Τό ἀκούσαμε κι αὐτό στήν χώρα τῆς γλωσσικῆς ἀφασίας: Τό ἐμβαδόν θεωρεῖται πιά οὐσιαστικό καί…κλίνεται κανονικά: Τό ἐμβαδόν, τοῦ ἐμβαδοῦ, τά ἐμβαδά, τῶν ἐμβαδῶν. Ἱστότοπος μεγάλης ἐπισκεψιμότητος, ἀναφερόμενος στά πρωτοφανῆ προβλήματα πού δημιούργησε ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη στήν κοινωνία καί ἰδιαίτερα στούς ἰδιοκτῆτες ἀκινήτων μέ τήν περιβόητη ταυτότητα ἀκινήτων, γράφει:
· Πηγές τοῦ κακοῦ εἶναι άκόμη καί οἱ ἐλάχιστες διαφορές στά ἐμβαδά…
· Συμβόλαια δέν μποροῦν νά ὁλοκληρωθοῦν ἐξ αἰτίας τῆς ἀσυμφωνίας τῶν ἐμβαδῶν…
· Ἂν τό διαμέρισμα ἒχει μικρή διαφορά ἐμβαδοῦ…
· Θά ἀντικαταστήσουν τά πραγματικά ἐμβαδά τῶν ἰδιοκτησιῶν τους…
Ἀλλά τό ἐμβαδόν εἶναι ἂκλιτο ἐπίρρημα καί τό εἶπε, φυσικά, πρῶτος ὁ Ὃμηρος, ὃταν ὁ Αἲας ὁ Τελαμώνιος παροτρύνει τούς Ἀχαιούς νά πολεμήσουν καί νά ἀποτρέψουν τόν Ἓκτορα καί τούς Τρῶες νά κάψουν τά καράβια τους. Καί λέει ὁ σπουδαῖος Σαλαμίνιος ἣρωας:
« Καί πῶς νομίζετε πώς θά ἐπιστρέψουμε στήν πατρίδα χωρίς πλοῖα; Ἐμβαδόν;» Δηλαδή περπατῶντας, βαδίζοντας, μέ τά πόδια;
Οἱ σημερινοί ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, μέ τήν ἐλαφρότητα τῆς γλωσσικῆς ἀφασίας πού τούς διακρίνει, γιά τήν ὁποία βέβαια εὐθύνεται πρωτίστως τό κράτος, δέν διστάζουν νά μετατρέψουν ἓνα ἐπίρρημα σέ οὐσιαστικό, ἀντί νά τό ἀφήσουν ἂκλιτο.
Ἂλλη μία πανάρχαιη ὁμηρική λέξη ἡλικίας 5.000 ἐτῶν τουλάχιστον, ἀκούστηκε ἀπό τίς τηλεοράσεις, μέ ἀφορμή τόν περίεργο καθηγητή πού κατηγορήθηκε ὃτι παρενόχλησε σεξουαλικά μαθήτρια. Ἡ λέξη ἦταν ἀλλοπρόσαλλος (ἂλλος, πρός, ἂλλος). Εἶναι αὐτός πού γυρίζει ἀπό τόν ἓνα πρός τόν ἂλλο, ὁ εὐμετάβολος, ὁ ἂστατος. Εἶναι ἐπίθετο τοῦ Ἂρεως καί τήν λέξη πρόφερε γιά πρώτη φορά ὁ Δίας, ὃταν ὁ γιός του ἦλθε κλαψουρἰζοντας στόν Ὂλυμπο νά παραπονεθεῖ στόν πατέρα του ἐπειδή τόν τραυμάτισε ὁ Διομήδης (Ἰλ. Ε 831, 880). Καί τοῦ λέει ὁ Ζεύς: « Ἀλλοπρόσαλλε, σοῦ ἀρέσουν οἱ μάχες καί οἱ ἀνακατοσοῦρες. Ἀλλά εἶσαι θεός κι ἐσύ καί θά σέ θεραπεύσω».
Λέξεις ὁμηρικές χρησιμοποιοῦμε καθημερινά κατά ἑκατοντάδες, ἀπό τά ἐπιστημονικά ἀμφιθέατρα καί τά ἰατρεῖα, μέχρι τίς αἲθουσες τῶν δικαστηρίων, τούς δρόμους, τά γήπεδα καί τίς λαϊκές ἀγορές, ὃπως γαῦρος, ἰσοφαρίζω, ἂλλοθι (ἀλλοῦ), ἀγέρωχος, ἀγενής, κολητός, βλοσυρός, ἀμείλικτος, φυλακή, φάρμακο, τεκμήριον, ἂναυδος, ἀνεψιός, γαμβρός, σορός, φλοῖσβος, βουλευτής (ὂχι βουλεύτρια), τρυφερός, φωριαμός, κνώδαλον
Καί ἀμέτρητες ἂλλες. Δηλαδή μιλᾶμε ὁμηρικά, ὃπως καί ὃλοι οἱ Εὐρωπαῖοι, πού ἒχουν γεμίσει τίς διαλέκτους τους μέ σωρεία ὁμηρικῶν λέξεων. Ἀλλά δέν τό ξέρουμε. Καί αὐτή ἀκριβῶς τήν ὑπέροχη γλῶσσα κακοποιοῦμε καθημερινά. Καί μή χειρότερα!
