Αλήθεια ποιον μπορώ να εμπιστευτώ σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, που βιώνουμε εδώ και καιρό και περισσότερο μετά τον κορωνοϊό και την έναρξη του πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Πολωνίας μαζί με τους συμμάχους της; Ζούμε σε μια κοινωνία που οδηγείται από ένα σάπιο σύστημα με τη συνδρομή των Μ.Μ.Εξαπάτησης στην καταπίεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με αυτά τα δεδομένα έχουμε σαν επακόλουθο να οδηγούνται οι πλείστοι άνθρωποι στην απόγνωση, στη φτώχια, στην ανεργία, στην πείνα. Ζούμε σε μια κοινωνία, σε ένα περιβάλλον με απανωτά προβλήματα, όπως κοινωνικά, οικονομικά, ψυχολογικά. Ο απλός συνετός πολίτης είναι συνεχώς απογοητευμένος, είναι αντιμέτωπος με τη γραφειοκρατία, με το σύστημα. Κάνει καθημερινό αγώνα για επιβίωση για τον ίδιο και την οικογένειά του.
Ποιον ανθέλληνα πολιτικό να εμπιστευτώ; Αφού οι ενέργειες τους, οι πράξεις τους μας οδηγούν σε ξενόφερτες νοοτροπίες, κάθε άλλο από τον Ελληνορθόδοξο πολιτισμό μας. Έχουν καταφέρει σε μεγάλο σημείο να αλλάξουν την Ιστορία μας, πολεμούν τη Θρησκεία μας, πολεμούν την Παιδεία μας. Έχουν επιδιώξει να αλλάξουν τις ρίζες μας, την παράδοση μας. Πολύ εύστοχα ο Μίλαν Κούντερα μεταξύ άλλων είπε: «Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος, είναι να διαγράψεις τη μνήμη του. Να καταστρέψεις τα βιβλία την, την κουλτούρα του, την Ιστορία του. Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία, να κατασκευάσει μια νέα παιδεία, να επινοήσει μια νέα Ιστορία… Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα.»
Οι στόχοι της Ν.Τ.Π. είναι ξεκάθαροι, καλά μελετημένοι. Οι στόχοι τους που υλοποιούνται κυρίως με τους πολιτικούς και τα Μ.Μ.Ε. είναι φανεροί· θέλουν να υπάρχει μια κυβέρνηση, να υπάρχει Πανθρησκία, να εξαλείψουν τον Χριστιανισμό. Θέλουν τον κόσμο να υποφέρει, να πεινά. Ο συγγραφέας Άλντους Χαξλεϋ είπε χαρακτηρίστηκα: «Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της Δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν. Ένα σύστημα δουλειάς όπου χάρη στην κατανάλωση και τη διασκέδαση οι δούλοι θα αγαπήσουν τη δουλεία τους..». Επίσης ο Σίγκμουντ Φρόυντ ανέφερε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης». Και τελειώνοντας ο Φρόυντ είπε για τον εαυτό του:” Εγώ δεν φοβάμαι την ευθύνη την Σκλαβιά φοβάμαι».
Η νοοτροπία της κοινωνίας μας σε περίπτωση προβλημάτων, δυσκολιών κατάντησε να είναι παθητική, αρνητική λέγοντας το γνωστό σιώπα να περάσουμε, δεν θα αλλάξουμε εμείς τον κόσμο. Μας διδάσκουν από μικρούς να έχουμε την νοοτροπία της ηττοπάθειας, της σιωπής, της αδιαφορίας για το τι γίνεται κοντά μας ή δίπλα μας. Μας δίνουν ψεύτικες ελπίδες, μας πλασάρουν ψεύτικες προσδοκίες ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες
Ποιον να εμπιστευτώ; Ρωτώ ξανά. Μήπως την πολιτικό κ. Δόμνα Μιχαηλίδου που μας είπε δημόσια πρόσφατα σε δηλώσεις της και ξεκάθαρα ότι ο Εθνικός μας Ύμνος ανήκει στο χθες και η έπαρση της τιμημένης Ελληνικής σημαίας στα σχολεία δεν πρέπει να γίνεται! Έλεος και αίσχος πια … τρομάζω έχοντας υπόψη ότι αυτές οι παράλογες απόψεις και ιδέες ασπάζονται και από άλλους ανθρώπους. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη τους ελεγχόμενους και βολεμένους πολιτικούς. Ούτε τους πολιτικούς που δεν “ίδρωσε το αυτί τους” με όσα συμβαίνουν στην Πατρίδα τους. Που δεν αναλαμβάνουν τις πολιτικές ευθύνες που τους αναλογούν και που αντίθετα ζητούν και τα “ρέστα”. Δεν πονούν για τις τραγωδίες που αντιμετωπίζει ο Ελληνισμός. Μήπως να εμπιστευτώ τις τράπεζες ότι δήθεν θέλουν το καλό μας; που θέλουν και επιδιώκουν να καταργήσουν τα μετρητά στις συναλλαγές; Σίγουρα όχι…
Παρόλο που ο Ελληνισμός έζησε αρκετές προδοσίες, πολλές κακουχίες, πολλές καταστροφές, πολλές αδικίες, παρόλο που κάθε λίγο δέχεται κτυπήματα και είναι δυνατά τα κτυπήματα εντός και έκτος, η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν ξυπνά και ούτε θέλει να ξυπνήσει. Δεν διεκδικεί το δίκαιο της, δεν αγωνίζεται αρκετά. Να μην ξεχνάμε ότι μια υποχώρηση διαδέχεται την άλλη υποχώρηση, ο ένας συμβιβασμός διαδέχεται τον επόμενο. Μου έμαθε η ίδια η ζωή, ότι σε ορισμένες περιπτώσεις κάποτε είναι αργά πολύ αργά. Όσον απομακρυνόμαστε από το δρόμο του Αληθινού Θεού, τόσο θα δεχόμαστε χτυπήματα και ήττες, τόσο περισσότερο θα υποφέρουμε.
Ποιον να εμπιστευτώ; απλή η ερώτηση απλή και η απάντηση. Τον Αληθινό Θεό μας την Παναγία μας που θα μας οδηγήσουν στο δρόμο προς τη λύτρωση προς τη Σωτηρία…
————————
Λευκωσία / Κύπρος
