Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, μετά τη θριαμβευτική επανεκλογή της το καλοκαίρι του ’23, διαμορφώνει (ηθελημένα ή αθέλητα) προϋποθέσεις διαφοροποίησης από την πολιτική Σαμαρά και προσέγγισης με τον ”προοδευτικό χώρο” επί θεμάτων εξωτερικής-μεταναστευτικής πολιτικής και εσωτερικής-κοινωνικής.
Έτσι, στην πρώτη περίπτωση, το ΥΠΕΘΑ — με το ΝΑΙ του ΣΥΡΙΖΑ στη φαρέτρα του για τις αμυντικές δυνάμεις και το πάγωμα νέων εξοπλιστικών (προς ικανοποίηση του φόβου του Ερντογάν για υπεροπλία μας στο Αιγαίο), εγκαινίασε την περίοδο της εξοπλιστικής αυτοσυγκράτησης για λόγους… ”επαναξιολόγησης προτεραιοτήτων των εξοπλιστικών προγραμμάτων και για συνετή δημοσιονομική διαχείριση”, όπως δικαιολογήθηκε ο κ. Δένδιας.
Εδώ και καιρό, εντωμεταξύ, ο εν λόγω υπουργός δεν μας έχει πληροφορήσει για το αν τα ελληνικά μαχητικά πάνω από τα νησιά του Αιγαίου πετούν αφοπλισμένα ή όχι. Γιατί αν συμβαίνει το πρώτο, η αποστρατιωτικοποίησή τους έχει συντελεστεί σιωπηρά (ικανοποιώντας το χρόνιο αίτημα των Τούρκων) ως επιστέγασμα των μυστικών συμφωνιών του Βερολίνου προ τριετίας με υπογραφές γραπτών εγγυήσεων μεταξύ Σουρανή-Καλίν (εκπροσώπων Ελλάδας-Τουρκίας με διαμεσολαβητή τη Γερμανία).
Ως εκ τούτου, επί της συντελεσθείσας ή καθ’ οδόν αποστρατιωτικοποίησης ελληνικών νησιών, ας μην επιμένουν οι της κυβέρνησης ότι δεν τίθεται θέμα απογύμνωσής τους (βλ. συνέντευξη του βουλευτή Σερρών και γραμματέα Διεθνών Σχέσεων της ΝΔ Τάσου Χατζηβασιλείου στην εφημερίδα Türkiye: ”Οι εξοπλισμοί στα νησιά είναι εκτός συζήτησης Μητσοτάκη-Ερντογάν”).
Ας μην επιμένουν στην προσπάθειά τους να επικαλύψουν τις κυβιστήσεις τους πίσω απ’ το θέμα της μη εξοπλιστικής αποκατάστασής τους μετά την απομάκρυνση των ρωσικών συστημάτων άμυνας λόγω Ουκρανίας, γιατί το ζήτημα έχει ουρά τις… κορβέτες που ”επαναξιολογούνται”.
Άρα…,πολύ πιθανόν, να μη μας έρθουν αυτές. Όπως δε θα μας έρθει και η τέταρτη γαλλική FDi Belh@rra, αφού στόχος μας — μετά την 7η Δεκεμβρίου, ημέρα επίσκεψης στην Αθήνα του Ταγίπ Ερντογάν –έγινε ο ήρεμος ύπνος του με εξοβελισμένες τις εξοπλιστικές αφορμές που του δίναμε για να μας φοβερίζει…
Στην περίπτωση της κοινωνικής πολιτικής, πάλι, η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να αναδείξει (κόντρα στη βούληση Σαμαρά) το νέο της πρόσωπο, το εκσυγχρονιστικό, το προοδευτικό, που τη δείχνει πρόθυμη να νομοθετήσει τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία τους.
Προετοιμάζει το έδαφος για συγκυβέρνηση με ΚΙΝΑΛ ή ΣΥΡΙΖΑ, κρυμμένη πίσω από το προσωπείο της ”Δημοκρατικής Συμμαχίας” της Ντόρας Μπακογιάννη, που είναι αναφανδόν υπέρ των αλλαγών αυτών; Ποιος ξέρει.
Την ίδια πάντως, που βγάλαμε προ καιρού από το κάδρο της κριτικής μας λόγω των προβλημάτων υγείας της, την είδαμε να επανέρχεται δριμύτερη στη Βουλή, ”προοδευτικότερη” και δηκτικότερη απέναντι στον… ”λαϊκιστή” Σαμαρά (αν και από δεκαετίας συνομιλεί η ίδια με τον ”αρχιερέα” του λαϊκισμού Τσίπρα…).
Με τα υπάρχοντα δεδομένα, συνεπώς, και τη στροφή προς το Κέντρο του Στέφανου Κασσελάκη, δεν αποκλείεται να δούμε στα… ”Προσεχώς” περαιτέρω προσέγγιση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, που ίσως ανοίξει το δρόμο για μελλοντική συγκυβέρνηση, όταν αρχίσει η δεύτερη να φθίνει.
Προσέγγιση με κοινό τόπο το εσωτερικό θέμα του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία τους και εξωτερικό την ελληνοποίηση μεταναστών, μετά την αιφνιδιαστική κατάθεση της τροπολογίας Καιρίδη για άδεια διαμονής με σκοπό την εργασία σε πολίτες τρίτων χωρών.
Η επιλογή του πρωθυπουργού στο πρόσωπο του Καιρίδη ως υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου ήταν ”ύποπτη” εξαρχής για κυβίστηση της κυβέρνησης στο Μεταναστευτικό, γιατί ο εν λόγω πολιτικός ήταν κάτι παραπάνω από φιλελεύθερος και οι απόψεις του στο θέμα αυτό προσιδίαζαν περισσότερο στο πρόγραμμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας παρά της Νέας Δημοκρατίας η οποία βάδιζε — τα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης της τελευταίας — στις αρχές του Αντώνη Σαμαρά).
Του Αντώνη Σαμαρά ο οποίος δικαίως ζήτησε από την κυβέρνηση την απόσυρση της τροπολογίας Καιρίδη για τις άδειες μεταναστών, αφού η εν λόγω διάταξη κάνει αυτό που λέει ο πρώην πρωθυπουργός: ”Νομιμοποιεί στην πράξη όλους τους λαθρομετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια”…
Μόνο που ο Σαμαράς άργησε να καταλάβει ότι η ”ελαστικοποίηση” στο θέμα των παράνομων μεταναστών από την ΝΔ (ακόμα και γι’ αυτούς των οποίων η αίτηση ασύλου απορρίφθηκε ή το διαβατήριό τους έχει λήξει) ήταν προσχεδιασμένη πολιτική για να εφαρμοστεί στη δεύτερη τετραετία υπό την… προστατευτική ομπρέλα της πρώην αρχηγού της ”Δημοκρατικής Συμμαχίας” Ντόρας Μπακογιάννης, άτυπης ”συμβούλου” του πρωθυπουργού με καθήκοντα συνδέσμου μεταξύ Κ.Ο-Μαξίμου…
Υπάρχει σαφώς δοκιμασία της κυβέρνησης για την αξιοπιστία της στο θέμα αυτό, καθώς η ίδια — δια στόματος του εκπροσώπου της Παύλου Μαρινάκη — διαβεβαίωνε προ τριμήνου (Σεπτέμβριος ’23) ότι δεν ήταν πρόθεσή της οι ελληνοποιήσεις ή νομιμοποιήσεις μεταναστών. Ότι δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός και το θέμα προκλήθηκε από παρανόηση κάποιων ΜΜΕ…
Δοκιμασία υπάρχει και για τον Αντώνη Σαμαρά, που είδε να αποσύρουν την πολιτική του η οποία δικαιώθηκε το ’20 στον Έβρο και συνέχισε να δικαιώνεται με τα pushbacks της νομιμότητας που έσβησαν τον απόηχο του ”ανοίξαμε και σας περιμένουμε” του Αλέξη Τσίπρα και του Προκόπη Παυλόπουλου (ως υπουργού των Εσωτερικών) επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή.
Δοκιμασία για τον Αντώνη Σαμαρά είναι και το γεγονός ότι το alter ego του άλλοτε στο κόμμα (βλ. υπουργό Εργασίας Άδωνι Γεωργιάδη) εξελίχθηκε σε πρωταθλητή κυβιστήσεων επί το προοδευτικότερον ακόμα και στο μεταναστευτικό, με εμφανείς αποστάσεις από τον πρώην πρωθυπουργό.
Αποστάσεις με τον ισχυρισμό ότι ”Το πρόβλημα της ελλείψεως εργατικών χειρών, κυρίως σε αγροτικές εργασίας και στην κατασκευή, θα λυθεί μόνο με νόμιμες μετακλήσεις εργαζομένων από το εξωτερικό και κυρίως από χώρες με τις οποίες θα συνάψουμε διακρατικές συμφωνίες” (βλ. Γεωργία, Ινδία, Βιετνάμ, Φιλιππίνες, Αρμενία, Σαουδική Αραβία).
Ισχυρισμό που συνιστά ταύτιση με τις θέσεις τις οποίες είχε εκφράσει προ τριετίας για το Μεταναστευτικό η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν ζητούσε ενσωμάτωση και αφομοίωση των μεταναστών στα χωριά της Κρήτης (Ιούνιος 2023)…
Ασφαλώς ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να ”χρυσώσει το χάπι” για τον Σαμαρά εκφράζοντας το σεβασμό του για την ιδιαίτερη ευαισθησία του σε θέματα εθνικής ταυτότητας, αλλά η ουσία είναι ότι στήριξε απόλυτα την τροπολογία Καιρίδη για το Μεταναστευτικό.
Τη στήριξε και προσπάθησε να αμβλύνει τις αρνητικές εντυπώσεις στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας τονίζοντας ιδιαίτερα ότι ”η διάταξη αυτή δεν αλλάζει το όριο από τα 3 στα 7 χρόνια παραμονής των μεταναστών. Δίνει μία άπαξ ευκαιρία σε όσους έχουν συμπληρώσει τρία χρόνια στην Ελλάδα, έχουν λευκό ποινικό μητρώο, διατηρούν νόμιμη εργασία στη χώρα μας και πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές και φόρους”.
Ωστόσο ο Σαμαράς δεν πείστηκε για την ανάγκη μαζικών ”ελληνοποιήσεων” με στόχο την κάλυψη των αναγκών στις αγροτικές εργασίες. Και το πρόβλημα για το κυβερνών κόμμα είναι ότι, παρά τις αποσαφηνίσεις που δόθηκαν από κυβερνητικά στελέχη, ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει αμετάπειστος στη θέση του ότι με το εν λόγω μέτρο η Ελλάδα θα μετατραπεί σε ”φάρο προσέλκυσης μεταναστών”.
Κι αυτή είναι η τρίτη παρέμβαση Σαμαρά μετά τα ελληνοτουρκικά και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, παρεμβάσεις-”κλειδιά” που ταράζουν τα εφησυχασμένα ύδατα του Μαξίμου αναδεικνύοντας τη διάσταση απόψεων για μείζονα θέματα στο εσωτερικό της ΝΔ.
Τη διάσταση απόψεων και τον ρόλο του ”αντάρτη” Σαμαρά στο κυβερνών κόμμα. Του ”αντάρτη” με την έννοια του ασυμβίβαστου, που δηλώνει ”Παρών” ως επικεφαλής της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος (δεκάδες βουλευτές της οποίας εκδηλώθηκαν, ήδη, στηρίζοντάς τον).
Επικεφαλής της ”πατριωτικής πτέρυγας”, η οποία έδινε την εντύπωση ως τώρα — με αφορμή τις κυβιστήσεις του Άδωνι προς την πλευρά του μητσοτακέικου — ότι τείνει να απορροφηθεί από την φιλελεύθερη του Κυριάκου.
Έδινε την εντύπωση, αλλά δεν απορροφήθηκε γιατί κάθε προσπάθεια εκμηδένισης του πρώην πρωθυπουργού στους κόλπους του κόμματος (ενδεικτική η αντίδρασή του δια της απουσίας του από την ομιλία Μητσοτάκη για τον προϋπολογισμό του ’24) προκάλεσε αφύπνιση των ”Σαμαροφυλάκων” και αναθέρμανση των ιδεών του Σαμαρά για το Μεταναστευτικό και γενικότερα τη διασφάλιση των συμφερόντων της πατρίδας και της ομοιογένειας του ελληνικού πληθυσμού.
Της εθνικής ομοιογένειας των Ελλήνων την οποία απειλούν ο πολιτισμικός κατακερματισμός, ο πολυπολιτισμός και η μαζική ενσωμάτωση στον κοινωνικό ιστό αλλοεθνών και αλλόθρησκων μεταναστών, επιπρόσθετα των χιλιάδων που έχουν αφιχθεί ήδη τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, για τους οποίους — κατά δήλωση της υφυπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου Σοφίας Βούλτεψη — ”Δεν ξέρουμε ακόμα ποιος βρίσκεται πού στην Ελλάδα”…
