Κάθε 1ην Οκτωβρίου η Κυπριακή Δημοκρατία γιορτάζει την Ανεξαρτησία της. Η πρώτη επέτειος της Ανεξαρτησίας της Κύπρου ήταν το 1960. Κέρδισε την ανεξαρτησία της μετά τον απελευθερωτικό αγώνα εναντίον των Άγγλων κατακτητών. Ο αγώνας άρχισε την 1ην Απριλίου 1955 και διήρκησε μέχρι 1959. Γράφτηκαν ιστορικές σελίδες και σε αυτό τον αγώνα από τους Ελληνοκύπριους όσον αφορά τα κατορθώματά τους, την αγάπη τους για τη λευτεριά. Για τις θυσίες που έκανε ο λαός, για τα ηρωικά κατορθώματα των Ηρώων. Το δέντρο της λευτεριάς ποτίστηκε με πολύ αίμα, με πολλά βασανιστήρια των αγωνιστών.
Το έγκλημα των αγνών αγωνιστών ήταν ότι ζήτησαν την Ελευθερία της Πατρίδας τους. Ότι δεν ήθελαν να είναι σκλάβοι – υπόδουλοι σε κανένα κατακτητή. Ξεκίνησαν τον ένοπλο και δύσκολο αγώνα με λίγο στρατιωτικό εξοπλισμό και φυσικά παλαιό απέναντι στους πανίσχυρους Άγγλους που υπερτερούσαν σε σύγχρονο εξοπλισμό και σε στρατό. Όμως ο εχθρός δεν κατάφερε να νικήσει. Φυσικά πώς θα μπορούσε να νικήσει ένα ολόκληρο λαό όταν ο αγώνας ήταν ιερός Υπέρ Πίστεως και Πατρίδας· όταν σχεδόν ένας ολόκληρος λαός ξεκινά με ιδανικά, αρχές, όπως Θρησκεία, Πατρίδα, Παιδεία. Οι αγωνιστές δίδαξαν στις επόμενες γενεές ότι η Ελευθερία θέλει Αρετή και Τόλμη. Ότι η Ελευθερία δεν χαρίζεται από κανένα..
Βλέποντας ότι χάνουν τον πόλεμο οι Άγγλοι κατακτητές κατάφεραν να επιτύχουν το “διαίρει και βασίλευε”. Δυστυχώς έκτος από τα φρικτά βασανιστήρια που εφάρμοζαν εναντίον των αγωνιστών εφάρμοσαν και την τακτική της αγχόνης με την ελπίδα ότι οι αγωνιστές θα σταματούσαν τον ανταρτοπόλεμο. Ότι με την ιδέα της τιμωρίας της αγχόνη θα λύγιζαν, θα εγκατέλειπαν τον αγώνα, θα ξεχνούσαν τα ιδανικά τους. Το σύνολο που οι Άγγλοι απαγχόνισαν ήταν εννέα ανθρώπινες ψυχές, εννέα ήρωες. Δεν τρόμαξαν έστω και μια στιγμή μπροστά στην αγχόνη, δεν τρόμαξαν ούτε μπροστά στο θάνατο. Δεν σκέφτηκαν ότι η τιμωρία τους ήταν άδικη πολύ άδικη. Δυστυχώς και σε αυτό τον αγώνα υπήρχε προδοσία…
Έγραψαν Ιστορία και δίδαξαν Ιστορία όπως αρμόζει στους αληθινούς Πατριώτες. Αθάνατοι και αυτοί και τόσοι άλλοι. Οι ηλικίες τους από 19 μέχρι 24 ετών. Στην αγχόνη ο πρώτος ήταν ο Μιχάλης Καραολής ήταν μαζί με τον Ανδρέα Δημητρίου που απαγχονίστηκαν. Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Χαρίλαιος Μιχαήλ, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ανδρέας Παναγίδης, Στέλιος Μαυρομμάτης και ο τελευταίος και ο νεαρότερος αγωνιστής της ΕΟΚΑ που συνάντησε τον θάνατο στην αγχόνη ήταν ο μαθητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης μόλις 19 χρόνων. Αξέχαστα τα λόγια του: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο». Όπως επίσης στο τελευταίο γράμμα του έγραψε: «θ’ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να’ ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα, τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνεις για την Ελλάδα. Ώρα 7.30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί»… Οι Άγγλοι θα οδηγούσαν κι άλλους αγωνιστές αγχόνη, ευτυχώς δεν πρόλαβαν.
Οι Άγγλοι αντιμετώπιζαν τους αγνούς αγωνιστές σαν εγκληματίες, επειδή ήθελαν Ελευθερία για την Πατρίδα τους. Τους αντιμετώπιζαν σαν δολοφόνους επειδή στις μάχες σκότωναν τους στρατιώτες τους. Δυστυχώς η Αγγλία που είναι εγγυήτρια χώρα δεν έπραξε το καθήκον της όταν έγινε η βάρβαρη Τουρκική εισβολή του 1974. Αντίθετα βοήθησε την Τουρκία. Στις συμφωνίες
της Ζυρίχης οι Άγγλοι μεταξύ άλλων κατάφεραν και πήραν βάσεις στο Κυπριακό έδαφος σε μεγάλη έκταση, όπως επίσης κατάφερε και η Τουρκία να είναι εγγυήτρια Χώρα και να έχει επεμβατικά δικαιώματα.
Ο όρκος των αγωνιστών!«Ορκίζομαι εις το όνομα της Αγίας Τριάδος ότι: 1. Θα αγωνισθώ με όλας μου τας δυνάμεις διά την απελευθέρωσιν της Κύπρου από τον Αγγλικόν ζυγόν, θυσιάζων και αυτήν την ζωή μου.
2. Δεν θα εγκαταλείψω τον αγώνα υπό οιονδήποτε πρόσχημα παρά μόνον όταν διαταχθώ υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως και αφού εκπληρωθή ο σκοπός του αγώνος.
3. Θα πειθαρχήσω απολύτως εις τας διαταγάς του Αρχηγού της Οργανώσεως και μόνον τούτου.
4. Συλλαμβανόμενος θα τηρήσω απόλυτον εχεμύθειαν τόσον επί των μυστικών της Οργανώσεως όσον και επί των ονομάτων των συμμαχητών μου, έστω και εάν… βασανισθώ διά να ομολογήσω.
5. Δεν θα ανακοινώ εις ουδένα διαταγήν της Οργανώσεως ή μυστικόν το οποίον περιήλθεν εις γνώσιν μου παρά μόνον εις εκείνους δι’ ούς έχω εξουσιοδότησιν υπό του Αρχηγού της Οργανώσεως.
6. Τας πράξεις μου θα κατευθύνη μόνον το συμφέρον του αγώνος και θα είναι απηλλαγμέναι πάσης ιδιοτελείας ή κομματικού συμφέροντος.
7. Εάν παραβώ τον όρκον μου θα είμαι ΑΤΙΜΟΣ και άξιος πάσης τιμωρίας»
«Υπογραφή μυουμένου. Σημ.: Εφιστάτο ιδιαιτέρως η προσοχή του μυουμένου επί των κάτωθι: Ο μη τηρών τα ανωτέρω ή ο διαδίδων μυστικά της Οργανώσεως ή ο μη υπακούων εις τας διαταγάς θα εκτελείται.»
Έτος 2020 “γιορτάζει” την ανεξαρτησία της η Κυπριακή Δημοκρατία, όμως ποιάν ανεξαρτησία; Αφού εδώ και 46 χρόνια είναι ακόμα ημικατεχόμενη με ορατό τον κίνδυνο για μια νέα εισβολή από την Τουρκία αφού μας το είπαν αρκετές φορές. Μια ημικατεχόμενη Πατρίδα που δεν φρόντισε να έχει ισχυρές δυνάμεις αποτροπής σε περίπτωση πολέμου. Μια Πατρίδα μια κοινωνία που δεν τιμά τους ήρωες στο σημείο που πρέπει. Μια Πατρίδα που γίνονται μεγάλα σκάνδαλα όμως δεν τιμωρούνται αρκετά οι ένοχοι ή δεν τιμωρούνται καθόλου.
Οι μελλοθάνατοι μπροστά στην αγχόνη, μας χάραξαν πορεία· πρόσφεραν ότι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια την ζωή τους για να είμαστε εμείς Ελεύθεροι!
Λευκωσία / Κύπρος
