Εύχομαι χρόνια πολλά σε όλους και ευλογημένα Χριστούγεννα, είτε με το παλιό είτε με το νέο ημερολόγιο.Μία δια Χριστόν Σαλή, είχε πει, δεν είναι κακό να γιορτάζουμε δύο φορές τον Χριστό. Υπάρχουν άνθρωποι που γνώρισαν τον Χριστό και άνθρωποι που δεν Τον γνώρισαν…
Η ορθοδοξία είναι κάτι που παθαίνεις κι όχι κάτι που μαθαίνεις, είχε πει η Γερόντισσα Γαβριηλία,στην Ασκητική της Αγάπης. Οι περισσότεροι άνθρωποι ξεκινάμε σαν Ιούδας, προδίδουμε τον Χριστό, γινόμαστε Πέτρος, δηλ σε μια δύσκολη στιγμή τον αρνούμαστε…εύχομαι να τελειωθούμε σαν Ιωάννης, τον αγαπημένο μαθητή του Ιησού, που στην εικόνα του Μυστικού Δείπνου, ακουμπάει στον Χριστό.
Όλα αυτά τα λέω, γιατί για πολλά χρόνια έκανα όλα εκείνα που το Ευαγγέλιο λέει να μη τα κάνεις…και γνωρίζω το τίμημα. Επίσης έμαθα ότι η ορθοδοξία δεν είναι κάτι εύκολο. Ο ορθόδοξος είναι ένας αληθινός αναρχικός, γιατί έχει Δάσκαλο τον Άναρχο. Σίγουρα κάτι που σου έχει πάρει πολλά χρόνια για να αρχίσεις να το κατανοείς, δεν μπορείς να το μεταφέρεις σε δύο γραμμές. Θυμάμαι την πρώτη φορά που αγωνιζόμουν να κοινωνήσω, μου πήρε 4 χρόνια για να πάρω άδεια πνευματικού,γι’ αυτό μην απελπίζεστε. Επίσης θυμάμαι ότι κάποια στιγμή πέρασα από εκείνο το στάδιο που μπερδεύεις τον θρήσκο με τον πιστό, εκείνο που κοντεύεις να γίνεις φασίστας χριστιανός. Είναι όμως και αυτό ένα στάδιο που πρέπει να το περάσεις, για να μη νομίζεις ότι επειδή είσαι χριστιανός είσαι καλύτερος από τους άλλους και την ψωνίσεις. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον, που δεν γνωρίζει την ορθόδοξη δογματική και ορολογία,τι είναι μετάνοια…και μου ήρθε στο νου ένα ποίημα του Τ. Λειβαδίτη με τίτλο η Τέχνη, που λέει:
Ἔζησα τά πάθη σά μιὰ φωτιά, τάδα ὕστερα νά μαραίνονται καί νά σβήνουν, καί μ’ ὅλο πού ξέφευγα ἀπόνα κίνδυνο, ἔκλαψα γι’ αὐτό τό τέλος πού ὑπάρχει σέ ὅλα. Δόθηκα στά πιό μεγάλα ἰδανικά, μετά τ’ ἀπαρνήθηκα, καί τούς ξαναδόθηκα ἀκόμα πιό ἀσυγκράτητα. Ἔνοιωσα ντροπή μπροστά στούς καλοντυμένους, καί θανάσιμη ἐνοχή γιά ὅλους τοὺς ταπεινωμένους καί τοὺς φτωχούς, εἶδα τή νεότητα νά φεύγει, νά σαπίζουν τά δόντια, θέλησα νά σκοτωθῶ, ἀπό δειλία ἤ ματαιοδοξία, συχώρεσα ἐκείνους πού μέ συντρίψαν, ἔγλυψα ἐκεῖ πού ἔφτυσα, ἔζησα τήν ἀπάνθρωπη στιγμή, ὅταν ἀνακαλύπτεις, πλέον ἀργά, ὅτι εἶσαι ἕνας ἄλλος ἀπό κεῖνον πού ὀνειρευόσουνα, ντρόπιασα τ’ ὄνομά μου γιά νά μή μείνει οὔτε κηλίδα ἐγωισμοῦ ἀπάνω μου κι ἦταν ὁ πιό φριχτός ἐγωισμός. Τίς νύχτες ἔκλαψα, συνθηκολόγησα τίς μέρες, ἀδιάκοπη πάλη μ’ αὐτόν τόν δαίμονα μέσα μου ποὺ τά ἤθελε ὅλα, τοῦ ΄δωσα τίς πιό γενναῖες μου πράξεις, τά πιό καθάρια μου ὄνειρα καί πείναγε, τοῦ ΄δωσα ἁμαρτίες βαρειές, τόν πότισα ἀλκοόλ, χρέη, ἐξευτελισμούς, καί πείναγε. Βούλιαξα σέ μικροζητήματα φιλονίκησα γιά μιᾶς σπιθαμῆς θέση, κατηγόρησα, ἔκανα τό χρέος μου ἀπό ὑπολογισμό, καί τήν ἄλλη στιγμή, χωρίς κανείς νά μοῦ τό ζητήσει ἔκοψα μικρά-μικρά κομάτια τόν ἑαυτό μου καί τόν μοίρασα στά σκυλιά. Τώρα, κάθομαι μές στή νύχτα καί σκέφτομαι, πώς ἴσως πιά μπορῶ νά γράψω ἕνα στίχο, ἀληθινό.
Μετά από πολλά χρόνια αγώνα κάποια πάθη τα έκοψα, κάποια τα μείωσα στην ένταση και κάποια, όπως το παλιοκάπνισμα, τα κουβαλάω ακόμα. ¨Εχουμε δρόμο μπροστά μας μπόλικο. Επειδή θεωρώ ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι με πειρισσότερες γνώσεις και ταλέντο είναι το τελευταίο μου άρθρο. Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την Triklopodia, που παρόλο δεν γνωρίζω προσωπικά κανένα τους, μου έδωσαν βήμα και δεν μου έκοψαν ούτε ένα κόμμα, ούτε μια τελεία. Είχα την ανάγκη να γράψω δημόσια όχι τόσο σαν πολιτικός επιστήμονας, όσο ένας απλός πολίτης που έχει βιώσει, την ανεργία,την αδικία, την αγανάκτηση, τη δίωξη του πολιτισμού του, τη σιωπή των ειδικών και δεν του δίνουνε βήμα να εκφραστεί. Αν κάποιους τους έθιξα ή υπερέβαλα τους ζητώ συγνώμη. Το τελευταίο μου άρθρο, λοιπόν, θέλω να το κλείσω με ένα οικουμενικό τραγούδι του Van Morrison,που απαντάει κατά την προσωπική μου πάντα άποψη στο ερώτημα «Ποιος είναι Ο Χριστός». Τη μουσική και τα τραγούδια τα αγαπάω πολύ, γιατί μου θυμίζουν τους αγγέλους, των οποίων η «εργασία» είναι να δοξολογούν τον Θεό…δηλ. να Του τραγουδούν, κατά κάποιο τρόπο και όλοι μας είμαστε υποψήφιοι άγγελοι, μην το ξεχνάτε.Καλό αγώνα για το νέο έτος!!!
