Η προπαγανδιστική εκστρατεία της συγκυβέρνησης δεν σταματά μπροστά σε τίποτα.
Την ώρα που έχει εξαθλιώσει την μεγάλη εργαζόμενη πλειονότητα της κοινωνίας με την ανεργία στο 30%, τους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα να μειώνονται και άλλο, τις φοροεπιδρομές που πλέον δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν προσπαθεί να μας πείσει ότι πρέπει να είμαστε επιπλέον και χαρούμενοι γιατί “σώζει την χώρα”.
Έτσι επίσημα φερέφωνα βγαίνουν στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και μας μιλούν για το “πρωτογενές πλεόνασμα” και την “βελτίωση του ισοζυγίου (εξωτερικών) πληρωμών”. Πρόκειται, για άλλη μία φορά, για χυδαία ψέμματα.
Πρώτον, το περσινό πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα είναι αποτέλεσμα στατιστικών αλχημειών βασίσθηκε στην εσωτερική στάση πληρωμών του δημοσίου δηλαδή ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του είχαν εκτιναχθεί και παραμένουν και σήμερα στα ύψη, εκτός από τα οφειλόμενα στους διαπλεκόμενους μεγαλοεργολάβους στη δραματική μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων που επειδεινώνει την ύφεση και στις ληστρικές φοροεπιδρομές που πλέον μοιάζουν με εξορμήσεις πλιατσικολόγησης στρατού κατοχής.
Έτσι η κυβέρνηση και τα φερέφωνα της εμφανίσθηκαν ακιζόμενοι και πανηγυρίζοντες ότι φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ψεύδονται ασύστολα γιατί γνωρίζουν ότι αυτό το “πρωτογενές πλεόνασμα” είναι εικονικό. Γνώριζαν πολύ καλά (από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους) αυτό που ανακοινώθηκε αλλά και από την Τράπεζα της Ελλάδος ότι όχι μόνο το λογιστικό νούμερο που ανέφεραν ήταν κατασκευασμένο αλλά και ότι στην πραγματικότητα υπάρχει ταμειακό έλλειμμα.
Ως γνωστόν, το πρωτογενές ισοζύγιο (πλεόνασμα ή έλλειμμα) της κεντρικής διοίκησης υπολογίζεται δημοσιονομικά και ταμειακά. Έτσι λοιπόν το υπουργείο οικονομικών ανακοίνωσε ότι το ταμειακό έλλειμμα του 2015 (3.061 εκ. ευρώ) αυξήθηκε την περίοδο Ιανουραρίου-ιουνίου 2016 στα 5.268 εκ. ευρώ). Φυσικά η είδηση καταχωνιάσθηκε ενώ κάποιοι βγήκαν και δήλωσαν με νόημα ότι στο τέλος του χρόνου θα κριθεί το ζήτημα. Με άλλα λόγια περιμένετε νέα φοροεπιδρομή.
Δεύτερον, η βελτίωση του ισοζυγίου είναι ασταθής και προκύπτει κυρίως από τη δραματική μείωση των εισαγωγών λόγω κατάρρευσης της εσωτερικής ζήτησης. Μάλιστα η κατάρρευση αυτή δεν αφορά μόνο την κατανάλωση αλλά ακόμη και τις αγορές ενδιάμεσων εισροών (δηλαδή προϊόντων που χρησιμοποιούνται για την εγχώρια παραγωγή άλλων προϊόντων). Δηλαδή πλήττει και την εγχώρια παραγωγή καθώς αυτές οι εισαγωγές δεν υποκαθίστανται από εγχώρια προϊόντα αλλά είναι κυρίως γραμμές παραγωγής που συρρικνώνονται ή και κλείνουν εντελώς.
Οι εξαγωγές είναι πάντα ασταθείς και εξαιρετικά ευμετάβλητες. Έτσι τα τριμηνιαία στοιχεία που δείχνουν μικρές βελτιώσεις εύκολα τα διαδέχονται άλλα με πολύ χειρότερα αποτελέσματα. Στο εύλογο ερώτημα γιατί η κυβέρνηση και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ παίζουν αυτό το άθλιο παιχνίδι η απάντηση δεν είναι δύσκολη. Πρώτον, ελπίζουν να κερδίσουν πολιτικό χρόνο έτσι ώστε να μηχανευθούν κάποιο νέο κόλπο..Δεύτερον, βαυκαλίζονται ότι έτσι θα κατορθώσουν να αναισθητοποιήσουν με ψευδαισθήσεις την μεγάλη χειμαζόμενη κοινωνική πλειονότητα για να ανεχτεί την δυστυχία στην οποία βυθίζεται. Φυσικά ξεχνούν ότι το σιδερένιο χέρι της δυστυχίας μπορεί να εξεγείρει ακόμη και τους πιο πειθήνιους.
Τρίτον, θέλουν να καλλιεργήσουν ένα αίσθημα θετικών προσδοκιών γιατί μπορεί να βοηθήσει άμεσα στο μεγάλο τρέχον πρόβλημα του ελληνικού ζητήματος: τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών. Με άλλα λόγια ελπίζεται να βρεθούν κορόιδα για να βάλουν λεφτά έτσι ώστε οι ιδιώτες τραπεζίτες να κρατήσουν τις τράπεζες τους γιατί φυσικά οι ίδιοι δεν είναι ηλίθιοι και τα προσωπικά λεφτά τους τα έχουν σε φορολογικούς παραδείσους.
Έτσι το ελληνικό πολιτικό καθεστώς σε αγαστή συνεργασία με τους διεθνείς τοκογλύφους του προσπαθούν να ελέγξουν τα πράγματα μέχρι και τις Αμερικανικές εκλογές. Να μην παραξενέψει κανένα εάν στο επόμενο διάστημα αρχίσουν τα όργανα της διαπλοκής και μας μιλούν για εκτροχιασμό του Μνημονιακού προγράμματος και ανάγκη νέων μέτρων.
Όμως, επειδή υπό τις παρούσες συνθήκες η κυβέρνηση δεν θα μπορεί να αντέξει νέα μέτρα, ελπίζει σε κάποιο χρύσωμα του χαπιού. Δηλαδή τα νέα μέτρα να συνδυασθούν με μία νέα αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας έτσι ώστε να μπορεί να προβληθεί ότι “άλλη μία τελευταία προσπάθεια χρειάζεται, κάντε υπομονή και αν είμαστε καλά παιδιά θα βοηθήσουν και οι ξένοι”. Πρόκειται για εξεζητημένες ελπίδες.
Παρά τις υποβόσκουσες προσδοκίες και τις αμερικανικές πιέσεις, η Γερμανία εξακολουθεί να μην συζητά ένα κούρεμα του επίσημου διακρατικού χρέους και το μόνο που βλέπει είναι μία αναδιάρθρωση του. Αυτό δεν είναι επαρκές γιατί το χρηματοδοτικό κενό δηλαδή τα μη δυνάμενα να εξυπηρετηθούν ελλείμματα της ελληνικής οικονομίας που έχουν διογκωθεί λόγω της Μνημονιακής ύφεσης θα αυξάνει.
Ακόμη και αν στο τέλος υπάρξει ένας ενδιάμεσος συμβιβασμός με κάποιο κούρεμα το καθαρό αποτέλεσμα για την ελληνική οικονομία θα είναι μηδαμινό. Συνεπώς, ούτως ή άλλως νέα μέτρα θα χρειασθούν.
