχές του Μάρτη 1998 έως τις 23-3-1999 ακολούθησε η γιουγκοσλαβική επιχείρηση καταστολής της εξέγερσης, που έληξε με την επέμβαση των Δυτικών Δυνάμεων και τον βομβαρδισμό του ΝΑΤΟ (24/3-12/6/1999). Το 2008 το Κόσσοβο κηρύχτηκε ανεξάρτητο με αναγνώριση από περισσότερες από 100 χώρες.
Β) ΕΠΟΧΗ ΜΙΛΟΣΕΒΙΤΣ
Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ήταν ο Πρόεδρος της Σερβίας εντός της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας (1989-1997) και Πρόεδρος της Ομ. Δημοκρατίας Γιουγκοσλαβίας (1997-2000). Υποστήριξε την ανάγκη μεταρρύθμισης του Συντάγματος του 1974, που είχε κάνει ο Τίτο. Έκανε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις τις δεκαετίες του 80 και 90, που περιώρισαν τις εξουσίες των ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ της Σερβίας (Βοϊβοντίνα, Κόσσοβο). Το 1990 η Σερβία πέρασε από το τιτοϊκό μονοκομματικό κράτος σε πολυκομματικό. Από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας προέκυψε η Μικρή Γιουγκοσλαβία (Ομόσπονδη Δημοκρατία Γιουγκοσλαβίας) με μόνες Σερβία-Μαυροβούνιο. Ενώ χαρακτηρίστηκε από ξένους διπλωμάτες << κύριος παράγοντας σταθερότητας στα Βαλκάνια>>και συνυπέγραψε με τους Βόσνιους την Συνθήκη του Ντέϊτον το 1995, το 1999 εν μέσω των Νατοϊκών βομβαρδισμών κατηγορήθηκε από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου στους πολέμους στη Βοσνία, την Κροατία και στο Κοσσυφοπέδιο.
Παραιτήθηκε από το Γιουγκοσλαβική Προεδρία εν μέσω διαδηλώσεων μετά τις αμφισβητούμενες προεδρικές εκλογές της 24-9-2000. Συνελήφθη τις 31-3-2001 από τις Ομοσπονδιακές αρχές της Γιουγκοσλαβίας ως ύποπτος διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας και υπεξαίρεσης. Από έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων η έρευνα σε βάρος του δεν τελεσφόρησε και ο Πρωθυπουργός της Σερβίας Ζόραν Τζίντζιτς τον εξέδωσε στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο με άλλη κατηγορία, για ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ο Μιλόσεβιτς υπερασπίστηκε ο ίδιος τον εαυτό του στην πενταετή δίκη καταγγέλοντας το Δικαστήριο ως παράνομο. Η υπόθεση έληξε χωρίς ετυμηγορία όταν πέθανε στο κελλί του στην Χάγη τις 11-3-2006. Υπέφερε από καρδιακές παθήσεις.
Χαρακτηριστικό της οικογενείας του ήταν ότι ο πατέρας του, που ήταν Ορθόδοξος Θεολόγος, αυτοκτόνησε το 1962, η μητέρα του, που ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, αυτοκτόνησε το 1972, και ο θείος του το 1963.
ΣΧΟΛΙΟ : Η Ενιαία Γιουγκοσλαβία ακολούθησε την τύχη των υπολοίπων Ανατολικών κρατών του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ, όσον αφορά την μετάβαση σε καθεστώτα Δυτικού κοινοβουλευτικού πολυκομματικού τύπου. Το έτος ορόσημο1989 με απόφαση των Σιωνιστικών Διευθυντηρίων κατέρρευσε το ΣΙΔΗΡΟΧΑΡΤΙΝΟ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ του Κομμουνισμού και περάσαμε στη φάση του ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΜΟΥ (ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ). Μαγικά (με το μαγικό ραβδάκι της Εβραιο-καμπαλίστικης Πενταρχίας) σταμάτησε το ΣΤΟΡΥ του Μαρξιστικού Μοντέλου Διακυβέρνησης και της ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ και άρχισε να τρέχει το ΠΡΟΤΣΕΣ της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ. Όλα αυτά βέβαια σκηνοθετημένα από τους ίδιους σκηνοθέτες:τους Εωσφοριστές απογόνους των Σταυρωτών του Χριστού, τους Εβραιοκαμπαλιστές Σιωνιστές.
Έτσι και στη Γιουγκοσλαβία τον Ιανουάριο του 1990 διαλύθηκε το κεντρικό όργανο εξουσίας του τιτοϊκού μονοκομματικού κράτους, η Ένωση Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών και ακολούθησαν σε όλες τις Ομόσπονδες Δημοκρατίες πολυκομματικές εκλογές. Τον δρόμο στη <<φιλελευθεροποίηση>> και στην ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ για τα Ανατολικά κράτη είχε ανοίξει πρώτη η Πολωνία του Γιαρουζέλσκι με το <<προοδευτικό>> Κίνημα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ του Λεχ Βαλέσα. Όλα αυτά με απόφαση των κυρίαρχων Κομμουνιστικών Κομμάτων. Διηγούνται παρατηρητές των γεγονότων της εποχής της Διάλυσης, ότι από την τελευταία συνεδρίαση της ΕΓΚ εξήλθαν οι 8 συμμετέχοντες σύνεδροι (ηγέτες των Κομμουνιστικών Κομμάτων των 8 Δημοκρατιών) δακρυσμένοι. Το να χαρακτηρίσει κανείς τα δάκρυά τους σαν ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΙΑ , δεν θα απέχει πολύ από την πραγματικότητα.
Πιστά παιδιά του Κομμουνιστικού Σιωνιστικού σχεδίου, αποφάσισαν ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ την αυτοδιάλυση της χώρας τους κατά το παράδειγμα του μεγάλου συντρόφου και αρχινεκροθάφτη του Κομμουνισμού Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Η διαφορά με εκείνον ήταν ότι η ΕΣΣΔ διασπάστηκε σε 15 κρατίδια πολλά από τα οποία (κυρίως του Μουσουλμανικού Νότου) δεν είχαν φυλετική συγγένεια με την Σλαβική Ομοεθνία. Ενώ στην περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας όλες οι Ομόσπονδες Δημοκρατίες (πλην των Σκοπίων και του Κοσσόβου όπου υπήρχε ισχυρό Αλβανικό στοιχείο), ήταν αδελφές, ομόγλωσσες, όμαιμες Νοτιοσλάβικες εθνότητες. Όλες αυτές οι μεταβάσεις στο αντίπαλο στρατόπεδο του Καπιταλισμού μπογιατίστηκαν από τις λεγόμενες <<ειρηνικές επαναστάσεις>> και από μισθωμένα <<κινήματα μεταρρυθμιστών και εκδημοκρατισμού>>, από ανθρώπους και συνδικαλιστές που εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά στο ΛΥΚΟΦΩΣ της μαρξιστικού τοπίου.
Η διαφορά στη Γιουγκοσλάβικη διάλυση είναι ότι στην συγκεκριμμένη στιγμή εμφανίστηκαν στο προσκήνιο άνθρωποι που ακολούθησαν την ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΣΕΡΒΙΚΟΥ ΗΓΕΜΟΝΙΣΜΟΥ. Παρότι παιδιά του Κομμουνισμού, ακολουθώντας την εθνική φωνή της Σερβικής τους ταυτότητας, προέταξαν πάνω από όλα την προάσπιση της φυλής τους και την συσπείρωση του Σερβικού Στοιχείου σε όλη την Γιουγκοσλάβικη επικράτεια. Ο Μιλόσεβιτς, εκφραστής της Μεγάλης Σερβίας, στην ώρα της διάλυσης αποφάσισε να συσπειρώσει το Σερβικό στοιχείο εκτός από την έδρα του, την Σερβία, και στην Κροατία (περιοχή Κράϊνας), στην Βοσνία και στις αυτόνομες περιοχές Κοσσόβου και Βοϊβοντίνας. Ελέγχοντας έξυπνα τον Γιουγκοσλάβικο Λαϊκό Στρατό επεχείρησε να υλοποιήσει το ενωτικό του σχέδιο. Ακολούθησαν οι αδελφοκτόνοι Γιουγκοσλαβικοί πόλεμοι και τελικά στην υπόθεση του Κοσσόβου το 1999 επενέβη το ΝΑΤΟ και ο Μιλόσεβιτς αναγκάστηκε να παραιτηθή των σχεδίων του. Η Δύση είχε αποφασίσει την Ανεξαρτησία του Κοσσόβου, κόντρα στην ιστορία της Σερβίας, για την οποία το Κόσσοβο είναι κοιτίδα και σημείο αναφοράς. Και μετά από δύο χρόνια μέσω του υπαλλήλου της, του Τζίντζιτς, τον έσυρε στην πολυετή περιπέτεια της Χάγης (χωρίς ΚΑΝΕΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ), όπου υπέκυψε βιολογικά.
Όσο για την αλήθεια του σκηνικού της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, αυτή ειπώθηκε στις συνεδριάσεις του Οκταμελούς Προεδρείου της Γιουγκοσλαβίας το 1991 από τον Υπουργό Άμυνας Σέρβο Βέλικο Καντίγιεβιτς:<<Υπάρχει σχέδιο διάλυσης της χώρας σε τρεις φάσεις:τον εμφύλιο, την Διεθνή επέμβαση και την εγκατάσταση καθεστώτων μαριονετών>>. Και τα τρία μέρη του σχεδίου πέτυχαν απόλυτα. Ο Καντίγιεβιτς, απονήρευτος μάλλον, έτρεξε την εσχάτη στιγμή στον Μπαμπά Γκορμπατσώφ, αλλά πως μπορεί κάποιος βοσκός να ζητάει προστασία στη στάνη του από τον Αρχηγό των Λύκων?
Τέλος να πούμε κάτι για τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, που άπτεται και των ελληνικών εθνικών θεμάτων. Κυκλοφορεί ευρέως ότι πρότεινε στη τότε Ελληνική Κυβέρνηση του Μητσοτάκη-Δρακουμέλ να μοιρασθή το τεχνητό κράτος των Σκοπίων, ανάμεσα σε Σερβία και Ελλάδα. Βέβαια ο πατέρας του νυν Πρωθυπουργού αρνήθηκε ευγενικά, φοβούμενος μήπως μείνει στην ιστορία σαν ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΗΣ. Διότι πως θα έτρεχε το κατοπινό σχέδιο της προδοσίας των Πρεσπών από τους διαδόχους του?Κάτι παρόμοιο είχε γίνει και παλιά, όταν οι ίδιοι οι Αλβανοί ηγεμόνες πριν την σύσταση του Αλβανικού κράτους το 1912, είχαν προτείνει σε έναν άλλο <<εθνάρχη>>, τον Ελευθέριο Βενιζέλο την ενσωμάτωσή τους στο Ελληνικό Κράτος. Και αυτός τότε αρνήθηκε. Διότι πως θα μπορούσαν οι δύο αυτοί Έλληνες Κρητικοί ηγέτες να εργαστούν για την ανασύσταση της Ρωμανίας, όταν ο ρόλος τους από τα σιωνιστικά αφεντικά τους ήταν ακριβώς ο αντίθετος?
Ας κάνουμε και δύο επισημάνσεις σχετικά με τον Νατοϊκό εγκληματικό βομβαρδισμό.
Ι) Ο αρχιεκτελεστής της δολοφονικής επίθεσης κατά της Σερβίας, τότε πλανητάρχης Μπιλ Κλίντον, έγινε αποδέκτης μεγάλου μίσους από τους Σέρβους, μερικοί εκ των οποίων έβαλαν στόχο ζωής να τον ξεκάνουν. Βέβαια ο κάου-μπόυ Μπιλ ζη και βασιλεύει ακόμη (παρότι έκανε πενταπλό BY-PASS), και από ότι φαίνεται το θέμα του βιολογικού του τέλους, το έχει αναλάβει ο Ουρανός.
ΙΙ) Όσον αφορά τον πνευματικό νόμο που κρύβεται πίσω από τους άνανδρους εγκληματικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή από πνευματικούς ανθρώπους, ότι η Σερβία με αυτό τον τρόπο ξωφλούσε το τεράστιο γραμμάτιο του ενός εκατομμυρίου αμβλώσεων ετησίως!
Γ) ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΜΟΣ
Συνοπτικά το πλάνο της Παγκοσμιοποίησης μετά την εποχή Μιλόσεβιτς έτρεξε στην Σερβία με τα παρακάτω πρόσωπα-υπαλλήλους της ΝΤ:
1) Βόϊσλαβ Κοστούνιτσα: Ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα το 1989 μαζί με τον Ζόραν Τζίτζιτς. Έγινε πρόεδρος στις εκλογές της 24-9-2000. Το αποτέλεσμα το δέχτηκε καθυστερημένα και ο Μιλόσεβιτς. Πρωθυπουργός του ήταν ο Τζίτζιτς, ο οποίος διέταξε την έκδοση του Μιλόσεβιτς παρά την άρνηση του Κουστούνιτσα. Το επόμενο διάστημα μετά την παράνομη έκδοση του<<ΚΑΚΟΥ>> Μιλόσεβιτς, στη Σερβία ήλθε Αμερικάνικη επιχορήγηση. Ο Τζίτζιτς χαρακτηρίστηκε από τους Times σαν από τους σημαντικότερους πολιτικούς των αρχών του 21ου αιώνα. Το 1974 είχε καταδικαστεί από τις κομμουνιστικές αρχές για αντικομμουνιστική φοιτητική δράση και κατέφυγε στη Δυτική Γερμανία με παρέμβαση του Καγκελάριου Βίλλυ Μπράντ. Δολοφονήθηκε το 2003 και το όνομά του συνδέθηκε με τη ΣΕΡΒΙΚΗ ΜΑΦΙΑ. Ο Κοστούνιτσα έγινε Πρωθυπουργός από το 2004 έως το 2008, αφού συγκίνησε τους Σέρβους με τον λόγο του το 2008, μετά την ανεξαρτησία του Κοσσόβου, στον οποίο τόνισε ότι η επαρχία του Κοσσυφοπεδίου είναι Σερβική.
2) Μάρκο Τσβέτκοβιτς: Διαδέχτηκε τον Κοστούνιτσα στην Πρωθυπουργία διωρισμένος από τον Πρόεδρο Τάντιτς. Το 2008 αντιμετώπισε πρόταση μομφής.
3) Μπόρις Τάντιτς: Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (Σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης) μετά την δολοφονία του Τζίτζιτς. Στις προεδρικές εκλογές του 2004 έγινε Πρόεδρος. Ακολούθησε φιλοδυτική πολιτική και ζήτησε συγγνώμη το 2007 από την Κροατία για τα εγκλήματα των Σέρβων στον πόλεμο Ανεξαρτησίας της Κροατίας. Στις εκλογές του 2008 επανεξελέγη. Μετά την μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας από τοι Κόσσοβο, προκήρυξε πρόωρες εκλογές, με ζήτημα την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε δέχτηκε απειλές για την ζωή του. Στις εκλογές του 2012 ηττήθηκε από τον Νίκολιτς.
4) Τόμισλαβ Νίκολιτς: Ευρωπαϊστής. Αντιπρόεδρος του Ριζοσπαστικού Κόμματος, παραιτήθηκε το 2008 μετά από ασυμφωνία με τον πρόεδρο του Κόμματος Σέσελι, που δεν ήθελε ένταξη στην Ε. Ε. Ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα εις βάρος των Μουσουλμάνων της Βοσνίας στην Σρεμπρένιτσα κατά τον Βοσνιακό πόλεμο.
5) Αλεξάντερ Βούτσιτς: Το GOLDEN BOY της ΝΤ στη Σερβία. Γεννημένος το 1970, Υπουργός πληροφοριών του Μιλόσεβιτς (1998-2000), Υπουργός Άμυνας το 2012-2013. Πρόεδρος της Σερβίας το 2017 και ξανά στις εκλογές του 2022. Έμαθε Αγγλικά στο Μπράϊτον και εργάστηκε ως έμπορος στο Λονδίνο. Δημοσιογράφος στον Βοσνιακό πόλεμο και οπαδός του Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου. Σαν Υπουργός Πληροφοριών είχε επιβάλει πρόστιμα στους επικριτές δημοσιογράφους του Μιλόσεβιτς, πράγμα που αναγνώρισε ως λάθος του το 2014. Στις εκλογές του 2017 υποστηρίχτηκε από τον προκάτοχό του Νίκολιτς. Την εκλογή του ακολούθησαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, καθώς καταγγέλθηκε ότι θα επέβαλε αυταρχικό καθεστώς. Διώρισε Πρωθυπουργό το 2020 την Άννα Μπρνάμπιτς, δηλωμένη ανοιχτά λεσβία.
Το 2022 βρέθηκε ένα βήμα πριν τη ρήξη με τους Αλβανούς του Κοσσόβου λόγω της επιβολής αντικατάστασης των σερβικών πινακίδων κυκλοφορίας και ταυτοτήτων. Ο Σόλτς πίεσε το Βελιγράδι για επιβολή κυρώσεων στη Ρωσία. Ο Βούτσιτς δήλωσε ότι <<δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση Ουκρανικών εδαφών στη Ρωσία>>. Επίσης έχει απορρίψει το επιχείρημα του Πούτιν, που δικαιολόγησε με την μονομερή ανεξαρτησία του Κοσσόβου την απόσχιση των Λαϊκών Δημοκρατιών Ντονέτσκ και Λογκάνσκ από την Ουκρανία. Εξαρτώμενος ενεργειακά από την Ρωσία υπέγραψε τριετές συμβόλαιο παροχής φυσικού αερίου. Τον Βούτσιτς έχουν επισκεφτεί οι δικοί μας εκλεκτοί της ΝΤ Πάτερ-Κούλης, Σακελλαροπούλου, Δένδιας. Ο Μητσοτάκης έχει εκφράσει την υποστήριξή του στην ευρωπαϊκή προοπτική της Σερβίας. Τώρα τελευταία ο Βούτσιτς δεν συμμετέσχε στην σύνοδο των BRICS υπό την αιγίδα του Πούτιν στο Καζάν, διότι δέχτηκε την επίσκεψη του Μητσοτάκη και του Πολωνού ομολόγου του, οι οποίοι μετέβησαν στη Σερβία για να <<διαπιστώσουν τις πραγματικές διαθέσεις>> του Βούτσιτς για την ευρωπαϊκή ένταξη της Σερβίας.
ΣΧΟΛΙΟ : Στην κρίσιμη εποχή του τρεξίματος της τελικής φάσης του πλάνου της ΝΤ, όπως σε όλα τα Δυτικά κράτη, έτσι και στην φιλοδυτική (από το 2000 και μετά) Σερβία, επιλέχτηκε το κατάλληλο πρόσωπο στην κυβερνητική θέση για να βοηθήσει τοπικά την υλοποίηση της παγκοσμιοποίησης. Αυτός είναι ο νυν Πρόεδρος Αλεξάντερ Βούτσιτς. Νέος πολιτικός (όπως οι περισσότεροι GOLDEN BOYS διεθνώς του νεοταξίτικου συστήματος), κάνει ότι μπορεί για να τρέξει τα πλάνα στην Σερβική ιδιαιτερότητα. Παρά την ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ του σοδομικού πλάνου από την Σέρβικη κοινωνία, διαφημίζει διακριτικά την ανώμαλη αντζέντα μέσω της Πρωθυπουργού του. Ηγέτης της γειτονικής ομόδοξης χώρας στη διάρκεια της ΠΛΑΝΔΗΜΙΑΣ, κατέβαλε φιλότιμες προσπάθειες στην υλοποίηση του σχεδίου της κωρονοχούντας, ακολουθώντας τα συστημικά μέτρα (απαγορεύσεις, εγκλεισμούς κ.λ.π.) και καταφέρνοντας να μπολιάσει 3,4 εκατ. συμπολίτες του (40% του πληθυσμού). Το μικρό ποσοστό οφείλεται στο ότι το κωρονοαφήγημα δεν βρήκε μεγάλη ανταπόκριση στην Σέρβικη κοινωνία και στο ότι η Σερβία και γενικά τα Δυτικά Βαλκάνια δεν στοχοποιήθηκαν ιδιαίτερα από τον ΠΟΥ, και δεν προμήθευσαν την Σερβία με εμβόλια. Έτσι ο καϋμένος Βούτσιτς έτρεχε μόνος του να προμηθευτή τις απαραίτητες ποσότητες από Μόσχα (Sputnik), Κίνα (sinofarm) και από τις υπόλοιπες εταιρείες.
Δείχνοντας απαράμιλλο ζήλο χορήγησε δωρεάν αρκετές ποσότητες εμβολίων σε αδελφές χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Σκόπια, Μαυροβούνιο, Βοσνία). Τέλος προσπαθώντας να κρατήσει τα προσχήματα απέναντι στην παραδοσιακά φιλορωσική Σερβική κοινωνία, υποδύεται (εννοείται φραστικά μόνο) τον καλό Σλάβο ηγέτη που έχει καλές σχέσεις με την μεγάλη Μητέρα των Σλάβων, την Ρωσία, ενώ στην πολιτική του πρακτική είναι μία μαριονέττα των Δυτικών. Σαν καλό παπαγαλάκι της Εβραιοκαμπαλιστικής παρέας, διαφημίζει σε τακτά διαστήματα (σε ρόλο προφήτη) τον επικείμενο Γ’ΠΠ.
Ο Βούτσιτς (και οι προκάτοχοί του πρόδρομοι της μετακομμουνιστικής Σερβίας) οδηγούν το τραίνο της χώρας τους στις ράγες του ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΜΟΥ των Εβραιοσιωνιστών της Πενταρχίας του σκότους, με σκοπό την Δικτατορία του Μεγάλου Αδελφού και παρά την πατροπαράδοτη φιλία και φυλετική συγγένεια με την Ρωσία, διάλεξαν να ενταχθούν στο Δυτικό στρατόπεδο και όχι στο Ανατολικό στρατόπεδο Παγκοσμιοποιητών (της Ψηφιακής Δικτατορίας σε εθνικό επίπεδο), που πλαισιώνουν μικροί και μεγάλοι ηγέτες (Τραμπ, Πούτιν, Τζιπίγκ, Ορμπάν, Φίτσο, Λεπέν, Πελόνι κ.α.) (ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
ΑΔΕΛΦΙΚΑ
ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΙΦΚΩΒΙΚΟΣ
