ΚΥΑΝΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΣ : Οι Γιανναράδες & οι ακαδημαϊκές κολομπίνες της διανοήσεως #α

ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 

Από καιρόν ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το θέμα.  Το ζήτημα δεν είναι ο συγκεκριμένος εκλιπών καθηγητής και δεν προσβάλω την μνήμη του (Άλλος θα τον κρίνει) αλλά η αντιμετώπισις εκάστου ομοίου ζώντος από μας, ως ΒουδοΒραχμαπούτρα, ως είδωλον θεϊκόν ή έστω ημίθεον, όπως ακριβώς συμβαίνει σε popstars ή αστέρες γενικώς της μπάλας ή των “μπαλακίων”.  Ίσως και μία προσφάτως υποσχεθείσα απάντησις σε ορθόδοξον αδελφόν. 

Δεν θα με ενοχλούσε ιδιαιτέρως αυτή η συμπεριφορά του κοσμάκη, όμως όταν την βλέπω σε ανθρώπους κάποιου πνευματικού επιπέδου, ασχέτως αν είναι γνωστοί ή και συγγενείς, ομολογώ ότι ανησυχώ δια το μέλλον μας.  Τούτο διότι εξαρτούν από αυτούς την ζωή μας, αναθέτοντες εξουσίαν εφ’ημών, όπως πολιτική, δικαστική, διοικητικήν ή πνευματική, με κριτήρια χαμηλοτάτου επιπέδου, ενώ η ικανότης αυτών αποδεικνύεται εν τη πράξει εντελώς ακατάλληλος δια την θέσιν, που υπηρετούν. 

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ 

Δίνω κάποια παραδείγματα, ώστε να γίνω αντιληπτός : πόσοι και πόσοι πολιτικοί, δεν ψηφίσθηκαν από την πλειοψηφία του κόσμου, ώστε να διαχειρισθούν το μέλλον του τόπου και τελικώς το κρατικό σκάφος βουλιάζει;  Πότε η λειτουργία του κράτους βελτιώθηκε (έστω τα τελευταία 50 έτη) από αυτούς που ψηφίσθηκαν με κριτήρια τα φρύδια, την σεξουαλικότητα, το χαμόγελο Colgate ή τον επαιρόμενον σοδομισμόν τους;  Ήταν αυτά κριτήρια επιλογής κυβερνώντων;  Προ κάποιων εκλογικών αναμετρήσεων, ερωτήθηκε από ψηφοφόρον υποψήφιος πρωθυπουργός : 

– Ζητάς μέσω της ψήφου την έγκρισίν μου (διότι εγώ είμαι ο κυρίαρχος λαός και μέτοχος του κράτους) να σου αναθέσω την λειτουργία του κράτους και να εξασφαλίσεις το μέλλον μας.  Δεδομένου ότι το κράτος είναι μία μεγάλη επιχείρησις, ποία η επιχειρηματική εμπειρία σου, για να σε εμπιστευθώ; 

Ο πολιτικός ξεροκατάπιε και ψέλισε : 

– Στα νιάτα μου είχα ανοίξει μία πιτσερία… (σημ. οι περισσότεροι δεν έχουν ούτε εμπειρία περιπτέρου…) 

Όποιος προσπαθήσει να προσληφθεί οπουδήποτε, γνωρίζει καλώς ότι του ζητείται σχετική γνώσις, ικανότης και εμπειρία.  Αν λοιπόν σφύζεις από σεξουαλικότητα ή είσαι faux vyzou, μπορείς άνετα να προσληφθείς ως πορνοστάρ ή σε οίκον ανοχής (παρεμπιπτόντως, λέγεται ότι υπερτερούν οργανωτικώς έναντι του κράτους) αλλά σαφώς απορρίπτεσαι ως πολιτικός.  Αν έχεις χαμόγελο Colgate, είναι διάπλατος ο δρόμος στον διαφημιστικόν τομέα αλλά απορρίπτεσαι ως πολιτικός.  Αυτό λέει η λογική, αλλά ελάχιστοι εξηγούν γιατί οι ίδιοι δέχονται να ελεγχθούν προ προσλήψεως, πιθανότατα σκληρά, με βάσει τα προσόντα τους, όμως οι ίδιοι παραχωρούν τον έλεγχον του μέλλοντός τους σε εντελώς ανάξια ανθρωποειδή.  Ουδείς ασχολείται αν 50+ έτη πέρασαν γενιές και γενιές κοψοχέρηδων ή κοψοκέφαλων, αλλά οι ίδιοι εξακολουθούν μαζοχιστικώς τα ίδια χούγια, επιμένοντες στους αναξίους και επικινδύνους. 

Θα πουν κάποιοι τί σχέσιν έχει η πολιτικοί με τους φιλοσόφους ή τους διανοητές, εμείς τους ψηφίζουμε;  Απαντώ ότι η κατάστασις είναι ομοία, ουσιαστικώς τους ψηφίζουμε ενώ παρομοίως στερούνται των αναγκαίων προσόντων. 

Ο συγκεκριμένος, όπως και πολλοί άλλοι, παρουσιάσθηκε ως φιλόσοφος, που θεολόγησε επί Ορθοδόξων θεμάτων και κάποιοι κατηγόρησαν την Θεολογική σχολή, που δεν τον εδέχθη ως καθηγητήν.  Ευτυχώς που στη συγκεκριμένη περίπτωσιν η σχολή έλαβε ορθήν απόφασιν, διότι στην πλειοψηφίαν των άλλων αποφάσεων αστόχησε. 

ΣΧΕΣΙΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ 

α – Φιλοσοφία 

Η Φιλοσοφία υπήρξε μία μνημειώδης προσπάθεια των αρχαίων Ελλήνων να ερευνήσουν την καθολικήν Αλήθεια, να καταδείξουν την αρχήν των πάντων, τον σκοπόν της ζωής και κυρίως το τέλος,  Με απλά λόγια να εύρουν από πού ήρθαμε, πώς πορευόμαστε και πού θα πάμε.  Πέραν αυτών έδωσε τα εργαλεία δομήσεως της γνώσεως (πχ. Λογική), ώστε να αναπτυχθούν οι Επιστήμες και να πλατυνθεί η γνώσις.  Όλα προς βελτίωσιν της ανθρωπότητος και με βάσιν την τριπλοδιύλισιν του Σωκράτους, τα φίλτρα Αληθείας, αγαθοσύνης και χρηστικότητος. 

Αν η Φιλοσοφία άρχισε από ατομικές προσπάθειες πνευματικών ηρώων, όπως οι Επτά Σοφοί, στην επιτομή της επί της τριάδος Σωκράτους-Πλάτωνος-Αριστοτέλους, αναζητεί ομαδικώς την Αλήθεια και μάλιστα την έχουσα σχέσιν με τον άνθρωπον.  Προσωπικώς την ονομάζω Φιλαλήθεια, καθόσον σοφία είναι η γνώσις της Αληθείας.  Οποιοσδήποτε δημιουργεί το ψεύδος, αγνοεί όμως να διακρίνει την Αλήθεια. 

Οι φιλοσοφικοί διάλογοι του Σωκράτους, όπως τους μετέφερε ο μαθητής του Πλάτων, αποσκοπούσαν στην ομαδική αναζήτησιν της Αληθείας με τον κατά Πλάτωνα έρωτα.  Ο πλατωνικός έρως, ουδεμία σχέσιν είχε με σεξουαλική κατάστασιν, όπως εσφαλμένως νομίζουν κάποιοι επειδή “κάποιοι με δόλον τους πιπίλισαν το μυαλό” διασπείροντες το ψεύδος.  Οι γυναίκες εκείνη την εποχή αδυνατούσαν να συμμετέχουν στις συζητήσεις των συμποσίων.  Ο πλατωνικός έρως αφορούσε πνευματική συνεύρεσιν μεταξύ των συμμετεχόντων, με αγάπη και σεβασμόν των απόψεων των άλλων, ώστε όλοι μαζί να “εκμαιεύσουν” την ζητουμένην Αλήθεια.  Δυστυχώς, όπως ο Πλάτων ομολογεί, παρόλην τον επιδειχθέντα πλατωνικόν έρωτα, ουδέποτε οι συζητήσεις κατέληξαν σε καθολικήν αποδοχή της αναζητουμένης Αληθείας. 

Ας προσέξομεν ότι εγίνετο προσπάθεια όχι συνθέσεως απόψεων, όπως υποτίθεται ότι προσπαθούν τα πολιτικά κόμματα.  Ούτε προσπαθούσαν να επιβάλουν την άποψιν της πλειοψηφίας, λειτουργώντας με “δημοκρατικά” κριτήρια.  Η προσπάθεια εστιαζόταν να ανακαλύψουν την οικουμενικήν Αλήθεια, ώστε όλοι ασμένως να την δεχθούν.  Όμως αυτό απεδείχθη ανθρωπίνως αδύνατον και ο στόχος της Φιλοσοφίας, η ανακάλυψις της Αληθείας, μέχρι σήμερον είναι ανεκπλήρωτος, ώστε παρόλο το τότε πνευματικό του ύψος ο Ελληνισμός, κατέρρευσε πολιτικώς και πνευματικώς, καταντώντας δουλάκι της Ρώμης, 

β – Ορθόδοξος θεολογία 

Η ενανθρώπισις του Λόγου του Θεού, απεκάλυψε την Αλήθεια, που δεν ανακαλύπτεται (όπως η Φιλοσοφία στόχευε) αλλά αποκαλύπτεται σε όποιον Εκείνος θέλει.  Το δήλωσε ο ίδιος ο Θεάνθρωπος («…πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τίς ἐστιν ὁ υἱός, εἰ μὴ ὁ πατήρ, καὶ τίς ἐστιν ὁ πατήρ, εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι» Λουκ.ι’22) δηλώνων επιπλέον «…χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ιω.ιε’5).  Η νομιζόμενη αποτυχία της Φιλοσοφίας οφείλεται εκεί και από πλευράς μου δεν την κατηγορώ, ήταν μια τρομακτική πνευματική προσπάθεια των Ελλήνων, η οποία όμως ήταν προορισμένη εξ Ουρανού να καταδείξει τα ανθρώπινα όρια.  Τονίζω ότι και αυτή δώρημα εξ Ουρανού ήταν, παραχωρηθέν ως σπερματικός λόγος. 

Ο ερχομός λοιπόν του Χριστού επί γης, της Αληθείας των πάντων, σήμανε το τέλος της Φιλοσοφίας, αποκαλύπτων όλα όσα προσπαθούσε εκείνη να ανακαλύψει και έτι περισσότερα.  Μας είπε από πού ήρθαμε, πού θα πάμε και τον τρόπον πορεύσεως “αριστερόθεν ή δεξιόθεν” (καμμία σχέσις με πολιτικά κόμματα). 

Η όλη δομή της Ορθοδόξου θεολογίας παρεδόθη είτε υπό του Κυρίου είτε μέσω Αποστόλων, Αγίων Πατέρων ή Οικουμενικών Συνόδων και προς επιβεβαίωσιν αυτού ο Θεός κατέδειξε τους αγίους Του με θαύματα και Θεοσημεία (όπως τα κριτήρια αγιοκατατάξεως).  Ο κάθε Άγιος δεν παρουσίασε την Αλήθειαν ως προσωπικήν επίτευξιν αλλά με άκρα ταπεινότητα ως παράδοσιν εξ Ουρανού κι αυτό είναι βασικό στοιχείο της Ορθοδόξου δογματικής : “η παρεδοθείσα εξ Ουρανου Αλήθεια, δεν είναι εγωιστική αλλά καθολικώς αποδεχομένη και κυρίως Μία”. 

Εδώ λοιπόν έγκειται η αποστροφή μου για τα έργα του κάθε φιλοσόφου Γιανναρά, διότι εμφανίζονται (ακόμα και ορθόδοξοι) να ομιλήσουν για αλήθειά τους ευθέως αντιτιθεμένη προς την παραδομένην εξ Ουρανού Αλήθειαν.  Πώς 

είναι δυνατόν η παρουσιαζομένη αλήθεια από αυτούς να έρχεται σε ευθεία αντίθεσιν με αγίους, με δοχεία Θείας Χάριτος δηλαδή, κατηγορώντας αυτούς.  Κατηγορία και έπαρσις μαζί!  Ουσιαστικώς κατηγόρησε το Άγιον Πνεύμα!  Αναρωτήθηκε κάποιος αν τον εκλιπόντα (ή τους ομοίους του) κατέδειξεν ο Τριαδικός Θεός, αν μυρόβλησε το σκήνωμά του ή έστω έδειξε νεκρικήν ακαμψίαν, ώστε να θεωρηθεί φορέας αποκαλυπτικής γνώσεως; 

Η χαρακτηριστική εικών του αληθώς θεολογούντος είναι του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου να γράφει, όσα του λέει στο “αυτάκι” ο Μέγας Παύλος, γι αυτό και το συγκεκριμένο αυτάκι διατηρείται ζεστό 16 αιώνες μετά.  Η Αλήθεια της Ορθοδοξίας κυριολεκτικώς αποκαλύπτεται-ψιθυρίζεται στο αυτί των Αγίων Πατέρων, χάριν της ψυχικής καθαρότητος και της “κενώσεως” αυτών.  Πώς είναι δυνατόν, ο ϊδιος ο Θεάνθρωπος να λέει : «πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου» και ο άλλος να έχει το θράσος και την έπαρσιν ότι τα ανακάλυψε μόνος;  Την έπαρσιν, το πρώτον εμφανισθέν πάθος στον κόσμον, το οποίον κατεκρήμνισε τον Εωσφόρον. 

ΑΣΥΜΒΑΤΟΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ & ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ 

Είναι απολύτως σημαντική η αντίληψις ότι Φιλοσοφία και Ορθόδοξος θεολογία είναι παντελώς ασύμβατες.  Η Φιλοσοφία προ Χριστού ήταν “σπερματικός λόγος”, ήταν δώρημα Θεού.  Όμως μετά Χριστόν, είναι παντελώς άχρηστος και παρασιτική για την Ορθοδοξίαν.  Αν ασκείται εκτός ορθοδόξων καλώς, πιθανόν η αντίληψις της αστοχίας της να τους οδηγήσει μετά από … αιώνες στην Αλήθεια του Χριστού, όπως οδήγησε τον Άγιον Διονύσιον Αεροπαγίτην και τους μετ’αυτού. 

Η Φιλοσοφία όμως για τους Ορθοδόξους έχει παντελώς αστοχήσει.  Ήταν ένα ουράνιο μάθημα ότι «χωρίς Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν». Μας κληροδότησε όμως τον επιστημονικόν τρόπον δομήσεως της γνώσεως και την Λογική του Αριστοτέλους, που χρησιμοποιούνται και στην ορθόδοξον θεολογία. 

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΕΚΛΙΠΟΝΤΟΣ 

Αν εξετάσομε τον εκλιπόντα, όχι με ορθόδοξα αλλά φιλοσοφικά κριτήρια, ας μας πει κάποιος πως τεκμηριώνει τα τρια φίλτρα της τριπλοδιυλίσεως του Σωκράτους (αλήθεια-χρηστικότης-αγαθοσύνη), ώστε να γίνουν αποδεκτά τα έργα του;  Τελικώς τί μένει; ο λόγος και η γραφή του, που χαϊδεύουν το εγώ μας!  ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΨΗΦΙΣΘΕΝΤΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ… Αυτό που ο Nietsche όρισεν ως υποκειμενικήν αλήθεια εκάστου!  Ας θυμηθούμε ότι στην Ορθοδοξία δεν λειτουργούμε για να είμαστε αρεστοί στους άλλος αλλά στον Θεό. 

Έχετε ακούσει το τραγουδάκι “ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα”; 

Ιούδας;;; κάποιοι θα πουν πολύ βαριά κατηγορία! όμως θα το ερμηνεύσω.  Ο π.Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητής Πατρολογίας στο ΑΠΘ, είχε πει στο παρελθόν ότι την εποχή των σπουδών του, την δεκαετίαν του 60, οι περισσότεροι καθηγητές ήταν ήδη οικουμενιστές.  Επειδή πολλοί αγνοούν τον οικουμενισμόν, θα τον ερμηνεύσω πολύ απλά, ίσως χυδαία αλλά όχι χυδαιότερον αυτού : οικουμενισμός είναι το “μπαστάρδεμα” της Ορθοδόξου Θεολογίας, η μόλυνσις αυτού με αλλοτρία “γνώσιν”, ώστε να εκτρέπονται οι πιστοί αλλά και ο κλήρος εκτός Πίστεως Χριστού.  Είναι σαν τους ιούς των προγραμμάτων και υπολογιστικών συστημάτων, τα “σκουλήκια” (worms) όπως τα αποκαλούν στα εγγλέζικα, που σκοπόν έχουν να διαταράξουν την απρόσκοπτον λειτουργία τους και να εμφανίσουν ότι 1+1 δεν κάνει 2 αλλά 666 και ποτέ 888! 

Αυτός είναι ο προαναφερθείς λόγος ότι καλώς τον απέρριψε η Θεολογική σχολή ως καθηγητή, χωρίς να την επαινώ δεδομένων των πολλών άλλων Γιανναράδων, που την απαρτίζουν παλαιόθεν.  Ίσως προέκρινε κάποιον άλλον, πλέον ικανόν και σύμφωνον με τα οικουμενιστικά κριτήριά της. 

Τελικώς τί προσέφερε στην Ορθοδοξία;  Πλάνες, που τεκμηριώθηκαν από σεβασμίουςους γέροντες (πχ. Θεόκλητος Διονυσιάτης) και παραμένουν γραπταί, με κίνδυνον να πλανούν στο διηνεκές;  Αυτά ζητά ο Χριστός, να δημιουργούμε πειρασμούς πέραν αυτών του πονηρού και να μπουρλοτιάζουμε το έργο του; 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

Κλείνω όπως άρχισα : δεν προσβάλω την μνήμη του εκλιπόντος.  Στην Ορθοδοξία κρίνομε την αμαρτία και την εκτροπήν (ποτέ τον αμαρτάνοντα ή τον εκτραπέντα) προς παραδειγματισμόν των υπολοίπων.  Η ζωή είναι γεμάτη εωσφορικούς πειρασμούς και δεν είναι τυχαία η συμπερίληψις αυτών από τον Κύριον στην Κυριακή προσευχή («μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού»).  Εκείνος ήξερε και μόνον Αυτός.  Οπότε ας προσευχηθούμε για τον εκλιπόντα αδελφό μας, ώστε ο Υπέρτατος Κριτής να τον συγχωρήσει, αν δεν πρόλαβε να μετανοήσει και όλοι μαζί να καταφέρομε να ευρεθούμε στην Αιώνιον Βασιλεία Του! 

(θα επανέλθω για τις ακαδημαϊκές κολομπίνες της διανοήσεως) 

CyanUranus 

υγ ~ Πιθανόν κάποιοι ορθόδοξοι και σήμερον δηλούντες φιλόσοφοι να ενοχληθούν, διότι τους θίγω τον λόγον υπάρξεως.  Ας σκεφθούν ποία αλήθεια ερευνούν πλέον, κάποιαν πέραν Χριστού;  Ή μήπως είναι της απόψεως “άλλη η ζωή και άλλον ο Χριστούλης”.  Πιθανότατα ακόμα δεν κατάλαβαν ότι η παρούσα ζωή είναι ο στίβος μάχης για πρόκρισιν στην Ουράνιον Βασιλεία και κάθε τι, που μας συμβαίνει είναι άσκησις προς σωτηρία, προσφέρουσα μόρια για την προσδοκωμένη θέωσιν.  Αν είναι της στάσεως ζωής “ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει το … απευθυσμένο μας” (όπως ευρυτάτως δογματίζεται), ο Θεός να βάλει και το άλλο χέρι Του.  Το ένα μάλλον δεν φθάνει.